Mentionsy

Analizuję, co mówili pierwsi czytelnicy, badacze, zwłaszcza na temat obecności kobiet we Władcy Pierścieni.

Aktualnie wydawany jest szósty tom jakoś na początku stycznia, no to ogromne przedsięwzięcie dla polskich wydawców i tłumaczy, zwłaszcza, że w Polsce mamy trzy różne przekłady dzieł Tolkiena, trzy tłumaczenia Władcy Pierścieni, a szczególnie kwestie językowe są niezwykle trudne do oddania.

Co ciekawe, najpierw przeczytałam Władcę Pierścieni, dopiero później pomyślałam, ciekawe, czy w bibliotece są jeszcze jakieś książki tego kolesia.

Przeczytałam go i pomyślałam, że jednak bardziej wolę Władcę Pierścieni.

Jeśli chodzi o to, jak długo czytam Władcę Pierścieni, cóż, jestem wiele lat starsza niż 9 lat temu, więc to właściwie całe moje życie.

Najdłuższą przerwę w czytaniu Władcy Pierścieni zrobiłam

Mój doktorat był otolkieni i przez dwa lata po jego obronie nie tknęłam władcy pierścieni.

Mam wiele wydań Władcy Pierścieni, Hobbita, Silmarillionu.

Wciąż mam egzemplarz Władcy Pierścieni, który dostałam od taty, gdy miałam 9 lat.

Mam też swój roboczy egzemplarz Władcy Pierścieni w miękkiej oprawie, który towarzyszył mi podczas pisania doktoratu.

Przeanalizowaliśmy sobie Hobbita oraz pierwszą księgę Władcy Pierścieni.

W pierwszej księdze Władcy Pierścieni pojawiają się właściwie tylko Lobelia, Sackville, Baggins i Złota Jagoda i to wszystko.

Masz rację, w Hobbicie i w początkowych partiach Władcy Pierścieni kobiety rzeczywiście pełnią marginalną, peryferyjną rolę.

Edwin Muir określał Władcę Pierścieni jako chłopięcą opowieść pełną emocjonalnych, niedojrzałych bohaterów z dzieciniałych chłopców.

Niektóre z tych postaci Tolkien stworzył później, gdy pierwsze rozdziały były już napisane, albo były już gdzieś spisane, ale nie łączyły się jeszcze z historią Władcy Pierścieni.

To było spontaniczne spotkanie osób, które przybyły do Rivendell z własnych powodów, a wszystkie te powody przypadkiem dotyczyły jedynego pierścienia.

Narada odbywa się krótko po przybyciu Froda i Pierścienia do Rivendell.

Galadriela jako władczyni i nosicielka jednego z trzech pierścieni musiała pozostać w Lorien, by chronić swoje królestwo.

Pamiętajcie, że jeżeli ktoś sięgał po Władcę Pierścieni w 1954 roku, przy pierwszym wydaniu, to absolutnie nic nie wiedział o wielu rzeczach, które Elrond po prostu mimochodem wrzuca do rozmowy.

Większość ludzi czyta Władcę Pierścieni zanim sięgnie po Silmarillion, o ile w ogóle po niego sięgnie.

Czy twoim zdaniem uczestnicy narady, ludzie, krasnoludy i jelfy naprawdę rozumieją naturę pierścienia?

Gandalf i Elrond są w zasadzie najbardziej świadomymi ekspertami od pierścienia wśród ziemi.

Zniszczenie pierścienia poprzez wrzucenie go w szczeliny zagłady nie jest od razu oczywiste dla wszystkich.

Nikt się tak naprawdę nie zastanawia w tym momencie, jaki koszt będzie musiał ponieść powiernik pierścienia.

Natomiast dopiero gdy uczestnicy narady uświadamiają sobie, że Sauron i tak w końcu podbije całe Śródziemie, z pierścieniem lub bez, decyzja o zniszczeniu staje się jedyną możliwą.

Nie da się go użyć, jest tylko jeden prawdziwy właściciel pierścienia i nie można go po prostu zniszczyć.

Ale wiemy, że jest tylko jedna droga do unicestwienia pierścienia i nie jest to ani droga łatwa, ani przyjemna.

Czyli zadaniem Elronda i Gandalfa jest właśnie przekazanie tej wiedzy i wyjaśnienie wszystkim natury pierścienia.

W innym wypadku każdy chciałby użyć pierścienia jako broni.

Tak, uważam, że spośród wszystkich siedzących, którzy nie znali potęgi pierścienia, on wiedział najwięcej.

On jest już zraniony, już zapłacił cenę bycia nosicielem pierścienia, prawie zginął.

Jak wytłumaczyć różnicę między Rivendell w Hobbicie, a Rivendell we Władcy Pierścieni, jeśli czytamy książki w kolejności publikacji?

We Władcy Pierścieni perspektywa też się zmienia.

Elfy z Władcy Pierścieni są odbiciem elfów Silmarillionu.

Ale narracja we Władcy Pierścieni od razu staje się poważniejsza i bardziej świadoma nadciągającej ciemności.

Ale jeśli zrozumiemy, co większość ludzi już teraz rozumie, że centralnym, najważniejszym tematem Władcy Pierścieni jest utrata, to pamięć musi odgrywać w tym motywie ogromną rolę.

Powiedział, że w latach 20-tych XXI wieku, bo to było kilka lat temu, szanse na to, że ktoś wyda książkę taką jak Władca Pierścieni w obecnej formie są praktycznie zerowe.

Cieszę się, że to się nie przydarzyło władcy pierścieni.

Ale mimo wszystko warto o tym porozmawiać, o Eowinie, o kobiecych postaciach z Władcy Pierścieni, ponieważ taka rozmowa, jaką teraz prowadzimy, otwiera oczy wielu osobom.