Mentionsy

Donald Trump w swojej drugiej kadencji przestał udawać polityka.

Trump rzuca hasło, że chce kupić największą wyspę świata.

Złote wieżowce Trump Tower w Nuuk, wizualizacje pól golfowych na lodowcu.

Bo to, co bierzemy za objaw szaleństwa czy ignorancji historycznej Trumpa jest w rzeczywistości powrotem do najczystszej, XIX-wiecznej logiki imperialnej.

Trump publicznie, bez cienia zażenowania, podważa prawa Danii do tej wyspy.

To nie Trump wpadł na ten pomysł.

Trump po prostu uznał, że skoro już tam są, to dlaczego nie mają być właścicielami całego terenu?

Trump patrzy dziś na Grenlandię dokładnie tak samo, jak McKinley patrzył na Hawaje.

Przejęci Greenlandii to dla USA game changer, więc kiedy Trump krzyczy, jeśli ja jej nie wezmę, zrobią to Chiny, to diagnozuje problem trafnie.

Bo w jaki sposób Trump realizuje swój plan?

Trump ogłasza 10% cła na kluczowe państwa europejskie.

Europejscy liderzy wiedzieli, że Trump może zaryzykować starcie z duńską strażą przybrzeżną, ale czy zaryzykuje śmierć, nawet przypadkową, żołnierzy z Francji czy Niemiec?

Reakcją Trumpa była furia.

Mark Rutte, sekretarz generalny, dwoił się i troił, wysyłając Trumpowi przymilne SMS-y i chwaląc jego sukcesy, byle tylko uładzić imperatora.

Trump zresztą sam upublicznił jego wiadomości, gdzie Rutte wychwalał go za pracę w Syrii.

Ale prawdziwy cios, który zatrzymał Trumpa, nie nadszedł z Paryża ani z Kopenhagi.

Bo musimy pamiętać, że Ameryka to nie tylko Trump.

Nawet republikanie, zazwyczaj lojalni wobec Trumpa, uznali, że aneksja terytorium sojusznika to szaleństwo, które osłabia Amerykę zamiast ją wzmacniać.

Trump zrozumiał, że jeśli wyda rozkaz ataku, stanie w obliczu nie tylko międzynarodowego skandalu, ale też buntu we własnym obozie i realnej groźby impeachmentu.

Ostatecznie Trump się cofnął.

Jeśli Trump może potraktować tak danie, co powstrzyma go przed przehandlowaniem naszej części Europy, gdy na stole pojawi się oferta od Putina.

Europa wyraźnie pokazała, że nie zamierza się bezwarunkowo podporządkowywać stanom na zasadach jakie dyktuje Trump.

Żeby zrozumieć, jak bardzo Trump potrzebuje sukcesu medialnego, musimy przenieść się na południe, do Wenezueli.

Trump potrzebował sukcesu.

Trump na konferencji w Mar-a-Lago nie krył satysfakcji.

Trump mówił wprost.

Trump nie zrobił tego z dobrego serca.

Trump odkurzył starą zasadę z XIX wieku.

Zauważcie, że władzę w Caracas przejęła ekipa, która dziwnym trafem uwalnia więziów politycznych na prośbę Trumpa i chce handlować z USA, a po cichu dystansuje się od Rosji i Chin.

Ale ostateczny dowód na to, że Trump wygrał tę narracyjną wojnę nadszedł kilka tygodni później.

Donald Trump przyjmuje Marię Corinę Machado.

Wyjmuje swój złoty medal noblowski oprawiony w ozdobną ramę i wręcza go Trumpowi.

Komitet noblowski w Norwegii musiał dostać zawał, ale dla Trumpa, który ewidentnie jest narcyzem, to był moment triumfu absolutnego.

Trump dostał to, czego chciał.

I w ten właśnie kocioł wchodzi Donald Trump.

Język Trumpa jest tutaj brutalny.

Ale uwaga, Trump to handlarz.

Tel Aviv patrzy na to wszystko i, według tamtejszych obserwatorów, rozważa uderzenie samodzielne, nie czekając na niezdecydowanego Trumpa.

Że być może planem Trumpa nie jest wcale deal z ajatollahami, ale powtórka z roku 1953.

Czy Trump blefuje?

Fort Trump.

Kiedy Trump szantażował Danię, naszego sojusznika z NATO i Unią Europejskiej, Warszawa nabrała wody w usta.

Jeśli Trump lub jakiś jego następca uzna, że nie opłaca mu się bronić wschodniej flanki, albo że woli przehandlować naszą przestrzeń powietrzną albo suwerenność za deal np.

I dlatego polski rząd milczy, gdy Trump obraża sojuszników, psując sobie relacje z krajami Europy Zachodniej, a więc jeszcze mocniej zawężając sobie pole manewru w polityce międzynarodowej.

Dlatego budujemy Fort Trump.