Mentionsy

Więc to są trzy główne punkty naszego spotkania, ale teraz, nie wiem Aniu, czy jesteś na to gotowa, bo to zawsze szło w postprodukcji, a ja mam dla ciebie, żebyś miała teraz, żeby wzruszenie narastało.

I też potrzebuję po prostu dać sobie przestrzeń na to, żeby się nie stresować tym, że no chociażby się daliśmy do nagrania podcastu i przecież ja wiedziałam, bo żeśmy ustalali, o czym będziemy rozmawiać, a potem kurde, ty coś mówiłeś, a ja nie wiedziałam, o co chodzi i czułam się...

Po pierwsze są to ubrania, koszulki i bluzy z nadrukami moich obrazków do myślenia, które myślę, że już wiele razy się

One przeszły z tobą przez pandemię, przeszły przez różne zawirowania światowe, przez twoje też życiowe, prywatne sytuacje i moje swoją drogą też, no bo oboje chociażby od tego roku straciliśmy naszych rodziców i to też wpływało na nasze postrzeganie świata.

I to naprawdę były takie momenty, że ja jechałam pociągiem wracając z naszego jakiegoś nagrania czy jakiejś wspólnej pracy.

Jak coś zrobię, mam zrobione, to ja nienawidzę poprawek, wracania do tego, no normalnie, o Jezu, no jaka szaszunie, no całe ciało mi się spina.

Nie biorę rysowania, gdyż nie umiem.

Mam różne historie za sobą, więc różne rozstania za sobą, także chcę, żeby to w pełni wybrzmiało.

Jestem bardzo blisko do twojej tęsknoty wytwarzania rzeczy namacalnych.

I skracając tą historię, to był drugi moment podczas naszego wspólnego działania, że podjąłem decyzję odcięcia rzeczy, które umiem i mogę zrobić na wysokim poziomie, jednocześnie one już mi nie dają takiej frajdy, jak dawały kiedyś.

więc no to jest jednak pięć lat nagrywania, tam są setki godzin, to są grube setki godzin naszego głosu, naszej wiedzy w przestrzeni publicznej, więc to nie ginie.

i moja lubość do gadania i moje zamiłowanie do radia składa się w to, żeby jakiś podcast nagrywać.

które na moim starym, starym podcaście Po Cichu, Po Cichu Podcast, możecie posłuchać sobie takiego dziennika podróży, bardzo, bardzo prywatnego, wcale nie reżyserowanego, nagrywanego w akompaniamencie strumieni i komarów, bez żadnej urobki.

No to ci dziękuję, cieszę się, że tak to odebrałaś, bo ja tak przeżywałem moją wyprawę, więc jeżeli to dałem tymi nagraniami, to fajnie.

najbardziej w tej chwili chodzi mi po głowie i to jest w zasadzie może dobry moment, żeby zadać pytanie, no bo na Spotify, na którym przede wszystkim funkcjonuje nasz podcast, jest możliwość komentowania, więc ja sam jestem ciekaw waszej opinii, tuż mówię do was, osób słuchających, chociaż jest w ogóle ciekawość, czy ten odcinek wpadnie w czyjeś uszy po takiej długiej naszej niebytności.

A to pięć lat minęło nagrywania.

Może po raz pierwszy podczas naszego nagrywania podcastu, po raz pierwszy od pięciu lat, a ponad trzech lat nagrywania go z wideo, ja specjalnie założyłem koszulę, ponieważ to jest tak doniosły moment, ponieważ to jest hołd oddawany Aniu Tobie i podziękowanie Tobie za te pięć lat.

Za wszystkie wiadomości, za wszystkie pytania, za wszystkie sugestie, za uwagi, za informacje, że to jest dziwne, że mamy tak mało followersów na YouTubie, podczas gdy robimy tak świetną robotę.

I też za wszystkie spotkania, które się wydarzały w różnych miejscach.

A ponieważ raz już powiedziałem o tym, że pewnie inteligentny słuchacz się domyśli, więc nazwę to, żeby było wprost powiedziane, jest jeszcze jeden powód, dla którego Ania odchodzi.

Ania jest osobą bardzo oszczędną, więc przestraszyła się naszej obietnicy, że na kolejne urodziny podcastu robimy imprezę i was zapraszamy.

Chociaż znając naszą umiejętność świętowania i nawet mylenia piątki z trójką, jestem spokojna o moje oszczędności.

Zaczynając to nagranie, Ania się upewniała, że celujemy w 30 minut.

Mija 48 minuta naszego sobie gadania, więc poszliśmy w takie czasy, jak na początku naszego podcastu.