Mentionsy

Krzyżacy sięgają więc po wypróbowaną broń.

Krzyżacy jako pretekst wykorzystują powstanie na Żmudzi, które zresztą wybucha za wiedzą i ze wsparciem Witolda.

Skarży się, że krzyżacy... Jako spragnieni krwi chrześcijańskiej, jeszcze usilniej nastający na nasze wyniszczenie, wszędzie proszą o posiłki zbrojnego ludu na pomoc, fałszywie oskarżając nas o zbrodnie apostazji.

Tym bardziej, że krzyżacy spór rozgrywają po staremu, starając się poróżnić Polskę i Litwę.

Krzyżacy sprzymierzyli się z królem węgierskim Zygmuntem Luksemburskim.

Nie tylko krzyżacy werbowali najemników.

Ci wrócili z informacją, że krzyżacy też okazali się rannymi ptaszkami.

To krzyżacy pierwsi osiągnęli gotowość bitewną.

Polsko-litewskie wojska schowane były w lesie, a ciężko zbrojni krzyżacy stali bezpośrednio pod lipcowym niebem.

Część historyków uważa, że krzyżacy nadeszli od wschodu, a sprzymierzeńcy z zachodu.

Zniecierpliwieni czekaniem krzyżacy przysłali posłów.

Krzyżacy, pewni siebie, proponowali nawet, że nieco się cofną, by Polacy i Litwini mogli rozwinąć szeregi.

Krzyżacy rzucają się w pościg.

Krzyżacy muszą zapłacić monstrualny okup za uwolnienie jeńców.

Król nie czeka, aż krzyżacy odtrząsną się po klęsce.

Krzyżacy szafują starymi argumentami, pisząc o bogańskim wsparciu w walce wymierzonej w dobrych chrześcijan.

Wcale nie są nim krzyżacy.