Mentionsy

W tekście tym najbardziej zadziwiające było to, że wszystkie te piosenki, może nie wszystkie, ale większość piosenek, o których sądzimy, że są przedwojennym folklorem, że niektórzy myślą nawet, że są autorstwa Grzesiuka, to kompozycje wysoko kwalifikowanych artystów.

I Aleks Kłoś, dziennikarz, gitarzysta, wokalista, człowiek omnibus, między innymi autor dokumentu o Stanisławie Grzesiuku.

I się dowiedzieć, kto jest tak naprawdę autorem utworu, autorem tekstu, autorem muzyki, to się okazywało, że to rzeczywiście szczęki nam spadały na podłogę, że to po pierwsze nie jest Grzesiuk, po drugie to nie są jacyś anonimowi autorzy, tylko że to są najwybitniejsi twórcy właśnie takich przedwojennych piosenek do filmów i kabaretów.

Znów przechodzimy do piosenki podwórkowej, taką, którą przypominał i Stasiek Wielanek, i Grzesiuk.

No i Stasiek... Rozmawiałem oczywiście wielokrotnie ze Staszkiem o Stanisławie Grzesiuku, też o Szwagrze Kolasce, ale jeśli chodzi o Szwagra Kolaskę...

Bo oczywiście Grzesiuk, wielka sprawa, ale jeszcze kino.

Kontynuujemy naszą rozmowę o przedwojennej piosence, która pisana przez zawodowców, stała się częścią warszawskiego, nie tylko warszawskiego folkloru, bo to, co zrobił Grzesiuk zaraz po wojnie, a później w latach 90. szwagier Kolaska, czyli Muniek Staszczyk i Andrzej Rzeńczewski, spowodowało, że stały się one przebojami ponownie ogólnopolskimi.

Uściślając, jeśli można mi wejść prowadzącemu w słowo, to Grzesiuk zaraz po wojnie, po Grzesiuku zrobiła to orkiestra strólicy z Chmielnej, czyli weterani, niejednokrotnie jeszcze inwalidzi, którzy wygrali w tzw.

Czterech chłopaków Czerniakowa, mieszkających nieopodal miejsca, w którym też po prostu działał Grzesiuk.