Mentionsy

Rudolf I, pierwszy Habsburg, rządzący ziemiami austriackimi, umiał wykorzystać spadek po Babenbergach i ustabilizować region w ramach cesarstwa.

W roku 1867 powstała Austria-Węgry jako dualistyczne cesarstwo, łącząc administracje ziem austriackich i węgierskich.

Jedeńscy obrońcy, dowodzeni przez austriackiego władcę Ferdynanda I, późniejszego cesarza świętego Cesarstwa Rzymskiego, stawili zacięty opórną.

Wojny napoleońskie, trwające od roku 1792 do roku 1815, były jednym z najbardziej definiujących okresów w historii Europy, a Austria degrała w nich kluczową rolę.

Jako jedna z wielkich mocarstw starej Europy, Austria aktywnie przeciwstawiała się ekspansji Imperium Francuskiego pod wodzą Napoleona Bonaparte.

Na początku wojen napoleońskich w roku 1792 Austria wraz z innymi monarchiami europejskimi, takimi jak Prusy, Wielka Brytania i Rosja, była częścią koalicji, próbującej powstrzymać republikańskie, a później imperialne ambicje Napoleona.

W bitwie pod Austerlitz, stoczonej na terytorium austriackim.

Na mocy pokoju w Preżburgu Austria musiała oddać ziemię Francji i nowo powstałemu Królestwu Bawarii.

Konflikt ten zakończył się kolejną austriacką klęską, zwłaszcza po Bitwie pod Wagram, gdzie Napoleon znów triumfował.

Mimo porażek, Austria nie zaprzestała oporu wobec Napoleona.

W roku 1813, po nieudanej kampanii Napoleona w Rosji i upadku jego potęgi, Austria ponownie dołączyła do koalicji, która tym razem skuteczniej walczyła z Napoleonem.

Austria, mimo znacznych strat, zachowała centralną rolę w nowym europejskim układzie sił jako jedno z mocarstw.

Negocjacją przewodził austriacki minister spraw zagranicznych, książę Clemens von Metternich, uznawany za centralną postać Kongresu.

Na przykład Holandia, Prusy i Austria zyskały nowe ziemie, podczas gdy Włochy pozostały podzielone na mniejsze państwa, a Niemcy zreorganizowano.

Był on wynikiem wieloletnich napięć między różnymi narodami Cesarstwa Austrii, zwłaszcza między Austriakami a Węgrami.

Wraz z trwaniem wojny presja militarna na cesarstwo rosła, a austriackie wojsko coraz trudniej radziło sobie z aliantami.

Niedługo potem, 12 listopada 1918 roku, austriacki władca Karol I ogłosił ustanowienie rządu republikańskiego i zrzeczenie się monarchy.

Po zakończeniu pierwszej wojny światowej i rozpadzie monarchii austro-węgierskiej, Austria stała się pierwszą republiką 12 listopada 1918 r.

12 listopada 1918 r. nowo utworzona Rada Narodowa, tymczasowy parlament reprezentujący ludność niemiecko-austriacką, ogłosiła powstanie I Republiki Austrii.

W drodze zmiany konstytucji Austria została ogłoszona demokratyczną republiką parlamentarną.

XX wieku Austria zmagała się z wewnętrznymi problemami politycznymi, w tym kryzysem gospodarczym, niepokojami politycznymi i wzrostem ruchów ekstremistycznych zarówno po lewej, jak i prawej stronie spektrum politycznego.

Koniec austriackiej suwerenności rozpoczął się od tzw.

11 marca 1938 Adolf Hitler ogłosił, że Austria dobrowolnie dołączy do Rzeszy Niemieckiej.

Ówczesny kanclerz Austrii Arthur Seyss-Inquart, ustanowiony przez narodowych socjalistów jako marionetka, ogłosił Anschluss legalnym i ustąpił w imię rządu austriackiego Leipzig.

W ten sposób Austria została de facto włączona do III Rzeszy.

Anschluss doprowadził więc do głębokiego zniszczenia austriackiego społeczeństwa i jego wartości.

Druga Republika Po zakończeniu II wojny światowej i klęsce nazistowskich Niemiec Austria została przywrócona jako suwerenne państwo w roku 1945.

W latach powojennych Austria zmagała się z gospodarczymi i społecznymi skutkami zniszczeń wojennych.

Kraj coraz bardziej integrował się z zachodnią strefą ekonomiczną, co stabilizowało austriacką gospodarkę.

Politycznie Austria weszła w fazę stabilizacji po wojnie.

Ustanowiono parlamentarną demokrację z nową konstytucją, a scena polityczna była zdominowana przez współpracę między socjalistyczną partią robotniczą a konserwatywną austriacką partią ludową.

Przystąpienie do Unii Europejskiej W roku 1995 Austria wstąpiła do Unii Europejskiej, co stanowiło ważny krok w jej polityce zagranicznej i umocniło integrację z europejską wspólnotą.

Austria zyskała dostęp do wspólnego rynku wewnętrznego, swobody przepływu osób i innych korzyści płynących z członkostwa w Unii.

Jako członek Unii Austria mogła aktywnie uczestniczyć w kształtowaniu polityki europejskiej.

Austria zadbała o poszanowanie swych zasad neutralności, czerpiąc korzyści z europejskiej integracji.