Mentionsy

Przekonała się o tym Marianna Gałuszka, wypatrująca lepszej przyszłości na zabytkowych ulicach Krakowa.

W przedziale drugiej klasy jedna ze sprzątaczek zauważyła, że pod siedzeniem znajduje się spory, długi pakunek, zawinięty w gazetę i przewiązany sznurkiem.

Brak było za to jakichkolwiek dokumentów identyfikujących ofiarę.

Drużyna konduktorska obsługująca skład pociągu przypomniała sobie, że tamtego dnia do hotelu robotniczego przy ulicy Bosackiej wpadł podpity, głośny mężczyzna w towarzystwie nieznanego kolejarza.

W końcu wyszedł obiecując wino, ale już nie wrócił, bo został przepędzony przez pracowników hotelu.

Następnie razem podeszli do jakiejś kamienicy, w której korytarzu czekał na nich wiklinowy kosz i pilnujący go mężczyzna z dworca.

Zakład Medycyny Sądowej we Wrocławiu potwierdził, że nogi z Gdyni pasują do bezgłowej reszty ciała, które mogło liczyć od 28 do 40 lat i mierzyć 160 cm.

Oczekując na jakiekolwiek ustalenia porównawcze, trzeba było się jednak uzbroić w cierpliwość.

W dodatku Jadwiga, koleżanka, rozpoznała czerwony nylonowy pasek znaleziony w wiklinowym koszu, bo raz go pożyczyła, a sąsiedzi lekarza skojarzyli inne przedmioty, które należały do wujcika, w tym nieprzemakalne majtki jego córki.

Na UJ postanowił dostać się za rok, a tymczasem zatrzymał się w Krakowie u kuzynki.

Od tej pory w piątki przyjeżdżał do rodzinnej miejscowości, żeby praktykować, natomiast w tygodniu pojawiał się na uczelni lub w klinikach UJ-tu przy ulicy Kopernika.

Dodatkowe barwy, które pokazały się na zmęczonej twarzy, zyskała po lepszym poznaniu studenta wujcika.

Wójcik, jego żona, dziecko i teściowa zajmują dwa pokoje.

Podwójne życie wujcika z powodzeniem trwało do stycznia 1955 roku.

Być może to za podszeptem wujcika, który bał się konkurencji, wytoczyła Stanisławowi Wiśniewskiemu proces o zwrot 20 tysięcy złotych z pomocą innego wiernego klienta, adwokata Jerzego Chorowskiego.

Chorowski zaproponował wujcikowi ugodę, a on zgodził się oddać szybko część pieniędzy oraz załatwić Gałuszkowej pobyt w sanatorium.

Do handlarki ciągle wpadał również wujcik.

W tym czasie wujcik w jakiś sposób musiał zwabić ją do siebie.

Czteropokojowe mieszkanie wujcika teoretycznie było idealne do zabójstwa.

Kiedy Irena przed dziewiątą wstąpiła do kuchni, żeby podgrzać jedzenie dla siostrzeńca, w przedpokoju natknęła się na wujcika, który niósł do łazienki miskę z czerwoną cieczą.

Wujcik przekazał, że śpieszy się na operację do szpitala.

Około 11.00 kobieta wyszła z dzieckiem w wózku na spacer, ale zanim zamknęła za sobą drzwi, czujny doktorek poprosił ją o pożyczenie kluczy pod pozorem zgubienia własnych.

Zaraz potem do wujcika zapukał mieszkaniec wsi Spodoleśna, Józef K. Mężczyźni byli umówieni na spotkanie o dziewiątej w okolicy dworca w sprawie pomocy w uzyskaniu renty inwalidzkiej.

Ponieważ wujcik długo się nie zjawiał, zniecierpliwiony petent udał się do jego gabinetu.

Uznano, że w tym czasie wujcik robił rozpoznanie przed wieczornym nadaniem bagażu.