Mentionsy

Kompozycji dopełnia górujący nad wszystkim portret Carycy Katarzyny.

Już w Petersburgu późniejsza caryca miała obiecać, że jej młody kochanek zostanie w przyszłości królem Polski.

Caryca Katarzyna osobiście zaangażowała się w tę sprawę.

Być może Caryca Katarzyna zakładała, że w osobie swojego dawnego kochanka uzyska władcę potulnego i łatwego do kierowania.

Taki stan rzeczy nie był po myśli Carycy Katarzyny, a także innych władców ościennych, którzy korzystali ze słabości Rzeczpospolitej.

Stanisław August, ten który miał być bezpiecznym rozwiązaniem dla Carycy Katarzyny, stał się jednym ze współautorów reform.

Grupa magnatów postanowiła utworzyć Konfederację Targowicką i poprosiła Carycę Katarzynę o interwencję.

Atmosfera pogarszała się wraz z rozbudowywaniem policji mającej szpiegować wszystkich przeciwników Caratu i Carycy Katarzyny.

Caryca zadbała, aby jej dawny przyjaciel czuł się w Grodnie dobrze.

Tron Polski oddał Stanisław August, carycy Katarzynie.

Kolejny wstrząs w życiu Poniatowskiego nastąpił w roku 1796, gdy umarła jego protektorka, caryca Katarzyna.

Car ściągnął Poniatowskiego do Petersburga.

Car widział chyba w Poniatowskim ofiarę swojej matki i próbował jakoś zadośćuczynić mu krzywdy.

I to nie byle jaki, lecz leżący w centrum miasta pałac marmurowy, wzniesiony dla innego kochanka carycy Katarzyny, Georgia Orłowa.

Car umożliwił także Poniatowskiemu korzystanie ze swojej rezydencji na Wyspie Kamiennej.

Kolejny z 10 lutego był już ostatni i dotyczył narodzin carskiego syna, księcia Michała.

Straż przy ciele zmarłego trzymała gwardia carska.

Koronę na głowę zmarłego założył osobiście sam car Paweł I.

Przed nim car kazał wyryć napis.

Dlaczego właściwie Paweł I, syn carycy Katarzyny, tak potraktował byłego kochanka swojej matki i zarazem byłego króla?

Z jednej strony historia osądziła go jako człowieka słabego, pozbawionego charakteru, zależnego od Rosji, a nadto biernego względem swojej dawnej kochanki, Carycy Katarzyny.

Człowieka, który stał się świadkiem upadku ojczyzny, który raz był po stronie obozu patriotycznego i antyrosyjskiego, innym zaś razem zmieniał barwę i stawał po stronie Carycy Katarzyny.