Mentionsy

Dzisiejszy odcinek poświęcony będzie niesamowitej postaci.

Kobiecie, która niczego się nie boi i niezależnie od sytuacji zawsze sobie poradzi.

Ostatnio bardzo dobrze przyjęliście historię Teresy Rożkowskiej, niesamowitej artystki z kolorową duszą.

Dziś natomiast skupię się na Helenie, kobiecie z innego świata, kobiecie skromnej, lecz niesamowicie silnej i niezależnej, a przez najbliższych uznawanej za bohaterkę.

Helena przychodzi na świat w 1924 roku na Litwie.

W czasie wojny w 1940 roku los zaprowadza ją najpierw do okupowanej Warszawy, a następnie do oddziału Armii Krajowej działającego na terenach zachodniej Litwy.

Po zakończeniu działań wojennych w 1945 roku Helena ponownie trafia do stolicy, gdzie zdobywa zawód murarki i angażuje się w odbudowę miasta.

w budowie Pałacu Kultury i Nauki, a po kilku latach spędzonych w Warszawie razem z siostrą przyjeżdżają do jednej ze wsi niedaleko Chełmna, dokładnie do Strzelec Górnych.

Tam Krystyna zatrzymuje się tylko na chwilę, bo razem ze swoim mężem i synem wkrótce przeprowadzają się do Bydgoszczy.

W Strzelcach Górnych zostaje Helena, która w ramach repatriacji otrzymuje poniemiecki dom do użytkowania.

Helcia, bo tak ją nazywano, postanawia wtedy działać i własnymi rękami remontuje i przebudowuje swoje gospodarstwo.

Robi to samodzielnie, nie prosząc nikogo o pomoc.

Jeden młodzieniec, mieszkający nieopodal, pamięta panią Helenę, jak dzielnie walczyła na placu budowy.

On wtedy po drodze do szkoły obserwował jej pracowitość, jej siłę.

Wówczas miała około 30 lat i sama ciągnęła pod górę taczkę pełną cementu, po czym wszystko sama rozładowywała i jechała z powrotem po żwir.

Z dnia na dzień można było dostrzec, jak poniemiecki dom, który pierwotnie był w stanie katastrofalnym, powstawał na nowo.

Ten młody człowiek, opisujący dzielną pracę Heleny, w tamtym czasie jedynie się przyglądał temu, co robiła, ale z czasem już jako dorosły mężczyzna uświadomił sobie, dopiero właśnie wtedy do niego dotarło, czego tak naprawdę ta młoda kobieta dokonała własnymi rękami.

Potrafi odnaleźć się w trudnych sytuacjach, mimo że życie nie jest i nigdy nie było dla niej łaskawe.

Wielu mężczyzn zapewne poddałoby się w jej sytuacji, ale ona zawsze stawia czoła przeciwnościom, uparcie dążąc do wyznaczonych celów.

Po doprowadzeniu domu do stanu użytkowania, Helena zajmuje się prowadzeniem gospodarstwa.

Utrzymuje się z niewielkiego pola, które łagodnie schodzi w stronę rzeki.

Opiekuje się kilkoma krowami, trzyma kozę oraz drób, kury, kaczki i gęsi.

Przez lata jej dni mijają w trudzie, ale i w spokoju.

Zdążyła się przyzwyczaić do codziennej pracy, do tego, jak sama określała, życiowego kieratu.

W przeciwieństwie do starszej siostry nigdy nie wychodzi za mąż, ani nie doczekuje się dzieci.