Mentionsy

A czasami było tak, że po prostu musiałem na przykład opisać biografię, na przykład bardzo dobrą biografię Agnieszki Gajewskiej, Stanisława Lema i wtedy szedłbym za tą biografią, to znaczy starałem się wynaleźć w jej książce jakieś punkty węzłowe dotyczące Lema i też nie pisałem

Po krótce kim był Stanisław Lem i jakie książki napisał, tylko raczej jaką problematyką ona się zajęła i jakie elementy jego życiorysu wypukliła, co ją zaintrygowało, co można jeszcze o Lemie napisać.

No i było ich tam powiedzmy czterdzieści kilka, część mi się wydała słaba, część mi się wydała jakaś taka drugorzędna, jakieś tam dwie czy trzy polemiki literackie, jakiś tekst zupełnie nie pasował, coś innego wymagałoby, nie wiem, ilustracji, praw do tych ilustracji bym nie zdobył, więc przedrukowywanie czegoś takiego nie miało sensu.

No a z ojca Żydem i to był dla niego też problem i podwójnej afiliacji etnicznej, no ale też ojca, który jako Żyd zginął.

No ale to ja tylko wyjaśnię wieloplemienny tłum Jakuba Franka.

Tam jest Leśmian Lem, jest Reymont, jest Mickiewicz.

Zresztą opowieści niesamowite z języka polskiego kończyły się... ostatnie opowiadanie, które tam dałeś, to było opowiadanie właśnie Stanisława Lema.

O ile dobrze pamiętam, czyli jedno z ostatnich w każdym razie i wskazywałeś na to, co też wraca tutaj w recenzji książki Gajewskiej, czyli o tym kompletnym nierozpoznaniu przez nas wcześniej ukrytych odwołań, czy jakby radykalnego przemilczenia, aż słyszalnego holokaustu w twórczości Lema, prawda?

Tak i nawet zadaje ważne dla mnie pytanie, to znaczy jak to było, że przez 40 lat Stanisław Lem, najwybitniejszy moim zdaniem pisarz Polski drugiej połowy XX wieku, ja wciąż żałuję, że to nie on dostał Literacką Nagrodę Nobla, ale już zostawmy Nobla, to znaczy pisarz, który zbywa niesłychaną popularność, to znaczy ma gigantyczne nakłady.

Poznałem kiedyś jednego z jego wydawców, czyli dyrektora Wydawictwa Literackiego, który powiedział, wie pan, a Staszkowi Lemowi to ja wydałem 3 do 3, 3,5 miliona egzemplarzy chyba wypuściłem, już sam nie pamiętam.

To były takie nakłady, więc książek Lema na rynku w Polsce Ludowej i już w III Rzeczpospolitej pewnie można liczyć na jakieś 5 milionów egzemplarzy, jeśli nie więcej.

Właściwie Lem musiał dopiero umrzeć, żeby pierwsi biografowie, Agnieszka Gajska, później Wojciech Orliński, powiedzieli, ej, słuchajcie, znaczy tutaj jest pełno... Wszyscy... Był szpital przemienienia, tak?

I zadaję pytanie, dla kto się dzieje, czy tego nie zauważano, że Lem jest od gwiazd, lotów w kosmos, kontaktu kosmitów?

A czy to nie jest po prostu tak, że Stanisław Lem wykonał bardzo ciężką pracę, żeby nie odczytywano jego książek przez ten klucz żydowski?

No, nie wiem jak się czytało to w 68 roku, czy w 75, czy ktomuś przyszło w ogóle do głowy, że Lem sam wreszcie opisuje egzekucje, z której ocalał?

No mógłbym oczywiście powiedzieć, że postacie kobiet są papierowe i nawet to zaznaczam w tym tekście, że Lemn był oczytany w chłopackiej literaturze XIX-wiecznej, że on czytał Werna, Maja i tak dalej, w związku z tym rzeczywiście te postacie, Harry na przykład,