Mentionsy

Czy Aleksandr Łukaszenka znów zabiega o względy Zachodu?

To, że Łukaszenka idzie na te ustępstwa mnie nie dziwi, a to dlatego, że po roku 2020 Rosja zyska pewną właściwie nieograniczoną kontrolę nad Białorusią.

Z jednej strony to jest ten wymiar humanitarny, na który Łukaszenka, owszem, że idzie, bo zawsze postrzega człowieka, którego wsadza do więzienia jako kartę przetargową, którą później

I uważam akurat, że teraz też stoimy w tym samym momencie, w którym Łukaszenka rezygnuje ze swoich mechanizmów agresji podprogowej i my to kupujemy i przystajemy na to, że dobrze odnowimy ten dialog i porozmawiamy z nim.

Nawet pojawienia się myśli w głowach decydentów o tym, że Łukaszenka jest równym gościem, któremu można zaufać.

Z dzisiejszego punktu widzenia, wiedząc, że za wymianę odpowiadali głównie służby specjalne, a nie łańcuch dyplomatyczny, a nie też polityczny, możemy przypuszczać, że taki był cel, znaczy Łukaszenka chciał wypuścić z tego poczubuta, żeby ten dialog odblokować i żeby zacząć rozmawiać o jakimś polozywaniu sankcji gospodarczych i przeróżnych restrykcji.

Jest oczywiście wielka radość z jednej strony, ale nie ma wielkiej nadziei na to, że Łukaszenka nagle się odmieni i tak stanie się człowiekiem, któremu można zaufać, a z którym warto rozmawiać.

Tylko, że ponownie ja tu zawsze bardzo martwi mnie ta kwestia, że Łukaszenka eskaluje sytuację, później ją deeskaluje, a my się na to godzimy i siadamy do tego stołu, nie wymuszając na nim żadnych systemowych ustępstw.

No tak, był najmocniejszą kartą, którą Łukaszenka trzymał w swoim rękawie.