Mentionsy

A zelektryzowały ich mocno chyba dlatego, że najlepsza polska fantastyka po roku 2000, ja się tutaj będę wspomagać tym skanem, no to na 10 tytułów mamy raz, dwa, trzy, cztery pozycje Jacka Dukaja.

Znaczy nie, nie, nie, słuchaj, o Dukaju sobie teraz powiadamy.

W zasadzie po 2000 roku jak widać tutaj w swojej własnej iglicy gra Jacek Dukaj, który jest pisarzem, twórcą z innej klasy.

Na ile mamy tutaj do czynienia z czymś takim, co można powiedzieć, najpierw rozumiejąc Gombrowicza, że Jacek Dukaj wielkim pisarzem był i zachwyca, tak?

To znaczy się tak, no najlepsza polska fantastyka po 2000 roku, no gdyby tutaj nie było żadnej książki Dukaja, to to byłby skandal faktycznie, nie?

Ja się prywatnie, chyba nie tylko, ja się zastanawiam ile osób, które wskazało tutaj lud Dukaja, faktycznie ten lud przeczytało.

Dukaj pisze bardzo specyficznie, on wymyślał swoje światy w sposób absolutnie nieprawdopodobny.

To znaczy takie, pierwszy jest Dukaj Lód, potem jest Jarosław Grzędowicz, Pan Lodowego Ogrodu.

Michał Cholewa z Algorytmami Wojny, Jacek Dukaj z Czarnymi Oceanami, Jacek Dukaj z Perfekcyjną Niedoskonałością.

A przepraszam, na czwartym miejscu Jacek Dukaj z Innymi Pieśniami jeszcze przed Sapkowskim.

Skąd taka nadreprezentacja książek Jacka Dukaja na tej liście?

Ja bym tutaj podejrzewała, że jednak Dukaj to jest tak jak Sapkowski kiedyś i Lem jeszcze wcześniej, czyli to jest twórca, którego wstyd byłoby nie znać.

Jak pytasz kogoś fantastykę polską, to pierwsze skojarzenie współczesne to jest Dukaj po prostu.

Ja tutaj przyznam się do rzeczy strasznej i nie czytałam Dukaja.

Kochasz Dicka, a Dukaj też ci się spodoba.

No ja nie jestem wielką fanką Dukaja, także tutaj nie będę się też jakoś wymądrzać, że mam, wiesz, wszystko w najmniejszym paluszku i jestem w stanie rzucać cytatami i tak dalej.