Mentionsy

I słuchajcie, to jest Marie-Louis.

I Marie-Louis pojawia się w Walii i ona nie jest do końca żywa, nie jest do końca martwa.

Często montowany jest mechanizm na szczęce tej czaszki, który umożliwia poruszanie szczęką, jakby ta Marie-Louis potrafiła mówić i kłapać tym pyskiem.

Jednak zachowane źródła historyczne wskazują, że sama tradycja Marie-Louis w znanej nam formie pojawia się dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku.

Brak wcześniejszych wzmianek sprawił, że zaczęto porównywać Marie-Louis z innymi brytyjskimi zwyczajami.

I w tej interpretacji Marie-Louis nie jest konkretnym bytem, tylko takim symbolicznym przedstawieniem starego roku, który już poniekąd umarł, żeby mógł narodzić się ten nowy.

Bo osoby, które prowadziły Marie-Louis śpiewały albo recytowały wersy proszące o wpuszczenie tej grupy do środka.

I jak Marie-Louis skończyły się rymy, to ona sobie szła i ten dom jakby wygrał i jej nie musiał wpuszczać.

A jak Marie-Louis wygrała i ta druga grupa jakby wyprztykała się z punchy, to wtedy Marie-Louis i cała jej grupa mogła wejść do środka.

Bo po wejściu do domu Marie-Louis poruszała się po izbie i kłapała tą szczęką, potrząsała swoją głową z tymi dzwoneczkami, więc wydawały bardzo dużo dźwięków.

I jak Marie-Louise się dostała do domu, to wtedy cała ta grupa miała de facto dostęp do spiżarki tego domu.

Jedli całe żarcie i wizyta Marie-Louis kończyła się wspólnym świętowaniem, ale po tym, jak Marie-Louis już skończyła w tym domu, to szła do następnego.

Marie-Louis pełniła kilka funkcji jednocześnie, bo pamiętajmy, to był czas, który był trudny.

Ale Marie-Louis przetrwała w pamięci lokalnej i jeszcze w XX wieku niektórzy folkloryści odnotowywali jej występowanie w południowej Walii.

Przede wszystkim zapisałam sobie, że tą Marie-Louis musiał być najtwardszy zawodnik w ekipie.