Mentionsy

Legendą, która pewnie kształtowała się już w czasach samego Rembrandta.

I to wydarzenie miałoby, to odrzucenie tak wielkiej pracy Rembrandta, miałoby w połączeniu z jego kryzysem w życiu prywatnym, czyli śmiercią żony, doprowadzić do takiego olbrzymiego załamania w jego twórczości i wpłynąć na nią destrukcyjnie.

Natomiast jak badacze dzisiaj na to wskazują, brak dowodów na to, że z jednej strony śmierć żony, śmierć Sasky była tak traumatycznym przeżyciem dla Rembrandta i tutaj nie odejmując mu nic z wrażliwości,

Jednak te czasy naznaczone były gwałtownymi śmierciami i to życie Rembrandta też, jeżeli przyjrzymy mu się w ogóle na całej przestrzeni jego życia, obfitowało właśnie w takie tragiczne wydarzenia.

Ten rozwój kariery artystycznej Rembrandta właśnie w latach 40. był dostrzegany właśnie nie tylko tutaj przez nas, kiedy możemy przyjrzeć się całej jego drodze artystycznej i szczegółowo przeanalizować jej rozwój, ale również na bieżąco.

I to jest też taki najwyższy punkt rozwojowy w karierze Rembrandta.

Portrety zostały wykonane do tej samej siedziby, bo musimy pamiętać, że dzieło Rembrandta nie było w swoim zamyśle unikatowym dziełem, tylko mającym wpasować się do pewnego cyklu, do pewnej koncepcji, kontynuacji.

Jest to tym ciekawsze, że jest to też jedyne dzieło tego gatunku namalowane przez Rembrandta.

To jest bardzo dobrze zbudowana opowieść, pomimo tego, że to miał być tylko i wyłącznie właśnie taki portret przedstawiający tych członków, taki reprezentacyjny, no ale zatrudnili do tego celu Rembrandta.

A sztuka Rembrandta stoi w sprzeczności z tymi tendencjami, które są właśnie popularne, więc tak moglibyśmy tutaj sobie to tłumaczyć, że jego nazwisko nie obroniło tego dzieła przed przycięciem ze względów czysto funkcjonalnych.

To niewątpliwie jest celem Rembrandta, żeby dodatkowo jeszcze ożywić tutaj tą grupę, jakkolwiek ona by w ogóle potrzebowała jeszcze jakiegokolwiek ożywiania.

Obok niego tak złociście szampańsko ubrany jest ów porucznik i on trzyma taki rodzaj piki, którą ma ukazaną przez Rembrandta w takim bardzo wyrazistym, krótkim skrócie perspektywicznym i on też niejako wyznacza ten kierunek, w którym podążą owi strzelcy.

Co więcej, ten jasny strój porucznika dodatkowo jeszcze lśni w tym słońcu i to też jest zgodne z taką zasadą wybieraną przez Rembrandta, że ubierał postaci, które miały być w pełnym świetle, w kolory, które były też kolorami świetlistymi, czyli takimi jasnymi,

Zdaje się podkreślać fakt, że na stopniu, na którym ona stoi, napisane jest, wyryte niejako w iluzji takiego właśnie wyrycia w kamieniu, imię Rembrandta i data, kiedy namalował dzieło, czyli Rembrandt f, czyli fecit, czyli wykonał, 1642.

Która została domalowana później, już ponad dekadę po ukończeniu dzieła, czyli ona została po prostu domalowana w takim geście bardzo funkcjonalnym, ażeby zapamiętać kim są te postaci namalowane przez Rembrandta.

A nie zapłaciła za ten portret to właśnie ten Dobosz, ponieważ on był zatrudniany przez milicję, został namalowany przez Rembrandta, ale nie pobrał on od niego opłaty.

To jest ten dom, którym dzisiaj jest Muzeum Rembrandta, Muzeum Domu Rembrandta.

Miejsce przypominające o tym, jak wyglądała dom, jak wyglądała pracownia Rembrandta.

I myślę, że już niebawem możemy spodziewać się jakiegoś raportu, który opowie nam o tajnikach warsztatu Rembrandta, o których może nie zdawaliśmy sobie sprawy.