Mentionsy

Maksymilian Ciężki, ówcześnie młody porucznik Polskiego Biura Szyfrów, najpierw zastosował pojęcie nowatorskie ataku, ale z naszego punktu widzenia nieco kontrowersyjne, bowiem skontaktował się z inżynierem osowieckim.

Zaproponował stworzenie kursu kryptologii dla grupy wybranych studentów Uniwersytetu Poznańskiego, następnie organizację filii Biura Szyfrów w Poznaniu, po to, żeby adepci kryptologii mogli zgłębiać jej tajniki, jednocześnie kończąc swoje studia, bo oni przecież nadal byli studentami.

Mimo tego zastrzeżenia kierownicy wywiadu rzeczywiście zaakceptowali propozycję ciężkiego, a on wdrożył ją z żelazną konsekwencją, najpierw dokonując szkolenia w kryptologii dla grupy dwudziestu kilku studentów matematyki, następnie wielkim wysiłkiem organizacyjnym i finansowym tworząc filię biura szyfrów w Poznaniu i tam pozwalając tym wybranym absolwentom kursu doskonalić swój warsztat kryptologiczny.

Chciałem zapytać jeszcze o dalsze maszyny, jakie były przygotowywane na zlecenie Biura Szyfrów.

On otrzymywał go od francuskiego partnera Polskiego Biura Szyfrów, od kapitana Gustava Bertrand.

Jeżeli ja mogę rekonstruować sposób myślenia szefów polskiego wywiadu, którzy musieli podjąć tę decyzję, bo żaden z szefów biura szyfrów nie był do niej uprawniony samodzielnie, to wychodzili z założenia, że wojna jest nieunikniona i że w toku tej wojny mogą nastąpić zdarzenia, które spowodują utratę sekretu przez autorów.

Kiedy po klęsce wrześniowej biuro szyfrów ewakuowało się do Rumunii, a cywilni pracownicy biura szyfrów, czyli właśnie trójka matematyków, którzy mimo wybuchu wojny byli nawet cywilnymi pracownikami wojska, przedostali się do Bukaresztu, pierwsze kroki skierowali jednak do ambasady brytyjskiej.