Mentionsy

Na ten specjalny czas postanowiłam Wam opowiedzieć o obrazie Prozerpina Dante Gabriela Rossettiego, czyli artysty prerafaelickiego.

Tak, tak, to daleko od mojej sfery komfortu, ale postaram się Wam dzisiaj opowiedzieć kilka ciekawych faktów dotyczących i tego obrazu, i życia Dante Gabriela Rossettiego, który był i malarzem, i poetą, ale też, myślę, bardzo taką złożoną osobą.

I też jej relacja z jej mężem, z Williamem Morrisem była czymś w wyobraźni Rossettiego na kształt relacji właśnie Persefony z Bogiem Podziemi, z Hadesem.

Warto myślę przy tej okazji wspomnieć, że Rossetti miał swoją kochaną żonę, która zmarła w 1862 roku, Elizabeth Seedal.

I w niespełna 10 lat po śmierci żony Rossetti zapałał taką no miłością, zapałał uczuciem do Jane Morris, wówczas już mążatki posiadającej dwójkę dzieci.

I chociaż mogłoby nam się wydawać, że takie obsesyjne malowanie ukochanej kobiety robiłby Rossetti li i wyłącznie na swój własny użytek, to nic bardziej mylnego, ponieważ sprzedawał też niektóre z tych wersji.

I trochę przewrotnie właśnie dzięki temu wiemy, jak sam Rossetti interczytował tą kompozycję

I tutaj zacytuję Wam za stroną Tate Britain właśnie ten opis, który przedstawił Rossetti.

Jak Wam wspominałam, Jane była już znana Rossettiemu z wcześniejszych pozowań do obrazów, więc też nie byłoby w tym nic dziwnego, że i tutaj staje się ona jego modelką.

Natomiast, tak jak wam wspomniałam, z Rossettim łączyła ją przyjaźń, a potem łączył ją romans, który trwał dekady.

To jest interesujące, bo wiele z nich spotkał taki czy inny los zniszczenia i ta wersja, która znajduje się w Tate Britain, siódma wersja z tych, które tworzył Rossetti,

No ale niewątpliwie sama twórczość Rossettiego, zwłaszcza kiedy porusza te takie osobiste tematy, z jednej strony związane ze śmiercią jego żony, która to była samobójcza śmierć po zażyciu zbyt dużej dawki laudanum, czy tak jak tutaj wybór tego egzystowania bohaterki w świecie umarłych, ale z nadzieją na pół roku egzystencji w świecie żywych.

Ponieważ tak się składa, że Morris i Rossetti wspólnie wynajmowali coś na kształt rezydencji wiejskiej w Kelmscott i tam przebywał latem Rossetti i jemu wówczas towarzyszyła Jane Morris.

Rossettiemu jednak w ogóle nie zależało na tej dynamice, bo to nie Pluton był tutaj bohaterem i jego miłości, ale i tej opowieści, którą chciał przedstawić.

Rossetti też nadał taki osobisty rys w tym obrazie.

Tłumacząc to napisał Dante Gabriel Rossetti namalował to na początku 1874 roku.

O czym, bo na pewno nie jak, napisał Rossetti w kontekście tego właśnie dzieła?

Zdaje się, że ten wiersz też świetnie oddaje, jak sam Rossetti widział Jane i jak widział jej sytuację.

Tak jak Wam wspomniałam, Morris i Rossetti współdzielili dzierżawę domu na wsi.

Tyle, że Rossetti za bardzo nie lubił tam przebywać, z kolei Morris bardzo doceniał możliwości spaceru w pejzażu, a sama siedziba letnia została wynajęta po to, aby dzieci Morrissa mogły spędzać czas poza brudnym powietrzem, które wówczas było w Londynie już wówczas było odczuwalne, to zatrucie powietrza.

To jest trochę sceneria, w której rodzi się bliskość między Rossettim a Jane.

Nic dziwnego zatem, że to z Rossettim, który poświęcał jej czas, był w nią zapatrzony.

Jednak Rossetti był dosyć niestabilną osobowością.

Nie przysparzało to stabilności ani Jane, ani jej córkom również, więc ta relacja zmieniała swój charakter, ale pozostała bliska do czasu śmierci Rossettiego.

Rossetti na zawsze połączył Jane i Prozerpine.

I zdaje się, że tak oto też wyobrażał sobie Jane Morris sam Rossetti.

I to jej życie, które tutaj znajduje, takie zamknięcie, na pewno jednowymiarowe, to znaczy to nie mogła być cała prawda o jej życiu, to co pokazał Rossetti.

Rossetti pokazał pewien ułamek, pewien odblask, jakąś facetę tego, z czego składało się jej życie.