Mentionsy

PO PROSTU PODCAST KRYMINALNY.

Witajcie w kolejnym odcinku PO PROSTU PODCAST KRYMINALNY.

Dziś nie zakończymy tej historii, ale porozmawiamy o pożcówce i liście ostatniej z kanonicznej piątki.

Przejrzymy się również innym morderstwom, które niektórzy uważają mogłyby być popełnione przez Jacka Rippera.

To jest pocztówka Sosy Jacki.

Ta pozornie niewinna kartka pocztowa, która trafiła do Central News Agency w Londynie, to znaczy Centralnej Agencji Prasowej w Londynie,

Zbudziła gorące dyskusje, podsyciła spekulacje i do dziś pozostaje upiorną pamiątką morderstw w Whitechapel.

Znaczy się nie do końca pozaginęła.

O tak wspomina.

Policja była pod ogromną presją.

Chaosie, jak już wspomnieliśmy.

Poszukiwaczy sensacji.

Pocztówka Saucy Jackie była jedną z nich.

Pocztówka, która trafiła do Central News Agency, głównego ośrodka dystrybucji wiadomości w Londynie, była to standardowa kartka pocztowa, powszechnie używana w tamtych czasach.

Nie wiem, w tej chwili chyba nie używa się pocztówek, się kupuje tylko jak się jedzie na wakacje i nawet się pewnie ich nie wysyła.

Tym razem podwójne zdarzenie.

Numer jeden trochę popiskiwał.

Nie było czasu, by zdobyć uszy dla policji.

Autor zdaje się potwierdzać swoją tożsamość?

I nawiązywać do wcześniejszej korespondencji.

Tym razem podwójne zdarzenie.

Termin podwójne zdarzenie sugeruje, że autor bierze odpowiedzialność za oba zabójstwa.

Numer jeden trochę popiskiwał.

To prawdopodobnie odniesienie do Elizabeth Stride, której morderstwo mogło zostać przerwane.

Ripper mógł zostać zaskoczony podczas czynu, uniemożliwiając mu dokończenie okaleczeń.

Nie było czasu, by zdobyć uszy dla policji.

To szczególnie niepokojące zdanie w liście Dear Boss autor obiecał obciąć uszy ofiar i wysłać je policji.

To sugeruje, że autor wiedział, iż list Dear Boss został wstrzymany przed publikacją i dziękuję za to, że został opublikowany dopiero po podwójnym zdarzeniu.

Co czyni tę pocztówkę tak fascynującą?

Pocztówka została nadana 1 października 1888 roku, dzień po podwójnym zdarzeniu.

Pocztówka jest drugim znanym przypadkiem użycia imienia Jack the Ripper?

Ten pseudonim szybko stał się synonimiem mordercy w Whitechapel, jak wiemy, cementując swoje miejsce w historii na zawsze po polsku Kuba Rozprówacz.

Eksperci zauważyli podobieństwa w piśmie między pocztówką Sosy Dziaki oraz listem Dear Boss.

To podsyciło spekulacje, że obie wiadomości zostały napisane przez tą samą osobę.

Według jednego z doniesień obie strony pocztówki były poplamione czymś, co wyglądało jak krew.

No normalnie się krzyczeć się chce, że no teraz trzeba wziąć linie papilarne, ale daktyloskopia, czyli pobieranie, zabezpieczanie i porównywanie śladów linii papilarnych

Nie było jeszcze powszechne.

Oczywiście autentyczność pocztówki Sosy Dziaki była kwestionowana.

Sceptycy twierdzą, że fałszerz mógł łatwo zdobyć szczegóły Mordes z porannych gazet 1 października.

Ponadto poczta była wówczas bardzo sprawna.

Nie tak jak dzisiaj, z wieloma dostawami dziennie, więc pocztówka mogła zostać napisana i wysłana już 30 września.

Dodając do tajemnicy, oryginalna pocztówka z Rosycia zniknęła z policyjnych rad, pozostawiając badacze z kopiami kopii.

W 2018 roku analiza lingwistyczna wykazała silne dowody, sugerujące, że list, dear boss i pocztówka Sosy Dziaki zostały napisane przez tą samą osobę.

George nie był policjantem, ale zaangażowanym obywatelem, który stanął na czele grupy lokalnych przedsiębiorców i rzemieślników, chcąc pomóc policji w schwytaniu zabójcy.

Działania Luska zwróciły na niego uwagę opinii publiczności, ale prawdopodobnie także samego zabójcy.

W legendą Rippera małe pudełko owinięte w brązowy papier miało niewyraźny stempel pocztowy z Londynu i było zaadresowane na nazwisko Luska, choć bez numeru domów.

W środku znajdowała się połowa ludzkiej nerki i list.

Panie Lusk, przesyłam panu połowę nerki, którą wyjąłem jednej z kobiet.

Jeśli tylko poczeka pan trochę dłużej.

Złap mnie, jeśli potrafisz, panie Lusk.

Autor twierdził, że nerka pochodzi od jednej z ofiar Rippera, Catherine Eddews, zamordowanej 30 września.

Lusk początkowo uznał przesyłkę za makabryczny żart.

Sądząc, że nerka pochodzi od zwierzęcia, jednak, gdy pokazał ją innym, doktorzy uznali, że to jest nerka ludzka.

Jednak później zaprzeczył tym doniesieniom, mówiąc, że nie może potwierdzić, czy nerka pochodzi od kobiety, ani jak dawno została usunięta.

Autentyczność listu From Hell pozostaje przedmiotem intensywnych dyskusji.

A sceptycy twierdzą, że to fałszywka, prawdopodobnie dzieło studentów w medycynie lub żartownisiów.

Jeśli rzeczywiście ta narka pochodziła od Catherine Edwards,

Stanowiłoby bezpośredni dowód łączący list z zabójcą.

Były u nich lujne, co sugerowałoby niski poziom wykształcenia, ale może to celowe wprowadzenie w błąd.

List także zawiera wiele błędów, a niektóre słowa jak knife, nóż czy weight sugerują, że ktoś się starał po prostu ukryć kim jest.

Oginalny list i nerka zaginęły, pozostawiając tylko fotografie.

I tak teraz możemy powrócić do morderstw.

I poznamy ostatnią z kanonicznej piątki Mary Jane Kelly.

Jedna z gospodyń opisywała ją jako doskonałą uczennicę i artystkę, podczas gdy inni sugerowali, że była niepisemna.

W wieku 16 lat podobno wyszła za mąż, za górnika o nazwisku Davis, który zginął w wybuchu kopalni.

Uznała, również była pod różnymi pseudonimami.

W 1887 roku Kelly poznała Barnetta, dragarza ryb i rozpoczęli swój związek.

Wzajem osiedlili się w jednym pokoju na Miller's Cart.

Sam pokój

Prawdopodobnie to doprowadziło do kłótni między nimi, ponieważ Barnett nie aprobował jej sytuacji, jej stylu życia, no ale co, miała zdychać z głodu?

Ktoś tam też był inny prawdopodobnie Lizzie Albrook.

Po wyjściu Barnetta relacje na temat Kelly stają się niespójne.

Najbardziej wiarygodne zeznanie pochodzi od Mary Ann Cox prostytutki mieszkającej pod numerem 5 Miller's Court.

Około 23.45 Cox widziała Kelly wracającą do swojego pokoju z krępym mężczyzną po 30 noszącym kapelusz i długi paszcz.

Cox minęła Kelly i mężczyznę przed jej pokojem i pożegnała się z nimi kiedy

Kelly powiedziała, że będzie śpiewać.

O 2.00 George Hutchinson twierdził, że spotkał Kelly na Commercial Street.

Twierdził, że poprosiła go o pieniądze, a następnie spotkała mężczyznę, którego Hutchinson szczegółowo opisał według niego.

Widział, jak się pocałowali i weszli do jej pokoju.

Niemniej jednak pozostają one kluczową częścią narracji dotyczących ostatnich godzin Kelly.

Jednak takie krzyki były powszechne w okolicy.

Thomas zapukał do drzwi, ale nie otrzymał odpowiedzi.

Natychmiast poinfował Mike Cartnego, który również zajrzał przez okno i nie dziwiąc się po tym, co wkrótce usłyszymy, był przerażony tym, co zobaczył.

Wyzwali policję, która przybyła i potwierdziła makabryczną scenę.

Zamiast natychmiast włamać się do środka, policja czekała na przebycie psów gończych, bo chcieli śledzić po prostu zabójcę.

Jednak plan ten został opóźniony, ponieważ policja nie zaaranżowała płatności ani ubezpieczenia dla psów, co doprowadziło do poważnego nieporozumienia.

Po znacznym opóźnieniu superintendent Arnold nakazał McCartney'emu

Wyważenie drzwi po prostu.

Jej twarz była zmasakrowana szczęściowo usuniętym nosem, policzkami, brwiami i uszami.

Brzuch i uda zostały całkowicie pozbawione skóry i mięśni, a jama brzuszna została opróżniona z wnętrzności.

Organy zostały rozłożone po pokoju.

Z lewą piersią pod głową.

Jelita po prawej stronie, a śledziona po lewej stronie ciała.

Łóżko było przesiąknięte krwią, a plamy krwi pokrywały ścianę.

Poziom oka leczenia znacznie przekraczał ten u innych ofiar.

To skłania niektórych do przekonania, że morderstwo Kelly zostało popełnione przez kogoś innego z wiedzą chirurgiczną.

Śledztwo o sprawie śmierci Mary Jane Kelly rozpoczęło się 12 listopada 1888 roku.

Lekarze, w tym dr Bond and Phillips, przedstawili szczegółowy raport dotyczący obrażeń Kelly.

Ich zeznania pomogły ustalić przyczynę śmierci i szacowany czas zgonu.

Mimo intensywnego śledztwa, śledztwo zakończyło się tak jak poprzednie morderstwa.

Mary Jane Kelly została pochowana 19 listopada 1888 roku na cmentarzu St.

Żadni członkowie rodziny nie zostali znalezieni, aby uczestniczyć w pogrzebie.

Sprawa Mary Jane Kelly jest pełna kontrowersji i alternatywnych teorii pozysanych przez niespójności w dowodach i trwającą tajemnicę związaną z kupą rozprówaczem.

Jak wspomniałam wcześniej, zeznania Hutchinsona dotyczące spotkania Kelly z mężczyzną w noc morderstwa są wysoce podejrzane.

Lub, że może był w jakiś sposób zamieszany w tę zbrodnię.

Zwolennicy tej teorii twierdzą, że Kelly z pomocą Josepha Barnetta i innych zorganizowała zbrodnię, aby uciec przed długami i rozpocząć nowe życie.

Sprzeczne relacje na temat miejsc pobytu Kelly w noc morderstwa utrudniają ustalenie jednoznacznej jej chronologii.

Caroline Maxwell zeznała, że widziała ją z rana 9 listopada, co sugerowałoby, że Kelly była żywa po czasie, w którym miało miejsce morderstwo?

Co jest jeszcze ciekawe jest to, że po morderstwie Joe Barnett, partner Marianne, zniknął

Z zapisów na wiele, wiele lat, zanim podobnie się pojawił w 1926 roku.

Niektórzy teoretycy spekulują, że on i Kelly mogły się ponownie połączyć i żyć pod innymi tożsamościami.

Jednak podkreśla trwającą tajemnicę związaną z Mary Jane Kelly i możliwość, że przyjęta narracja może nie być całkowicie dokładna.

20 grudnia 1888 r. sierżant policji Robert Golding odkrył ciało kobiety na podwórku Clark's Yard w Poplar.

Kobieta leżała na lewym boku, z lewą nogą podciągniętą, a prawą wyprostowaną.

Miała na sobie czarno-brązowe ubrania, ciemną tweedową marynarkę, liliowy fartuch, flanelową halkę oraz czerwono-niebieskie pasiaste pończochy.

Przy tobie miała sześć pęsów, czyli można powiedzieć nie motyw, żeby

Jej rodzice Margaret i Henry byli pochodzenia irlandzkiego.

Rose i Jamez rozstali się na początku 1888 roku.

W Bromley była Rose, w Whitechapel Elizabeth, a w Poplar Alice Rose lubiła pić.

W miesiącach poprzedzających jej śmierć mieszkała w domu nocegowym przy 18 George Street i była związana z Benjaminem Godsonem.

Charles Tommy, nocny pracownik szpitala, widział Ross rozmawiający z dwoma marynarzami na Poplar High Street.

Podczas gdy drugi był niższy, miał około 170 cm wzrostu.

Tam niej uznał, że coś wknują i tak po prostu zwrócił na nich uwagę.

Zaledwie godzinę i 45 minut później policjanci znaleźli Rose martwo na podwórku Clark's Yard.

Policja początkowo sądziła, że jej śmierć była samobójstwem lub wynikiem naturalnych przyczyn.

Asystent lekarza okręgowego, dr Harris, potwierdził jej zgon.

Sesja zwłok przeprowadzona 21 grudnia ujawniła ślad przypominający odcisk sznurka wokół jej szyi.

Dr Brownfield uważał, że Mordesa stał z tyłu po jednej stronie Rose dusząc ją sznurkiem.

Zbadał ciało 5 dni po odkryciu.

Trochę to takie zabawne, bo wydaje się prawie nieprawdopodobne.

I to taka teoria podchodzi od lekarza.

Raporty medyczne kłóciły się z zeznaniami świadków.

Ponadto w raporcie stwierdzono, że nie rodziła dzieci, choć miała dwójkę.

Łowa przysięgłych opowiedziała się po stronie Coronera, wydając werdykt o umyślnym morderstwie przez nieznaną osobę lub osobę.

Mimo braku przemocy i okaleczeń, takich charakterystycznych dla wcześniejszych morderstw w Whitechapel, opinia publiczna i prasa zastanawiały się, czy to powrót Kuby Rozprówacza?

Czy był to przypadkowy akt przemocy, zbrodni, spasji, czy po prostu tragiczny wypadek?

Kiedy to policjant

Walter Andrews odkrył ciało Alice McKenzie, a podał Whitechapel High Street.

Spódnica Alice była podciągnięta, a krew tłamiła jej udo i brzuch.

Krew pochodziła z zygzakowatej rany ciągnącej się od lewej piersi do pępka.

Wyzwany lekarz policyjny, dr Phillips, stwierdził jej zgon.

Miała na sobie czerwoną bluzkę, brązową spódnicę, halkę z lnu, czarne pończochy i buty na guziki.

W pobliżu jej ciała znalezioną bajkę, co nie było w sumie aż tak dziwne, zaraz się dowiemy.

Wynajmowali razem pokój w domu noclegowym przy Gunn Street.

McCormack powiedział, że mieli niewielką kłótnię w Nos Morderstwa i że o ile mu wiadomo, Alice nigdy nie wracała tak późno.

Prawdopodobnie w Peterborough.

Wynajmowali pokoje w różnych domach noclegowych, ostatecznie osiedlając się w domu noclegowym pana Tenpeniego.

Około kwietnia 1888 roku, mieszkając tam, Alice pracowała jako praczka i sprzątaczka dla swoich żydowskich sąsiadów, ale policja uważała ją też za prostytutkę.

16 lipca 1889 roku, McMorack dał Alice pieniądze na czynsz i zbędne wydatki później tego wieczoru Alice podobno zabrała niewidomego chłopca Georgia Dixona do Royal Cambridge Music Hall.

Dickson zeznał, że Alice rozmawiała z mężczyzną, który zaproponował jej drinka, a następnie odprowadziła Dicksona do domu.

Później pogłodziła się z McCormackiem.

Obdukcja ciała ujawniła dwie rany kłute po lewej stronie szyi, siniaki na klatce piersiowej, pięć siniaków po lewej stronie brzucha, 7-calową ranę ciągnącą się od lewej piersi do pępka, zadrapania w okolicach genitaliów oraz małe nacięcie na skórku łodowym.

Dr Bond powiedział np.

: Widzę w tym morderstwie dowody na podobny schemat działania jak w poprzednich morderstwach w Whitechapel.

Jestem zdania, że morderstwo zostało popełnione przez tę samą osobę, która dokonała serii poprzednich zabójstw w Whitechapel.

Teraz poznajmy tragiczną historię Frances Coles.

Jednak montone zadania przenoszenia butelek odbiło się na jej zdrowie, pozostawiając dzwonie obołałe i posinaczone.

Zniechęcona porzuciła pracę w poszukiwaniu lepszej drogi.

Mimo niebezpieczeństw i społecznego piętna starała się utrzymywać kontakty z rodziną.

W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia 1890 roku Marianne zauważyła, jak źle wygląda jej siostra i zaczęła podejrzewać, że coś ukrywa.

6 lutego 1891 roku Frances przyznała się, że porzuciła pracę, a zapewniała go, że wciąż mieszka przy Richard Street.

11 lutego Francis spotkała Jamesa Sadlera, marynarza handlowego i byłego klienta w pubie Prince's Eye.

Później te noce pokłócili się, a Sadler twierdził, że został okradziony, a oni się rozstali.

Gdy Sadler wrócił zakrwawiony i posiniaczony, oboje zostali zmuszeni do opuszczenia domu noclegowego z powodu braku pieniędzy.

Frances zjadła posiłek w jadrodalni, a następnie spotkała się z Ellen, taką inną prostytutką, mężczyzna w kapeluszu typu Cheese Cutter.

Około 2.15 nad ranem policjant Ernest Thompson odkryciało Francis w Swallow Gardens, ciennym przejściu pod torami kolejowymi.

Jej gardło było głęboko podrżnięte, a ona sama wydawała się wciążyć?

Mimo wysiłków Tom Sona, Francis zmarła krótko potem.

Czyżby Kuba Rozprawacz powrócił?

James Sadler szybko stał się głównym podejrzanym.

Świadkowie umieścili go z Frances w godzinach poprzedzających jej śmierć, a on sam został znaleziony, zakrwawiony i pijany.

Jednak dowody przeciwko Sadlerowi były w większości poszlakowe.

Sprzeczne zeznania świadków, wątpliwości co do jego zdolności do zadania ran w stanie opojenia alkoholowego oraz brak konkretnych dowodów łączących go ze zbrodnią doprowadziły do jego uniewinnienia.

Podobieństwa do kanonicznych morderstw

Ofiara płci żeńskiej, podrożnięte gardło i ta lokalizacja w obrębie jego terenów łowieckich.

Ponadto morderstwo miało miejsce prawie 2,5 roku po zabójstwie Mary Kay ostatniej z kanonicznej piątki.

Morderstwo Francis Cowles pozostaje nierozwiązane.

Błędy w śledztwie policyjnym, medialna wrzaba i trwająca tajemnica związana z Kubo Rozprawaczem przyczyniły się do trudności w znalezieniu jednoznacznej odpowiedzi.

Dziękuję za wspólne podróżowanie po tym makabrycznym świecie.

Pamiętajcie o Francis Coles i niezliczonych innych ofiarach przemocy, których historie zasługują na opowiedzenie wrażliwością, empatią i dążeniem do prawdy.

Nie wiemy kto był mordercą, ilu morderców było i nawet nie jesteśmy tak naprawdę pewni, które morderstwa były popełnione przez tego samego mordercę.

Na następnym tygodniu ostatni odcinek, gdzie spojrzymy na podejrzanych i taki zrobimy szybki wraparound, czyli takie podsumowanie całej sprawy dziesięciominutowej, miejmy nadzieję.