Mentionsy

Podkreślane jest to, że jednak te działania mają iść w kierunku maksymalnego osłabienia, zniszczenia tak naprawdę możliwości operacyjnych Iranu poprzez zniszczenie rakiet, poprzez zniszczenie możliwości oddziaływania na region.

Panie profesorze, a jak pan obserwuje reakcję Iranu?

Jasne, a jak pan jako politolog słyszy Dubaj, Cypr, nawet Albania, bo też Albania jako siedlisko tej opozycji w stosunku do władz w Iranie jest wymieniana, to jest pan spokojniejszy, a wtedy, kiedy pojawia się w tej werbalnej wojnie Hiszpania, politologiczne serce drży bardziej?

Czy dotyczy bezpośrednio Europy, czy już pośrednio, no bo wiemy, że my tym globalnym procesom podlegamy i odczujemy je na pewno też ekonomicznie czy pod kątem bezpieczeństwa, ale zauważmy, że tam się kreuje jeszcze jedno takie zagrożenie dość istotne, że w momencie, kiedy są atakowane przez Iran te kraje, które są

Panie profesorze, a jakbyśmy założyli taki optymistyczny w gruncie rzeczy scenariusz, polegający na tym, że udaje się zrobić porządek w Iranie i ta sytuacja w sensie ekonomicznym także się poprawia.

Opanowujemy tam jako świat zachodni, Amerykanie, ta wspólnota euroatlantycka sytuację w Iranie i mamy tam te rynki nieco bardziej zdormalizowane, jeśli chodzi o sytuację polityczną.

Bo kiedy w Iranie trwały gwałtowne protesty, takie uderzenie, takie zdekapitowanie reżimu mogło rzeczywiście, może nie tyle przeważyć szalę, ile mogło coś zmienić.

Tym bardziej, że nie wiemy jak tak naprawdę społeczeństwo Iranu reaguje, bo z jednej strony słyszymy o euforii, ale z drugiej strony widzimy żałobę po zabójstwie.

Dlatego też wydaje mi się, że problem Iranu nie zostanie w żaden sposób rozwiązany.