Mentionsy

W okresie okupacji niemieckiej w 43-44 roku wrogiem dla, i też później, wrogiem dla nacjonalistów ukraińskich, dla banderowców byli wszyscy, którzy według nich okupowali czy zajmowali tereny etnograficznie ukraińskie, które w ich mniemaniu w przyszłości bliższej bądź dalszej miały stać się integralną częścią niepodległego państwa ukraińskiego pod przywództwem Owen Bandery.

Znaczy on był odizolowany od przywódców podziemia ukraińskiego, którzy działali na terenach okupacji niemieckiej.

Były bardzo słabe, dopiero się odtwarzały po okresie okupacji sowieckiej 39-41, po zniszczeniu przez NKWD struktur polskiej konspiracji niepodległościowej.

A jeżeli byśmy przeszli do tych czasów obecnych, dlaczego duża część, nawet większość Ukraińców nie kojarzy właśnie tego epizodu walki UPA?

Mówimy o Ukraińcach z zachodniej Ukrainy, którzy siłą rzeczy wiedzą, znacznie lepiej wiedzą, co się wydarzyło na Wołyniu, niż Ukraińcy z Ukrainy wschodniej czy południowej, którzy nie utożsamiali się we wcześniejszych latach z działalnością UPA.

Była taka równowaga między narracją Łupa a narracją o Ukraińcach w Armii Czerwonej.

Dla UPA, dla historyka, odżegnując się od takiej czy innej narodowości, dla badacza dziejów ukraińskiej powstańczej armii, UPA to nie jest historia lat 43-44 albo 44-60.

Ale w polskiej pamięci historycznej przeważa pamięć o traumie, czyli o początkowym okresie UPA,

Polacy skupiają się na tym pierwszym okresie działalności UPA, a strona ukraińska i w płaszczyźnie takiej narracji, propagandy historycznej, czy też edukacji historycznej, różne są aspekty, różne są odcienie tej narracji UPA.

Skupiają się głównie na walce UPA przeciwko Sowietom od 1944 roku, kiedy Sowieci zajmują również zachodnią Ukrainę, do lat 50. czy nawet do ostatniego działającego oddziału zbrojnego w 1960 roku, gdzie ta walka oczywiście

Oczywiście w okresie okupacji niemieckiej w 1943-1944 roku wrogiem dla, i też później, wrogiem dla nacjonalistów ukraińskich, dla banderowców byli wszyscy, którzy według nich okupowali czy zajmowali tereny etnograficznie ukraińskie, które w ich mniemaniu w przyszłości bliższej bądź dalszej miały stać się integralną częścią niepodległego państwa ukraińskiego pod przywództwem Owen Bandery.

I na pewno takich tablic, które upamiętniają tych bohaterów, na przykład na szkołach, jest więcej niż pomników Stepanowi Banderze, ponieważ wbrew temu, co się często w Polsce mówi, nie jest tak, że Ukraina jest teraz zalewana tymi pomnikami.