Mentionsy

Do podcastu Od laika do stoika zawitał dzisiaj Rafał Łastowiecki, zapalony turysta górski, który zdobył Koronę Gór Polskich, autor bloga Premeditatio Bonum, w którym dzieli się przemyśleniami o życiu, uzależnieniu i stoicyzmie, a na co dzień analityk danych firmy McKinsey.

Gdy moje filozoficzne poszukiwania doprowadziły mnie w końcu do stoicyzmu, było to piękne zwieńczenie do konstrukcji, która już w dużej mierze i tak już stała.

Czyli u mnie była to taka łagodna ewolucja w stronę coraz bardziej świadomego stoicyzmu.

Transformujący okres mojego życia, kiedy ten stoicyzm się pojawił.

Ja pewnie też do pewnego stopnia mam predyspozycje ku stoicyzmowi w sensie mojego charakteru.

Pojawił się w moim życiu stoicyzm.

Jedna z tych książek, które są takimi bardzo podstawowymi wprowadzeniami do stoicyzmu.

Ale też jedną z tych rzeczy, którą próbowałem w tą pustkę wypełnić, właśnie stał się stoicyzm.

Ze stoicyzmem jako... On stał się dla mnie sposobem na życie, sposobem na organizowanie mojego sposobu myślenia o świecie i sobie, jako o człowieku.

Super, to pokazuje, że to nie jest jakaś taka chwilowa moda, coś intelektualnie ciekawego, czym się można po godzinach zainteresować, tylko to właśnie może mieć taki transformujący charakter, gdzie my trochę wokół stoicyzmu zaczynamy swoje życie organizować.

Tak, ja myślę, że to jest największa wartość filozofii pewnie nie tylko stoickiej, ale i innych szkół filozoficznych pewnie też, bo nie jest to tylko stoicyzm.

Stoicyzm jest filozofią życia w tym sensie, że mówi o życiu, a nie na przykład o nauce czy o jakichś bytach, ale też mówi nam jak żyć i to niekoniecznie tylko w skali jednego dnia, ale właśnie w skali całego życia.

Może, ale nie musi, bo tak jak też Piotr Stankiewicz mówi, my ten stoicyzm trochę reformujemy.

Dla mnie stoicyzm jest taką bezpieczną przystanią.

Dzięki stoicyzmowi mogę przetrwać ze względnym spokojem każdą zawieruchę w moim życiu.

Jest nim po pierwsze moja żona Marta, po drugie dwóch kumpli, z którymi się przyjaźnię od ponad 30 lat, ale jest też nim stoicyzm, który składa mi życie w całość.

Jak jestem w proszku, gdy jest chaos w moim życiu, no to z tego chaosu stoicyzm tworzy mi ład.

I tak jeszcze nawiązując do kwestii reformowanego stoicyzmu, z tym też się w 100% zgadzam, że piękne w stoicyzmie jest to, że to nie jest doktryna, która nam została dana i musimy jej przestrzegać i ona jest wypisana na kamiennych tablicach i nie można jej ruszyć.

I stoicyzm wydaje mi się, że pomaga, jest dobrą metodą do budowania takiej właśnie odporności, która zawsze jest pod ręką, niezależnie od tego, co się w naszym życiu przydarzy, jak drastyczne, dramatyczne rzeczy się wydarzą.

I myślę, że w stoicyzmie jest bardzo podobnie.

I stoicyzm nam pokazuje zestaw takich wartości, które właśnie jak najbardziej się wspierają.

I chyba tutaj jest też warto wspomnieć, że może to nie jest utożsamiane ze stoicyzmem, że jak ważne w stoicyzmie jest bycie świadomym swoich emocji i bycie w kontakcie ze swoimi emocjami.

Te emocje w stoicyzmie są bardzo ważne, wbrew być może jakimś tam popularnym czasem poglądom na temat stoicyzmu.

Nikom dotyczącym stoicyzmu raczej tak byśmy powiedzieli, że stoik to jest ten, który jest pozbawiony emocji albo je jakoś tam tłumi, żeby czysto racjonalnie jak robot postępować.