Mentionsy

Frodo i Pippin siedzieli w milczeniu.

Wszystko wokół wydawało się spokojnie i ciche, ale gdy tylko Obieżyświat przestał mówić, Frodo poczuł, jak zimne szpony strachu zaciskają mu się na sercu.

Zapytał Frodo, zrywając się na nogi.

I Frodo i Pippin zostają przy ognisku, Merry i Sam odeszli, Roragorn na razie obserwuje.

I zobaczcie, tutaj też jest wyraźnie powiedziane w tekście to, o czym mówiłem poprzednio, że moment, kiedy Aragon przestał śpiewać, a później opowiadać tę historię, był jednocześnie momentem, kiedy Frodo poczuł te zimne szpony, czyli to jest właśnie...

I co jest jeszcze fajne, albo może na co warto zwrócić uwagę, zauważcie, że Frodo odczuł ten moment, kiedy atak mentalny na Zguli jakby się nasilił, odczuł zupełnie inaczej niż sam, prawda?

Frodo drgnął, czując, że dłużej nie zniesie tej ciszy.

Frodo miał wrażenie, że słyszy cichy syk, niczym trujący oddech i poczuł przenikający go ziom.

Frodo był nie mniej przerażony od swoich towarzyszy, trząsł się jakby przemarzł do szpiku kości i poczuł nagłą chęć nałożenia pierścienia.

I do końca rozdziału już będziemy obserwować całą sytuację oczami Froda, czyli jakby narratorem w tej scenie jest Frodo i widzimy tylko to, co on widział, prawda?

I słuchajcie, ten moment, kiedy Frodo zaczyna odczuwać coraz silniejszą presję, to ogromne napięcie, chce krzyczeć, chce przerwać ciszę, która jest złowroga w jego mniemaniu.

Tak, ale Frodo, mimo że odczuł strach tak jak wszyscy, to jednak miał inne emocje niż pozostali i na niego na zgóle działały tak, że wzbudzały tą nieodpartą chęć założenia pierścienia.

Zastanawiam się, czy to go jakoś tam aktywowało, jak były jakieś siły życiowe, czy po prostu wtedy Frodo był widoczny dla Nazguli.

I jest też ten moment, fajny moment, kiedy Tolkien albo Frodo opisuje nam, że widział sama, który patrzył na niego, patrzył na siebie nawzajem, albo inaczej, Frodo czuł spojrzenie sama na sobie, bo nie spojrzał w jego stronę, prawda, i czuł, że sam rozumie,

I jaki ma problem Frodo aktualnie, z czym się mierzy, jak bardzo trudna jest jego sytuacja, natomiast w żaden sposób nie mógł sam pomóc Frodowi, a Frodo nie zrobił nic, bo jakby nie spojrzał mu w oczy, nie poprosił o pomoc, a pamiętamy z innych fragmentów Władcy Pierścieni, że były takie momenty, chociażby w Dolinie Morgul.

kiedy przechodzili razem z Gollumem w stronę schodów ku Ciritungol, był taki moment, kiedy Frodo jakby wyraźnie poprosił Sama, żeby pomógł mu powstrzymać jego własną rękę, bo on nie jest w stanie.

Natomiast no wtedy Frodo był w stanie poprosić, a tutaj nie był, prawda?

Tak nie można umniejszać tej próbie, w której został Frodo poddany, no bo walczył długo, ale no tutaj ta siła była oczywiście przeważająca.

Frodo zobaczył, jak wyglądają pod czarnymi płaszczami.

W tej samej chwili Frodo padł twarzą na ziemię i usłyszał własny krzyk.

Przeraźliwy wrzask rozdarł noc, a Frodo poczuł ból, jak gdyby żądło z zatrutego lodu przeszyło mu lewe ramię.

Ostatnim wysiłkiem, rzuciwszy miecz, Frodo zsunął pierścień z palca i zacisnął go mocno w dłoni.

I tutaj pierwszy raz, bo tak, Frodo zakłada pierścień i zmienia się nam perspektywa znowu.

I no i Frodo uległ.

Tak, no i tutaj Frodo właśnie, który uległ czarowi, no nie czarowi, ale urokowi i założył pierścień, ale mamy taki przebłysk takiej pozytywnej, nie wiem, desperacji,

Tak, to jest, to jest, warto zwrócić na to uwagę, że to się wydarza bezpośrednio jedno po drugim, czyli Frodo wyciąga mieczyk, a w konsekwencji dwaj kolejni się zatrzymują, czyli nie idą już w jego stronę, nie są w stanie iść dalej, ponieważ ten mieczyk ich powstrzymuje.

W tym momencie Frodo nosi sukces w tej swojej wewnątrz własnej głowy w batalii, prawda?

Oczywiście to jest bardzo duża porażka, ale Frodo dalej walczy.

Frodo dalej stawia opór i należy ten opór docenić, prawda?

Frodo tutaj nie przegrał.

Frodo toczył batalię bardziej lub mniej skutecznie.

To nie jest tak, że wódz skoczył, potem Frodo skoczył.

Wódz skacze w stronę Froda, a Frodo skacze w tym czasie, rzuca się w stronę wodza lub też rzuca się na ziemię, bo Frodo tutaj wykonał dwie czynności jednocześnie, ale zaraz o tym powiemy więcej.

At that moment Frodo threw himself forward on the ground.

Wydaje mi się, że to jest też takie jakby naturalne, że człowiek chroni... Przypomina mi się tę scenę z filmu Jacksona, kiedy Sam jest za oknem, a Gandalf opowiada i nagle Frodo... Padnie.

Ale co jest ważniejsze, to okrzyk, który wydał Frodo i zaraz będziemy o nim więcej mówić, czyli o Elberech Giltoniel.

Frodo słyszy samego siebie, tak jest powiedziane w tekście, tak też jest w oryginale.

Frodo słyszy samego siebie, jak krzyczy, tak?

Czy Frodo krzyknął?

Frodo słyszy jego własny krzyk.

To jest moment, kiedy Frodo dochodzi do drugiej konfrontacji z Nazgórem.

Wytężając wzrok, Frodo dostrzegł ciemną sylwetkę, która przemgnęła na tle jaśniejszej plamy między dwoma drzewami i zatrzymała się nagle.

Frodo wydawało się, że słyszy jakby węszenie.

Frodo odetchnął.

Jestem ci wdzięczny z głębi serca, rzekł Frodo, ale chciałbym, żebyś mi wyraźnie powiedział, kim są czarni jeźdźcy.

Ale serce mi mówi, że nim się wszystko dopełni, Frodo, syn droga, będzie wiedział o tych złowrogich sprawach więcej niż Gildor Inglorion.

Wydaje się, wręcz jest to czytelne, że błogosławieństwo, które tutaj Gildor udzielił w trzecim rozdziale Frodowi, wydaje się wysłuchane, tak?

Też Frodo zostaje zraniony, ale mógłby zostać zraniony gorzej, to zaraz do tego dojdziemy, czy bardziej, więc jest to jakaś tam interwencja.

Zapytał Frodo.

Mówimy, że rana fizyczna, którą Frodo doznał w tym momencie, bardzo szybko się zaleczyła, ale rana psychiczna, czy rana, która oddziaływała na psychikę Froda, była nieuleczalna, tak?

Gdyby udało im się przeprowadzić na tak skutecznie i gdyby ten sztylecik wbił się w serce Froda, bo to było celem, to powiedział Gandalf, on musiał się wbić w serce, wtedy Frodo...

Czyli nie tylko Frodo stałby się posłuszny ich woli, ale stałby się automatycznie dziesiątym jakby tutaj upiorem, a ich zostałoby tylko czterech.

To nie byłoby wtedy sześciu na czterech nagle, tylko byłoby już, no, proporcje by się całkowicie zmieniły, a Frodo byłby już nie do odzyskania.

Niezależnie, czy oni by go odbili, czy oni by, nie wiem, odbili go z rąk na zgóli jakimś tam cudem, to i tak Frodo byłby już nie do uratowania, tak?

Frodo jako powiernik pierścienia i upiór pierścienia, tak?

Tak, więc to była taktyka, ale tak się na szczęście nie stało, bo Frodo poleciał do przodu na twarz, wódz chce go dzignąć, plan zakładał w serce, ale ponieważ, i tutaj trochę anatomii, Frodo leży na brzuchu, więc serce było osłonięte przez łopatkę i sztylet nie trafia w cel, a jedynie przyszywa ramię, czyli tak jakby zsuwa się,

Frodo ściąga pierścień tym ostatnim aktem woli i to jest bardzo szczęśliwy zbieg okoliczności, znaczy nie zbieg okoliczności, ale dobrze, że zdjął na samym końcu, no bo przecież mogliby go nie znaleźć.

Ale no kluczowa jest to, że Frodo się nie poddał, prawda?

Frodo walczył do końca.

Frodo, jego wola tutaj okazała się...

Gdyby Frodo w którymś momencie trochę niżej upadł w tej konfrontacji, to być może by nie starczyło mu woli na to, żeby krzyknąć, albo krzyknąć, załóżmy, że to Warda włożyła w jego usta ten okrzyk.

Tak, no poznajemy przede wszystkim nowe miejsca, tak, komarowe bagna, wichrowe wzgórza, nie tylko jedno, ale wichrowe wzgórza, całe to pasmo, plus Amon Sul, czyli ruiny twierdzy, na której właśnie, na której byli Frodo, Merry i Aragorn.

Frodo zostaje ranny, ale tutaj uważamy, że jest to interwencja siły wyższej, bardzo subtelna, ale jednak został właśnie dzięki temu uratowany.

Ale to, jak bardzo ranny jest Frodo, w tym momencie, kiedy kończymy rozdział jedenasty, nie wiemy, tak?

To był moment przełomowy dla Sama na pewno, na pewno dla Pipina, bo możemy założyć, że Frodo widział elfów wcześniej przy okazji swoich jakichś tam podróży, wędrówek z Bilbem.

A myślę, że zupełnie nieporównywalnie więcej doświadczenia zdobywa Frodo, ponieważ oddziaływanie na niego tych wszystkich negatywnych czynników jest dużo mocniejsze, ze względu na to, że on nosi pierścień, który potęguje wszystkie negatywne emocje, podbija, no po to, żeby właśnie doprowadzać taką postać noszącą do tej właśnie desperacji, rozpaczy, tak jak wiemy chociażby jak Gollum, prawda, do czego doprowadziła Golluma.

Frodo w drugiej księdze, a Frodo w pierwszej księdze to są troszkę inne postacie.

Frodo się bardzo rozwinie, zmieni w momencie, kiedy Gollum dołączy do nich.

Frodo bardzo mocno, bardzo wiele rzeczy zrozumie wtedy, których wcześniej nie rozumiał i to będzie bardzo istotny moment jakby w rozwoju Froda, który ostatecznie doprowadzi do tego, że Frodo nie będzie w stanie zostać wśród ziemi, w Shire, prawda?

Frodo gdzieś tam właśnie pod wichrowym czubem to nie jest ten sam jeszcze taki bardzo naiwny Frodo.

To, że czarny jeździec w tym momencie wrócił na zgól i to, że go zgubił, było jego błędem, bo pomogło zidentyfikować ranę i niebezpieczeństwo, jakie wiąże się z raną, jaką miał Frodo.

Wiadomo, że on tego Frodo'wi nie powiedział wtedy, kiedy trzeciego dnia wędrówki z Bree zobaczyli teraz błyski na niebie.

Ja się zastanawiałem, czy niedobrze by było to, oczywiście by wydłużyło podróż, ale powiedzmy no, zanim Frodo nie został przebity ostrzem, no to nie było powiedzmy, oni nie musieli na gwałt stawić się w tym Rivendell, tak?

Natomiast czy oni wiedzieli, ci, którzy klękali, cały ten tłum, czy oni wiedzieli, co zrobił Frodo, jak wiele kosztowało i jak wiele zawdzięczają tej czwórce malutkich ludzików, że tak powiem.