Mentionsy

A dzisiejsza opowieść dotyczy obrazu jednego z najważniejszych artystów barokowych, czyli Michelangelo Merisi de Caravaggio, znanego jako Caravaggio po prostu.

Więc osoba o tak głębokim smaku znajomości też literatury i rozmaitych innych kontekstów kulturowych z całą pewnością wpłynęła na to, jak Caravaggio zakodował swoją scenę.

Czemu wam wszystko to mówię przy okazji Caravaggio?

Renesansowe, manierystyczne, w pewnym sensie rozwiązania, tworząc akademie wokół własnej twórczości i w kontrze do nich właśnie tworzą Caravaggio.

Caravaggio, który też był wielkim buntownikiem, dzisiaj byśmy, myślę, tak go nazwali.

To jest to rewolucyjne rozwiązanie, że Caravaggio włącza do obrazów religijnych, obrazów ołtarzowych.

No i oczywiście światło to jest dodatkowy aspekt twórczości Caravaggio, który to aspekt, można powiedzieć, najmocniej wpłynie na wygląd sztuki XVII wieku.

Caravaggio był już uznanym, rozpoznawalnym artystą od wielu stron w Rzymie.

Więc to też bardzo przyczyniło się do popularności, znajomości prac Caravaggio.

Obecnie nazywa się to miejsce Palazzo Madama i co ciekawe jest to siedziba Senatu Republiki Włoskiej, więc taka ciekawostka, że tam przemieszkiwał Caravaggio, mieszkając w Rzymie, właśnie w gościnie u owego kardynała.

A Giustiniani należał do okręgu jego znajomych, w związku z czym to zamówienie, które złożył u Caravaggio, jak najbardziej było podyktowane prywatną, osobistą znajomością.

W czasie pozowania do tej sceny może nawet Caravaggio uchwycił taki moment, kiedy on próbuje złapać równowagę, przybierając pozę.

Muzyka była ważnym elementem w twórczości Caravaggio w tych pierwszych latach jego twórczości rzymskiej.

I jak wam wspominałam, Caravaggio był rewolucjonistą.

I myślę, że nikt dalej nie odszedł w tym czasie od tych ideałów, tworząc dzieła, które miały ten sam cel, czyli na przykład sławienie świętych postaci czy biblijnych historii, jak właśnie Caravaggio.

Co ciekawe, Caravaggio dzielił imię z Michałem Aniołem, bo on przecież nazywał się też Michelangelo Merisi da Caravaggio.

I tym samym Caravaggio tworząc tego Amora, tworząc tego Kupidyna, postać, która rzeczywiście zwycięża wszystko.

Jest w niej ten łobuzerski element, łobuzerski aspekt, który Caravaggio tutaj oddaje poprzez całą pozę, poprzez ten drwiący uśmiech chłopca.

Notabene rozpoznają w nim badacze jego ucznia, później również malarza, Cecco del Caravaggio, czyli Francesco Buoneri, ponieważ Cecco to jest skrót od Francesco.

I pomimo tego, że nie mamy twardych danych, nie ma wiedzy o tym, jakiej orientacji był Caravaggio, jakie relacje łączyły go, czy to z rzeczonym Czeko, czy też z innymi mężczyznami i myślę, że tutaj nigdy się tego nie dowiemy, bo nie mamy przekazów ku temu.