Mentionsy

Dania i Norwegia pozostały zjednoczone, podczas gdy Szwecja obrała drogę niezależnego królestwa .

Po wojnach napoleońskich i upadku francuskiej dominacji w Europie, w 1814 roku Norwegia została zmuszona do Unii Politycznej ze Szwecją, która trwała aż do 1905 roku .

Traktat ten doprowadził do znaczącej reorganizacji krajobrazu geopolitycznego w Europie Północnej, stanowiąc, że Norwegia, wcześniej pod panowaniem duńskim, zostanie przekazana Szwecji.

Norwegia, będąca wówczas słabym, lecz niezależnym królestwem, została formalnie przyłączona do Szwecji na mocy Traktatu Kileńskiego Koncyt.

W 1814 roku Norwegia przyjęła własną konstytucję, próbując zachować pewną formę autonomii w Utigoli.

Norwegia formalnie weszła w Unię ze Szwecją, zachowując jednak pewną wewnętrzną autonomię.

Szwecja kontrolowała politykę zagraniczną i obronność, podczas gdy Norwegia odpowiadała w dużej mierze za swoje sprawy wewnętrzne.

Norwegia miała własne instytucje, w tym parlament, ale szwedzka monarchia wywierała znaczący wpływ na norweską politykę wewnętrzną.

Pomimo tych aspiracji Unia trwała aż do początku XX wieku, przy czym Szwecja zachowywała kontrolę nad kluczowymi obszarami, takimi jak polityka zagraniczna i wojsko, podczas gdy Norwegia stopniowo zyskiwała większą autonomię w innych dziedzinach.

Rozwiązanie Unii zostało oficjalnie potwierdzone w 1905 roku, gdy Norwegia osiągnęła pełną suwerenność.

Niemcy, poprzez okupację sąsiednich krajów Szwecji, takich jak Dania i Norwegia, wywierały dodatkową presję na Szwecję, by utrzymała neutralność i nie została wciągnięta w wojnę.

Z drugiej strony, Szwecja udzielała pomocy krajom okupowanym przez Niemcy, takim jak Norwegia, wspierając grupy ruchu oporu.