Mentionsy

Oda Nobunaga.

Oda Nobunaga nie był jakimś kolejnym panem wojennym, który chciał uszknąć dla siebie trochę więcej ziemi.

Nobunaga myślał inaczej.

Nobunaga zamierzał pójść na całość, rozbić stary świat i na jego gruzach budować coś nowego.

Paradoks polegał na tym, że Nobunaga, urodzony w 1534 roku, był dzieckiem tego samego starego, chaotycznego świata, który później chciał zniszczyć.

Nobunaga uchodził za ekscentryka, człowieka gwałtownego i nieobliczalnego, gardzącego konwenansem.

To wówczas Nobunaga zrobił coś, co tak bardzo odróżniało go od innych mu ówczesnych ludzi.

Kiedy armia Imagawy pewna zwycięstwa rozbiła obóz, Nobunaga uderzył w sam jej środek.

Nobunaga wiedział, że nie ma szans jeśli chodzi o długą, klasyczną bitwę, toteż chciało zadać błyskawiczny cios wymierzony w dowództwo.

Ten moment jest tak ważny, bo bitwa pod Okehazamą pokazała, że Nobunaga przestał być lokalnym graczem z Owarii, stał się tym, kogo Japonia będzie musiała brać pod uwagę.

Nobunaga pokazał, że umie myśleć odważniej i nowocześniej niż jego rywale.

W 1568 roku Nobunaga wkroczył do stolicy.

To wtedy stało się jasne, że Oto Nobunaga jest człowiekiem, który zaczyna grać o wszystko, o całą Japonię.

Nobunaga zrozumiał, że to dla niego idealna okazja.

I tak oto w 1568 roku Nobunaga wkroczył z wojskiem do Kyoto jako protektor Ashikagi Yoshiakiego i osadził go na stanowisku Sjoguna.

Przez kilka lat ten układ jeszcze trwał, ale kiedy Yoshiaki próbował się usamodzielnić, szukać sojuszy przeciwko swemu patronowi i odzyskać choć część niezależności, Nobunaga nie miał żadnych skrupułów.

Bo Nobunaga wówczas rozumiał już dobrze coś, czego wielu jego poprzedników nie chciało przyjąć do wiadomości.

Nobunaga zaczął tworzyć administrację cywilną, standaryzował walutę, wagi i miary oraz znosił bariery celne, aby pobudzić zamarły handel i przemysł.

Nobunaga był władcą piekielnie pragmatycznym.

Górował nad okolicą Kyoto, dawał schronienie jego przeciwnikom i wspierał rody Asai oraz Asakura, z którymi Nobunaga toczył walkę o władzę.

Nobunaga jednak tego się nie bał.

Nobunaga pokazał, że w nowej Japonii nawet instytucja o wielowiekowej tradycji i religijnym prestiżu nie będzie już nietykalna.

Podczas gdy inni władcy terytorialni traktowali arkebuzy jedynie jako głośną ciekawostkę, to Nobunaga jako genialny taktyk dostrzegł w nich potencjał, którym mógł zmiażdżyć stary porządek.

Nobunaga zrozumiał, że choć samuraj potrzebuje dekad treningu w ucznictwie, to chłopa można wyszkolić na skutecznego strzelca w zaledwie kilka dni.

Stąd Nobunaga uczynił z tej nowej broni fundament swojej taktyki.

Nobunaga zastosował nowatorski system rotacyjny, podczas gdy jedna grupa strzelała, dwie pozostałe przeładowywały broń, a to zapewniało ciągłość ognia i czyniło zbroje samurajów bezużytecznymi wobec tak silnego ostrzału.

Nobunaga rozumiał politykę jako sztukę łamania oporu, a nie negocjacji.

Nobunaga został osaczony w płonącej świątyni Honnoji w Kyoto.

Gdyby bowiem Nobunaga był tylko kolejnym ambitnym daimyo, jego śmierć mogłaby cofnąć Japonię w stronę dawnego chaosu.

Nobunaga pokazał, że shogunat Ashikaga można zdmuchnąć ze sceny historii bez zbędnych ceremonii, a potęgę polityczną buddystów, która przez siedem stuleci rzucała cień na rządy cywilne, da się całkowicie złamać.

Czy Nobunaga zjednoczył Japonię?

Nobunaga pozostawił po sobie fundamenty nowoczesnego państwa.

Choć w chwili śmierci Nobunaga kontrolował ledwie 1 trzecią kraju, to właśnie jego żelazna wizja pozwoliła następcom dokończyć dzieło zjednoczenia Japonii.

Z czasem Nobunaga dostrzegł w Hideyoshim coś znacznie cenniejszego niż gorliwość czy posłuszeństwo.

I faktycznie, choć Nobunaga żartobliwie nazywał Hideyoshiego czasem małpą, przy okazji widzimy tu dość specyficzne poczucie humoru Nobunagi, to właśnie Hideyoshiemu zaczął powierzać coraz ważniejsze zadania wojskowe i polityczne.

Nobunaga był burzycielem Starego Świata.

Jeśli Oda Nobunaga, pierwszy jednoczyciel, był energią, która rozbiła stary świat, to Hideyoshi, ten drugi, dał budulec, z którego Tokugawa Ieyasu i Tokugawowie w ogóle zbudowali później stabilny system rządu.

Japończycy do dziś mają takie powiedzenie, że Ieyasu po prostu zjadł ciasto, które Nobunaga, czyli ten pierwszy, ugniótł, a Hideyoshi, czyli ten drugi, upiekł.

W pierwszym akcie tej sztuki pojawia się Oda Nobunaga.

Nobunaga wchodzi na scenę w chwili, gdy Japonia jest krajem rozdrobnionym, zmęczonym, pełnym lokalnych panów, religijnych twierdz, starych przywilejów i instytucji, które istnieją już bardziej z przyzwyczajenia niż z realnej siły.

To właśnie Nobunaga zaczyna ten świat łamać.

Nobunaga pokazuje, że shogunat Asikagów to już pusty kostium, że wielkie klasztory nie są nietykalne, że lokalne, autonomiczne ośrodki można spalić, rozbroić czy zmusić do posłuszeństwa.

Nobunaga nie domyka procesu zjednoczenia, ale bez niego w ogóle nie byłoby czego domykać.

Jeśli Nobunaga był energią niszczącą dawny świat, to Hideyoshi okazuje się mistrzem konsolidacji.

Ieyasu nie musi już burzyć starego świata jak Nobunaga, ani kończyć militarnego zjednoczenia jak Hideyoshi.

To wówczas Oda Nobunaga poprowadził wyprawę przeciwko zbuntowanym ninja z Iga, niszcząc ich zorganizowaną potęgę.