Mentionsy

plusem i taką super siłą osób z ADHD jest to, że jeśli czegoś naprawdę chcą, to są ultra zdeterminowani.

Ale w którymś momencie przyjedzie ten prowident energetyczny i powie dobra stop, bo ADHD, ADHD, ale biologii nie oszukasz.

U mnie depresja jest typowym następstwem tego, że to ADHD przez całe życie nie było w żaden sposób zaopiekowane i leczone.

Kiedyś to nie było tego całego ADHD.

I ADHD często kojarzony jest z takim niegrzecznym, często chłopcem, który rozrabia i nie może skupić się na lekcjach w szkole.

Ale jest to obraz mylny, bo aż 4,4% dorosłych zmaga się z ADHD.

A powodem, dla którego my się spotykamy i okolicznością także jest książka ADHD Poradnik dla Dorosłych.

I Ewa Grzelakowska-Kostoglu, znana i lubiana jako Red Lipstick Monster, youtuberka, wizerzystka, kosmetolożka, influencerka, adwokatka i mecenatka działań na rzecz zdrowia psychicznego, w tym ADHD.

Z Ewą nieraz o ADHD rozmawiałam, o ADHD i nie tylko, więc zadam pytanie porządkujące.

Wiecie, że ADHD to coś, co was opisuje?

Ja będę dzielić na kawałki, albowiem wiemy, że koncentracja w przypadku ADHD jest czymś, co zawodzi.

Na jakiej podstawie były te normy diagnostyczne tworzone i jaki właśnie jest ten stereotypowy obraz osoby z ADHD?

No faktycznie, tak jak powiedziałam na samym początku, że ten gdzieś chłopiec, który wierci się w klasie, przeszkadza, nie może skupić, ma słabe oceny, wszędzie go pełno, to taki stereotypowy obraz ADHD, który przez wiele lat przylgnął do tego rozpoznania, ale wraz z czasem badacze zaczęli obserwować, że...

W przypadku dziewcząt, zwłaszcza miało to związek z takimi normami socjalizacyjnymi, to ADHD ma zupełnie inny obraz kliniczny.

A ty Ewa, w jakim wieku zostałaś zdiagnozowana i jakie są twoje wspomnienia w ogóle z tego rozwoju w ADHD?

I dzięki temu, gdzie po prostu posłuchałam wielu statementów dziewczyn, które mają ADHD, które z tym żyją, jak wygląda ich życie?

Jest totalnym przeciwieństwem ADHD.

Bardzo często otaczam się osobami z ADHD.

ADHD ma pewną specyfikę.

Osobom, które być może spotykają się, towarzyszą osobom z rozpoznaniem ADHD, rodzicom, których dzieci właśnie otrzymały diagnozę, albo w ogóle osobom neurotypowym.

Kiedyś usłyszałam od osoby, która ma ADHD, że to tak jakby się miało wiewiórkę w głowie, ale nie bardzo kontrolę nad tym, na które drzewo przeskoczy, ale jest to wiewiórka, która czasami potrafi być najszybsza i wspinać się najwyżej.

I rozumiem to, że wpadasz w ten temat i on jest absolutnie fascynujący i wszystkie ręce na pokład, no ale w którymś momencie przyjedzie ten prowident energetyczny i powie dobra, stop, bo ADHD, ADHD, ale biologii nie oszukasz.

Więc ja wiem, że to wynika właśnie z tego, że ja po prostu cały czas pędzę i cały czas chcę więcej i po prostu kocham to, co robię i daje mi to ogromną satysfakcję i wiem, że to też poniekąd jest to wynik tego ADHD, tego ciągłego szukania tej dopaminy, realizacji kolejnych nowych projektów, nowych inicjatyw.

Ja ci daję, przyznaję ci dyplom samorzecznika eksperta w dziedzinie ADHD, albowiem wiem, że ty w literaturze, nowościach dotyczących ADHD, terminologii psychologicznej, psychoterapeutycznej jesteś naprawdę, te twoje okulary profesorskie dzisiaj nie kłamią.

Chciałabym zgłosić, że ten wywiad nie jest ADHD friendly, bo jedno pytanie zawiera kilka pytań.

I to bywa dla ludzi z ADHD trudne, bo po prostu nie pamiętają o tym, żeby wpisać w kalendarz.

Bo też dużym plusem i taką super siłą osób z ADHD jest to, że jeśli czegoś naprawdę chcą, to są ultra zdeterminowani.

No zdecydowanie, ale nawet nie trzeba mieć ADHD, żeby tymi strategiami sprawnie zarządzać, a mistrzostwo osiąga się tylko i wyłącznie przez praktykę, a i czasem każdemu z nas zdarzają się gorsze dni.

Biorę kredyt w takim razie za to, ale to prawda, że ADHD często współwystępuje z różnymi innymi zaburzeniami.

Z ADHD żyjecie od zawsze.

Coś was do tej diagnozy ADHD nadal skłoniło?

No tak, u mnie depresja jest typowym następstwem tego, że to ADHD przez całe życie nie było w żaden sposób zaopiekowane i leczone.

Okrutne konsekwencje, no bo mówi się też, że rzadko mamy osoby dorosłe, które mają tylko ADHD i nie wykształciły tych powikłań, można powiedzieć, nie?

siebie zawsze zmniejszać, zapominać o sobie, wypierać swoje potrzeby, więc w ogóle dla mnie ten temat tych potrzeb był taki bardzo żywy, kiedy poszłam po diagnozie na pierwszą taką kierowaną ze świadomością ADHD terapię, no bo zorientowałam się, że...

Więc rzeczywiście gdzieś to towarzyszyło już, to może być dowód na to, że ADHD, naprawdę człowiek się z ADHD rodzi.

Gdzieś tam ta taka ADHD-owa powiedzmy wybiórczość pokarmowa, ale też na przykład takie emocjonalne jedzenie, żeby właśnie sobie też znaleźć tej dopaminy.

Także w książce ADHD, poradnik dla dorosłych, jest taki fragment poświęcony współwystępowaniu ADHD i nadużywaniu substancji jako takiego właśnie braku strategii na regulowanie emocji.

generalnie znacie swoje oprogramowanie, ono ma wspólny mianownik, obie macie rozpoznanie ADHD, też funkcjonujecie, mimo tego, że w nieco różnych branżach, to wydaje mi się, że w dość podobny sposób, jeśli chodzi o intensywność, ale sama świadomość tego, że ja wiem, jak działam,

Co do ADHD, była taka fala, moim zdaniem ona już trochę się wypłaszcza, która pokazywała, jeżeli gubisz klucze, zapominasz o rzeczach, nie potrafisz się na niczym skupić, to masz ADHD.

Bo mam ADHD.

I ta plotka dotycząca tego, że ADHD nie istnieje i twórca tej diagnozy na łożu śmierci wyznał, że to nieprawda, ona wciąż żyje.

ADHD jest jak najbardziej realnie wniżalnym.

jako specjalistkę, ponieważ po takim wysypie tych różnych informacji do gabinetu zaczęli przychodzić ludzie, którzy mówili dzień dobry, ja mam ADHD i teraz to sprawdzam, czyli diagnostyka, przeprowadzenie wywiadu diagnostycznego, skorzystanie z narzędzi, no czasami faktycznie taką diagnozę potwierdzało i myślę, że to jest trochę wasz case, czyli czymś się zainspirowałam, coś mi pokazało, że to może być o mnie, faktycznie to się potwierdziło, no ale...

to nie jest tak, bo ktoś chce mieć ADHD.

I na przykład chcą wiedzieć, dlaczego mają trudności, dajmy na to, z koncentracją, więc myślą, że to może być to ADHD, idą i się dowiadują, że to nie jest to.

No to są rozczarowani, no bo chcieliby mieć potwierdzenie, nie chcieliby mieć ADHD.

Bo chciałabym powiedzieć, że część osób, kiedy mówimy zaburzenie, ja bardzo lubię określenie neuroróżnorodność, bo mam takie poczucie, że zarówno spektrum, jak i ADHD to są po prostu inne sposoby funkcjonowania.

Natomiast my ADHD nie leczymy.

W takim sensie, że nie próbujemy doprowadzić do tego, żeby tego ADHD nie było.

Możemy właśnie znajdować strategię radzenia sobie na to, aby jak najmniej negatywnych konsekwencji to ADHD w naszym życiu powodowało.

Możemy badać, sprawdzać, leczyć współwystępujące powikłania wynikające z tego ADHD.

Także nastoletnie ciąże, które pojawiają się jako takie powikłanie ryzyko nieleczonego ADHD, takiego, które nie zostanie w odpowiedniej formie zaopiekowane.

Poradnika dla dorosłych, jeżeli chodzi o ADHD, bo to jest książka bardzo potrzebna, w której...

Nie ma nic złego w gestach rękowa i w ogóle też w takich krótkich rolkach, tylko chodzi o to, że no właśnie trudności psychiczne polegają na tym, że to są rzeczy, które manifestują się w bardzo różny sposób u nas, bo tak jak jesteśmy różni, to tak może się to inaczej objawiać i po prostu każda osoba też za DHD jest kompletnie inna, jest zupełnie inna.

No i gdyby ta diagnoza była taka prosta, że jak ktoś gubi klucze, to znaczy, że ma ADHD, to w zasadzie też byłabym na bezrobociu, no bo każdy byłby w stanie sam się zdiagnozować, a jednak wszelakie narzędzia, tak jak bardzo popularna diva, nie jest testem ilościowym, tylko wywiadem, który jednak bada, no właśnie, te niuanse, bo każdy ADHD jest bardzo różny.

Czyli, że na przykład bardzo kluczowe jest przy diagnozie ADHD to, że my mamy te objawy od kiedy pamiętamy.

objawy takie typowe dla ADHD i też ataki paniki, a na przykład potrzebują bardzo dużo magnezu.

To znaczy zamiast zastanawiać się, czy to jest ADHD, odwiedźmy.

Zadajmy to specjalistom, którzy są wprawni w tym, żeby to ADHD diagnozować, a mamy coraz więcej wiedzy, coraz więcej narzędzi, coraz więcej standardów dotyczących tego, jak terapię i diagnostykę ADHD prowadzić.

Jestem jakoś przy tym twoim wkurzeniu dotyczącym tych złych rolek, bo mam takie wrażenie, że pomimo tego fala ADHD się wypłaszcza w kontekście popularności w social mediach,

Czy miałaś takie poczucie kiedykolwiek, na którymkolwiek etapie swojego życia, że z powodu ADHD byłaś stygmatyzowana?

Pamiętam, że to był film, w którym dziewczyna właśnie opowiedziała o tym, że dostała diagnozę, że ma ADHD i że taka jedna w ogóle z rzeczy, która ją tak strasznie w tym poruszyła, to było to, że ona przez całe swoje życie obwiniała się za to, że ona nie potrafi przeczytać książki.

Część osób twierdzi, że ADHD to taka wymówka.

Co byście chciały powiedzieć osobom, które nie wiedzą, nie rozumieją, co to jest ADHD, a chciałyby wspierać osoby z takim rozpoznaniem?

Wydaje mi się, że to, o czym też przed chwilą mówiłyśmy, bardzo... Wydaje mi się, że za kilkanaście, kilkadziesiąt lat nie będziemy już myśleć o ADHD w takim, powiedzmy, masowym, w komunikacji takiej po prostu popularnej, jako o zaburzeniu, tylko po prostu o rodzaju mózgu może.

Tutaj masz plakietkę diagnoza DHD i zwalnia cię to z konsekwencji po prostu części twoich zachowań.

ADHD-owców i ADHD-owczyn i żona.

A ja życzę wszystkim ADHD-owcom i osobom, które im towarzyszą, żeby miały przestrzeń i ochotę zerknąć i zajrzeć do książki ADHD.