Mentionsy

I myślę, że jeszcze możemy przeskoczyć do nazywania kruka.

Nazywanie kruka.

Znak kruka, kwas siarkowy spreparowany przez mniszkę noc, z sykiem przebija na wylot materac ptasich stad i ląduje na gałęzi mojego serca.

Wspina się na inne drzewo, żeby innego kruka wydłubać z jego mroku.

Kiedy kruk przysiada na moim wewnętrznym pustkowiu, chcę wypowiedzieć nie symbol, nie metaforę, nie mit, chcę wypowiedzieć kruka.

Ale jako poeta jeszcze nie wypowiedziałem ani jednego kruka.

Dziurawiciel niebios jest swoją własną jamą, swoim własnym wiertłem, tylko na swojej wysokości, na wysokości kruka, wiezie swój kierunek, swój czas, swoich pasażerów.

Myślałem, że na tego kruka wystarczy parę słów.

Nie wiem, kto wymyślił ciemną nocą kod kruka.

Kiedy opisuję kruka jako łabędzia wykarmionego przez wieczną noc, konkretny kruk świecący światłem łabędzia przelatuje nad błyszczącym bagnem, który jest obok.

Z tych przemian wyłaniają się kolejne obrazy Kruka.

Wszystkie myśli wsiąkły w Kruka.

Czułem wyraźnie Kruka.

Jak mogłem wyjść poza kruka?