Mentionsy

A opowiem Wam o śniadaniu na trawie Édouarda Maneta i dziękuję wszystkim, którzy odpowiedzieli na moje wezwanie.

Wiele z tych dzieł, które były wówczas bulwersujące, powstało właśnie w pracowni Édouarda Maneta, malarza, który był wykształcony na Akademii.

I tutaj nie jesteśmy zagubieni w tym naszym niezrozumieniu, bo także współczesny Manetowi krytyk, który oglądał ten obraz, nie mógł zrozumieć, jak artysta o takiej inteligencji i wyrafinowaniu

I ten niestandardowo duży format, który jednocześnie sprawiał, że tak wielkie płótno musiało być zamówione na indywidualne życzenie, musiało być przemyślane przez Maneta, staje się jedną z części jego manifestu, manifestu współczesności, moglibyśmy to chyba tak nazwać, manifestu zainteresowania tym, co go otacza, realizmu.

Czyli zdecydowanie jest to świadomy wybór Maneta do sięgnięcia pod tak wielki format.

Ten dialog z tradycją, dialog z przeszłością jest prowadzony przez Maneta w sposób świadomy i też widoczny dla patrzących na obraz.

I w Louvre właśnie, bo przecież Manet był z Paryża.

Manet przesiadywał i kopiował dzieła Tycjana, Velázqueza, Tintoretta, Rubensa.

U Tycjana ta idylla jest bardziej włoska, a u Maneta jest to idylla jemu znana, idylla parków paryskich.

Natomiast u Manet mamy całkowity brak ścieżek interpretacyjnych, brak pomocy.

Manet po raz pierwszy wystawiał na salonie w 1859 roku, co było w takiej końcówce jego samodzielnej twórczości, jeszcze niejako uznanym, można powiedzieć, artysta.

Manet miał też tę komfortową sytuację, której nie miało wielu z jego kolegów, że był wspierany przez rodziców, był wspierany przez ojca, który był zamożnym prawnikiem paryskim.

I dało to mu niewątpliwie, Manetowi, pewne poczucie niezależności, też możliwości eksperymentowania ze sztuką, żeby tworzyć tak, jak on by tego chciał.

Śpiewak nawet zdobył wyróżnienie od jury, więc można powiedzieć, że to było takie wielkie wejście Maneta.

Ale w 1863 roku, i to jest ten czas, który nas najbardziej interesuje, Manet zgłosił się z trzema obrazami.

Tutaj właśnie też zostały pokazane obrazy Maneta.

A dzieło Maneta oczywiście rzucało wyzwanie, ponieważ nie było wiadomo, jak je ugryźć i o czym ono w zasadzie jest.

I on też tworzył dzieła, to jest artysta, który już jest dużo, dużo bliższy twórczości Maneta, bo jego obrazy, o których będę wam tutaj opowiadała, przypomnę je, są z lat 50., czyli zaledwie z dekady wcześniej.

Dał Manetowi ten asumpt, dał Manetowi inspirację do podjęcia takiego tematu.

Tyle, że Manet jest dużo lepszym, dużo sprawniejszym technicznie artystą w jego twórczości.

Więc polecam wam zawsze obejrzeć, co jest bliska te obrazy Maneta.

Jeżeli chcielibyśmy zrozumieć jeszcze lepiej, dlaczego Manet stworzył ten obraz, bo wciąż nie mamy tej odpowiedzi, co tam jest przedstawione, to nawet fakt, że jesteśmy w stanie rozpoznać, co jest przedstawione na obrazie, nawet takie związane rzeczy z jego życiem, nie sprawiają, że jesteśmy w stanie wprowadzić tam jakąś narrację.

Ponieważ pejzaż, który tu jest ukazany, badacze wskazują, że przypomina okolice należące do rodziny Maneta, jego majątek rodzinny.

Modelka dla tej kobiety nagiej to Victorine Morin, modelka, która potem zyskała sławę jako pozująca do Olimpii, to jest ta sama osoba, ona była zaprzyjaźniona z Manetem

I dwaj mężczyźni również oparci są o postaci z życia Maneta.

Co ciekawe ten siedzący na prawo taki rozłożony przypomina obu braci Maneta, bo inspirowany jest dwoma braćmi Eugène i Gustavem.

Natomiast ten mężczyzna ukazany w centrum to holenderski rzeźbiarz Ferdinand Lenhoff, który później zostanie szwagrem Maneta, bo jest bratem jego przyszłej żony.

Staje się, że Manet wykorzystaniem z jednej strony tych nawiązań do tradycji, z drugiej strony wtłoczenia tego w współczesność umieszczenia postaci współczesnych,

Myślę, że Manetowi najbliższe było to wezwanie, obecne już od romantyzmu, czyli pokazywać współczesność.

Formy, które w żaden sposób nie są w stanie odnieść się do tego, jak zmienia się, i tutaj to, co jest Manetowi najbliższe, społeczeństwo francuskie.