Mentionsy

Agoga była zatem nie tylko wychowaniem do zdolności wojskowych, ale także procesem społecznym i kulturalnym, który nauczał młodych Spartiaków postrzegania siebie jako części większej całości i rezygnacji z indywidualnych potrzeb na rzecz państwa i wspólnoty.

Obrona była prowadzona przez króla Leonidasa I i oddział 300 Spartiaków, znanych jako elita wojowników Sparty.

Jednak na dłuższą metę okazało się, że spartańskie społeczeństwo i jego system kasty wojowników, Spartiaków, nie były zorientowane na trwałe przywództwo polityczne.

Heloci byli praktycznie niewolnikami, którzy uprawiali ziemię i zaopatrywali Spartiaków w niezbędne środki żywności.

W czasie, gdy liczba Spartiaków malała, a hierarchia społeczna coraz bardziej była kwestionowana, napięcia społeczne się zaostrzały.

Ponadto Agis IV chciał umorzyć długi obywateli i złagodzić skutki obciążeń ekonomicznych dla biedniejszych Spartiaków.

Konserwatywne siły wsparcia, zwłaszcza arystokraci, sprzeciwiali się dystrybucji ziemi i zwrotowi bogactwa do szerokich mas Spartiaków.

Liczba pełnoprawnych obywateli, Spartiaków, znacznie spadła, co dalej osłabiło i tak już zdziesiątkowane wojsko.

Próbował ożywić spartańskie wojsko, przyjmując nowych najemników do armii, co kwestionowało tradycyjną praktykę Sparty opierania się wyłącznie na obywatelskiej armii Spartiaków.

Wielu Spartiaków, którzy pierwotnie walczyli za arystokratyczny idealizm miasta,

Dawny niezależny system rządów Sparty, oparty na podwójnym królestwie i oligarchicznej kontroli przez Spartiaków, został zastąpiony przez rzymską administrację.