Mentionsy

Dzień dobry, dzień dobry.

Ja nazywam się Reja Jecha, a to jest Podcast Czarownicy.

Witam Was bardzo serdecznie w trzecim już sezonie.

W sezonie, w którym czytam Wam wpisy z mojego bloga i dodaję do nich krótkie aktualizacje tudzież komentarze.

W założeniu odcinki nie mają przekraczać 15 minut.

I ta krótka forma bardzo mi się podoba.

Dzisiaj czas na wpis z sierpnia 2023 roku pod tytułem Ojczyzna.

Ojczyzna według definicji to kraj, w którym się urodziliśmy, skąd pochodzimy, gdzie mieszkamy.

Więc idąc tym tokiem rozumowania, moją ojczyzną jest Polska.

To tam się urodziłam i przez ponad 34 lata mieszkałam.

Proste?

Od dzieciństwa miałam problem, gdy ktoś zadawał mi pytanie, skąd jesteś.

Urodziłam się w jednym mieście, potem mieszkałam w dwóch różnych miejscowościach, by w wieku 8 lat zamieszkać w trzeciej, w domu, w który wybudowali rodzice.

Od 19 roku życia przeprowadzałam się wiele razy.

Nie miałam problemu z tymi zmianami, zawsze powtarzałam, że dom to nie ściany, tylko ludzie i stan umysłu.

Prawda jednak jest taka, że te przeprowadzki nigdy nie były jakieś dalekie.

Przyjaciół i rodzinę miałam na wyciągnięcie ręki.

Wszystko zmieniło się w listopadzie 2022 roku, kiedy zamieszkaliśmy w Islandii.

Tutaj nie mamy rodziny, nie mieliśmy znajomych ani przyjaciół, a mimo wszystko poczułam się, jakbym wróciła do domu.

Uczucie przedziwne.

Nie mam też wiedzy, by ktokolwiek z mojej rodziny był.

Może gdzieś daleko w korzeniach ktoś jednak zamieszkiwał daleką północ?

Nie jestem w stanie dowiedzieć się nic więcej o swojej rodzinie.

Najstarsze informacje dotyczą moich prapradziadków i co tylko tych ze strony mamy.

U taty kończy się na pradziadkach.

Nie znam języka islandzkiego, chociaż jestem nim szczerze zafascynowana i powolutku zaczynam co nieco rozumieć i mówić.

Dziwne, a zarazem piękne to uczucie.

Nigdy nie byłam patriotką.

Nie rozumiałam świętowania,

Podcast Czarownicy

Urodziłam się tam, gdzie mieszkali rodzice, a gdy osiągnęłam pełnoletność, zbytnio się bałam, by ją opuścić na stałe.

Doceniam wiele rzeczy, mam masę cudownych wspomnień, a smak polskich truskawek, pierogów babci M, klopsików rymnych babci R, zapał domu rodzinnego czy strychu babci zostanie ze mną na zawsze.

Szanuję, tak jak napisałam, szanuję historię naszego kraju.

Trochę o niej wiem, ale to nadal niczego nie zmienia.

Kraj?

Narodowość?

To są wszystko koncepty, które niekoniecznie ze mną rezonują?

Czy jest coś takiego, co mogłoby być dobre dla wszystkich?

Ja po prostu tego nie wiem.

Czy obrażam ludzi, którzy czują się dumnymi Polakami albo dumną Polonią i ją krzewią poza granicami kraju?

Jeżeli ktoś się czuje dumnym Polakiem i uwielbia hymn i uwielbia flagę i chce o tym mówić i się tym dzielić, to jest jego sprawa, to nie moje.

Czarownicy sezon 3 odcinek 12.

Bo tu mi dobrze.

Bo tu mojej rodzinie żyje się lepiej i bezpieczniej.

Nienawidzę stereotypów, więc nie powiem, że Polacy są ble i fuj, a nasz kraj jest ble i fuj.

Urodziłam się w Polsce.

Przez ponad 30 lat mieszkałam w tamtym kraju.

Do 18 roku życia nie miałam na to żadnego wpływu i wyboru.

Tak się po prostu stało.

Tak wybrali moi rodzice.

Później była to moja mniej lub bardziej świadoma decyzja, a potem po prostu wyjechałam.

Nie będę też świętować tych wszystkich narodowych świąt.

Tak, bo to jest mój pierwszy język.

Urodziłam się w polskim Polsce.

Wychowywali mnie obywatele tego kraju.

Podejrzewam, że się zmieni, ale to są sprawy, na które nie mam wpływu na ten moment tego, co mi wiadomo.

Nie można być bezpaństwowcem, jeżeli twój kraj istnieje, więc potrzeba posiadać jakieś obywatelstwo.

A że żyję w materialnym świecie, dostosowuję się do tego, oczywiście.

Podcast Czarownicy sezon 3 odcinek 12.

Czy dla nich to po prostu nie ma znaczenia, bo ważniejsze jest kim oni są, a nie ta flaga, która im nad głową powiewa?

Bo temat państwowości i krajów to w ogóle jest bardzo, bardzo złożony, bardzo złożony temat.

I nie na krótki odcinek.

No i tyle w takim telegraficznym skrócie, no bo to nie jest forma na długie opowieści.

Teraz czas na krótkie odcinki.

Bo przecież oczywiście, że nie musicie.

Bo jest po prostu moje.

Dziękuję wam bardzo serdecznie za wysłuchanie tego odcinka i oczywiście zapraszam na kolejne.

Podcast Czarownicy.