Mentionsy

Oczarowała i rozkochała w sobie jednego z największych wodzów w historii Polski, późniejszego króla Jana Sobieskiego.

Marysieńką określał ją Jan Sobieski, zwracał się do niej w ten sposób nie tylko w listach, ale także czasem publicznie.

Za to Maria Kazimiera znalazła sobie kolegę, potem oczywiście także człowieka bliskiego swemu sercu, którego do królowej i do tego stronnictwa francuskiego doprowadziła, czyli Jana Sobieskiego.

A potem, kiedy poślubiła jednego z najbogatszych magnatów, czyli Zamojskiego, a potem, kiedy poślubiła bardzo bogatego Jana Sobieskiego, który jednocześnie piastował najwyższy urząd w kraju, no to oczywiście była to nieprawdopodobna kariera.

Raczej tak jak zawsze z dzieciństwa i zainteresowania historią Janem III Sobieskim sobie zapamiętałem, tej nieszczęsnej Marysieńki z Janem III Sobieskim.

No i muszę przyznać, że Jan Sobieski miał naprawdę lekkie pióro.

Ale pytanie, czy to jest tylko jakiś zachwyt związany z tym, że to ten Jan III Sobieski, ten słynny król, zwycięzca spod Wiednia, czy rzeczywiście w tym czasie tego rodzaju listy się pisało w ten sposób, czy to było coś wyjątkowego?

Jan Sobieski otrzymał naprawdę doskonałe wykształcenie.

Marię Kazimierę i Jana Sobieskiego do pewnego stopnia połączyła lektura romansów francuskich, które w tamtym czasie były niesłychanie popularne.

Pewnie tam także, w tych książkach, przez tą lekturę, Jan Sobieski nauczył się słów opowiadających o uczuciach, bo sądzę, że dobre pióro to jedno, ale ta niesłychana umiejętność pisania o uczuciach, o uczuciach

I jakkolwiek takie tematy czasami w listach tej epoki były poruszane, to myślę, że na taką skalę Jan Sobieski jest jedyny.

Jan Sobieski nie byłby najmniej pierwszym mężem naszej dzisiejszej behaterki i trudno uznać chyba jej życie uczuciowe za dość szczęśliwe wcześniej, zanim go poznała i się z nim związała.

Tam też w Zamościu spotkał, albo na dworze wcześniej, ale na pewno w trakcie tego pierwszego małżeństwa zbliżyła się do Jana Sobieskiego, z którym początkowo załatwiała różne sprawy.

W jednym z listów Jana Sobieskiego czytamy, że rzeczywiście lekarze przyszli z taką informacją do niego, o co był mocno zagniewany.

No właśnie Wiedeń, to jest to wydarzenie, z którego najbardziej znamy, pamiętamy Jana III Sobieskiego, ale można chyba podejrzewać, że i tak część historyków twierdziła, że królowa nie była tylko jego muzą, ale też stanowiła pewnego rodzaju inspirację dla podejmowania pewnych działań politycznych, w tym tego rodzaju wyprawy.

Tak naprawdę to Jan Sobieski doszedł do wniosku, że zbliżenie z Francją nie przynosi już należytych korzyści, że te korzyści, które odniósł w pierwszej części swego panowania już się wyczerpały, już zostały skonsumowane.

Pani profesor, to jest oczywiście list Jana Sobieskiego, który akurat dowiedział się o narodzinach swojego syna Jakuba.

To znaczy Maria Kazimiera była, przyjmuje się 18 razy w ciąży, ale niektóre ciąże traciła, niektóre dzieci rodziły się martwo i tu mówimy o obydwu małżeństwach, czyli pierwsze dzieci z Zamojskim i potem dzieci z Janem Sobieskim.

Te wyjazdy, które Jana Sobieskiego tak bolą, badaczom pozwalają wejrzeć w jego uczucia.

Jan Sobieski nie czeka koniecznie na syna.

Mówi też po raz kolejny o tym, jak Jan Sobieski pięknie potrafi pisać o uczuciach.

Mamy do czynienia z tym jego pięknym językiem, z tą opowieścią o tym, jak on prosi, żeby syna dużo nosić po dworze, że tak powiem, żeby się nawdychał świeżego powietrza, żeby mu nie bronić, żeby mamkę ciągnął za włosy, bo on jak był mały, Jan Sobieski jak był mały też tak czynił.

I do końca Maria Kazimiera pisze, że po wyjeździe Jana Sobieskiego ona nie potrafi spać, boli ją głowa.

choć nigdy nie są tak pełne ekspresji jak w wypadku Jana Sobieskiego.

Natomiast kiedy zdobyli tron, kiedy Jan Sobieski został obrany królem, chyba, co wynika z listów królowej, ale także z przekazów obserwatorów,

Jan III Sobieski, naprawdę wierny i niemierny, ale po prostu wybitny.

Natomiast Jan III Sobieski umiera w roku 1696, a naszą bohaterkę czeka jeszcze kilkanaście lat życia, pewnie smutnego życia, smutnego życia wdowy, biorąc pod uwagę te uczucia, o których pani profesor powiedziała.

Po pierwsze nieustająco przypomina o zasługach Jana Sobieskiego.

Po tym czasie, kiedy Maria Kazimiera była partnerką Jana Sobieskiego, pokazuję ją teraz jako matkę, jako babkę przede wszystkim, niesłychanie emocjonalnie zaangażowaną.