Mentionsy

Bo udarmniony Pucz w Beninie to coś znacznie więcej niż lokalny bunt zbrojny.

Pierwszy Pucz miał miejsce już w październiku 1963 roku, zaledwie trzy lata po uzyskaniu niepodległości.

Ale puczyści nie przebijają się przez kordon.

Na ekranach pojawia się podpułkownik Pascal Tigri, lider grupy, która nazwała siebie, z właściwą puczystą skromnością, Wojskowym Komitetem Odbudowy.

Myśliwcy nigeryjskich sił powietrznych wlatują w przestrzeń Beninu i przeprowadzają serię nalotów na pozycję puczystów w bazie Tokbin, niszcząc ich wozy opancerzone.

Dla potężnej Nigerii, od lat z narastającą frustracją obserwującej, jak kolejne cywilne rządy w regionie padają jeden po drugim, Pucz u sąsiada był przekroczeniem czerwonej linii.

W ręce władz wpada kilkunastu puczystów.

Ale Pucz w Beninie był dla Nigerii uderzeniem zbyt blisko domu.

Gdyby pucz podpułkownika Tigriego się powiódł, Benin siłą rzeczy wpadłby w orbitę państw sahelskich.

Uderzając z powietrza na pozycję puczystów, prezydent Tinubo upiekł dwie pieczenie na jednym ogniu.

Puczyści, czyli buntownicy, którzy zabili niewinną kobietę i próbowali siłą przejąć państwo.

Pucz został stłumiony, ale przy okazji obnażył coś, o czym elity w Kotonu bardzo chciałyby nie rozmawiać.

Puczyści przejmując na chwilę telewizję uderzyli w dwa niezwykle czułe punkty.

Puczyści podpułkownika Tigriego argumentowali więc, że wojsko musi interweniować, bo obywatelom odebrano prawo do uczciwego wyboru.

Puczyści, przejmując telewizję, wrzucili prezydentowi Talónowi prosto w twarz najcięższe oskarżenie.

To oskarżenie mogło być wygodnym pretekstem dla puczystów, ale trafiło w coś realnego.

Prezydent Talón, jeden z najtwardszych zwolenników izolowania puczystów, zamknął granicę i zablokował transport towarów.

Ludzie nieśli puczystów na rękach, machali flagami, świętowali.

I diagnoza puczystów mogła być trafna, a nawet była trafna, ale metoda została odrzucona.

Gdyby puczyście mieli za sobą tysiące demonstrantów na ulicach, nigeryjskie naloty na bazę w centrum miasta wyglądałyby jak atak na własny naród.

Człowiek, który nie strzelił ani jednego wystrzału, który publicznie odciął się od puczu swojego brata, który przynajmniej według wszelkich dostępnych dowodów nie miał z zamachem nic wspólnego.

Niedoszły Pucz, który kosztował życie niewinnej kobiety i przez kilka godzin pogrążył kraj w chaosie?

Nie doszły Pucz udowodnił bowiem coś, o czym analitycy mówili od dawna, ale co dopiero teraz stało się poleśnie oczywiste.

Niedoszły Pucz pokazał prawdę.

Wszystko to, o czym do tej pory opowiadałam, tłumienie opozycji, frustracja na froncie, geopolityczna szachownica i niedoszły Pucz, prowadzi nas do jednej daty.

Grudniowy Pucz, choć stłumiony, zostawił głęboki ślad.

Sam prezydent publicznie bagatelizuje Pucz, nazywając buntowników zaledwie garstką awanturników i deklarując odnowione zaufanie do sił zbrojnych.

Niedoszły Pucz paradoksalnie posłużył władzy do brutalnej weryfikacji lojalności.

Pytanie jest tylko, czy miliony mieszkańców Beninu, ci sami, którzy w grudniu świadomie odmówili poparcia puczystom, stając w obronie konstytucji, zaakceptują teraz wybory, w których ta sama konstytucja służy jako narzędzie wykluczenia.

Niedoszły Pucz udowodnił coś znacznie prostszego i zarazem znacznie trudniejszego do zaakceptowania.

Miliony mieszkańców Beninu, ci sami, którzy w grudniu powstrzymali się od poparcia puczystów w imię obrony konstytucji, ruszą wkrótce do urn.

Widzieli jak specjalny sąd aresztuje brata zbiegłego oficera, polityka opozycji, który, z tego co wiemy, nie miał z Puczem nic wspólnego.