Mentionsy

Z tymi pytaniami zmierzy się dzisiaj prof. Tomasz Demendecki, sędzia Sądu Najwyższego.

Słyszałem taką historię, bodajże od Pana kiedyś, że pewien młody człowiek trafił na wysłuchania do Sądu Najwyższego i zapytano go, czy umie tańczyć.

Sam, głosami swoich przedstawicieli, opiniował kandydatury do Sądu Najwyższego, czyli mieliśmy do czynienia z takim typowym systemem kooptacji, a więc dane ciało określało wcześniej, kto może być kandydatem do tegoż ciała.

Chociażby sytuacja, jeden skład orzekający Sądu Najwyższego ocenia drugi skład orzekający Sądu Najwyższego.

Odsyłam naszych słuchaczy znowu chociażby chwilę sprawdzenia w wyszukiwarkach jak wyglądał kształt chociażby Sądu Najwyższego po zakończeniu II wojny światowej.

Tu właśnie też dobrą ilustracją chociażby jest nadal problem naszych niedokończonych rozliczeń w obrębie zbrodni komunistycznych, bo nie wiem czy słuchacze to wiedzą, jestem o tyle specyficznym sędzią Sądu Najwyższego, że orzekam w dwóch izbach.

Mówi się wiele o tym, że przecież zabezpieczono roszczenia przeciwko kandydatom do Sądu Najwyższego.

Proszę przypomnieć sobie wypowiedzi publiczne starszych koleżanek, kolegów, również Sądu Najwyższego, zachęcające do udziału

Przeszedł Pan otwarty konkurs do Sądu Najwyższego, przy okazji zrezygnował z dobrze płatnych zajęć, choćby w prywatnych kancelariach, by pewnego dnia usłyszeć, że jest neosędzią.