Mentionsy
#41 O pracy dziennikarskiej – z ideałami, ale bez lukru
Obiektywizm, rzetelność - jak te wielkie słowa, będące fundamentami dziennikarstwa, wytrzymują zderzenie z realiami? Czy nadal wierzymy w rzeczywistość prezentowaną przez dziennikarzy i dziennikarki? Czy sztuczna inteligencja zastąpi ich pracę?
Na co dzień to oni zadają pytania - tym razem zmierzą się z waszymi. Na pytania przesłane przez słuchaczy i słuchaczki odpowiadają osoby nagrodzone w konkursie Amnesty International Pióro Nadziei za działalność medialną dla praw człowieka: Marta Nowak, laureatka Nagrody Publiczności oraz Jakub Szymczak, zdobywca Nagrody Głównej w 2025 roku.
Poruszamy wielkie tematy, ale nie uciekamy od codzienności. Czy da się oderwać myślami od pracy, skoro wydarzenia wymagające omówienia dzieją się o każdej porze dnia i nocy? W dodatku nawet podczas spotkań towarzyskich ktoś zawsze zapyta “to będzie wojna czy nie?”. Nie zabraknie także pytań dotyczących dziennikarskiego warsztatu: o materiały, które były dla nich szczególnie ważne, zawodowe wybory czy motywację, by mimo dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości pozostać wiernym sobie i swoim odbiorcom i odbiorczyniom.
Marta Nowak – dziennikarka gazeta.pl, twórczyni internetowa, współtwórczyni podcastu „Co to będzie” o globalnej polityce i zjawiskach społecznych.
Jakub Szymczak – dziennikarz OKO.press, współkierownik działu społeczno-gospodarczego, pisze o gospodarce, polityce międzynarodowej i Bliskim Wschodzie.
---
Prawa człowieka łamane są w ciszy. Wesprzyj głos tych, których nie słychać. Przekaż 1,5% podatku i pomóż ratować życie cywilów w konfliktach zbrojnych. https://www.amnesty.org.pl/przekaz-procent-podatku/?utm_source=Spotify&utm_medium=Social&utm_campaign=1procent
Więcej o konkursie Pióro Nadziei: https://www.amnesty.org.pl/wydarzenia-cykliczne/pioro-nadziei/
Szukaj w treści odcinka
Przy mikrofonie Joanna Zawada, a dzisiaj ze mną jest dwoje wyjątkowych gości.
Dzisiejszy odcinek jest nieco nietypowy, bo to w wasze ręce, drodzy słuchacze, drogie słuchaczki, oddaliśmy pytania do naszych gości.
A zanim do nich przejdziemy, może przedstawię jeszcze w dwóch słowach naszych gości.
A jeżeli...
Na dyżurze, więc jeśli... No w moim przypadku to jest też tak, że to jest konkretny podział odpowiedzialności w ramach redakcji, więc jak wiem, że to do mnie należy, no to czasami trzeba to zrobić.
Doskonała wypowiedź laureata, który podpisuje się obiema rękami.
No bo w temacie liczby ofiar w gazie, która jest przerażająca, wielka, zbyt duża i straszna, to jednocześnie było mnóstwo dezinformacji.
I moim zdaniem jest dużo, dużo mocniejsza właśnie, gdy znajdziemy taki głos, niż gdy to jest jakiś wiralowy post, który rzuca rzeczy bez zrozumienia, który oczywiście ma mnóstwo popularności.
Pamiętacie wrzesień ubiegłego roku i zapanowała nie w mediach głównego nurtu, wydaje mi się, które zachowywały się jakoś w tej sytuacji.
I oczywiście teraz to jest zabawne, że ja tutaj będę mówić, jakie efekty wołał mój materiał na TikToku, bo jest to w jakiejś mierze śmieszne, ale na TikToku jest bardzo dużo młodych ludzi.
I byłam taka dobra, dobra, to jest ważne, że ja to nagrałam w takim razie, skoro biedne dziecko po prostu tam płacze w szkole nad dronami.
Internet i tak jest trochę martwy, no bo boty ze sobą rozmawiają w tych komentarzach regularnie, dlatego też czasami tych komentarzy nie warto za dużo czytać, jak jest ich wiele, ale zawsze, ja tak sądzę, zawsze będzie przestrzeń, nie wiem jak duża, ale myślę, że wystarczająca, żebyśmy jakoś przeżyli.
A propos tego, jak czytelnicy patrzą na A.I.
To znaczy ewidentnie jest tak, że ludzie mają tego świadomość i...
Więc jest to przekięcie nawet w drugą stronę miejscami.
Tylko w tym momencie my też musimy przerzucać dużo, dużo rzeczy, które są tworzone, generowane, opowiadane, przedzierać się przez jakieś narracje i przez jakieś materiały, które są nawet, nawet jeśli po prostu są rzetelne i obrazują rzeczywistość typu, nie wiem, przez jakieś filmiki.
Wiążą go właśnie ze statusem, z jakimś zrozumieniem rzeczywistości.
To są lepsze drogi.
To są lepsze drogi.
Ale też myślę, że ważna jest jednak pewna aktywność w takim sensie, że wychodzenie ze swoimi pomysłami, że to, jeżeli już gdzieś jakoś funkcjonujemy, to w jakiejś relacji z jakimś medium na początku tej drogi.
Mam licencjat z arabistyki i magisterkę z historii.
Ja zawsze podchodziłem do tego, że staram się, jeśli się wypowiadam, to robić to ode mnie autentycznie, bez jakichś takich zasad z podręczników do komunikacji.
Dzięki.
Wielkie dzięki.
Dołącz do Amnesty International i wspieraj tych, którzy są uciszani.
Ostatnie odcinki
-
#42 Sudan. Zapomniana wojna
15.04.2026 12:07
-
#41 O pracy dziennikarskiej – z ideałami, ale b...
03.04.2026 07:14
-
#40 Białoruś za kratami. Świadectwo więźniarki ...
20.03.2026 10:06
-
#39 Prawa człowieka na porodówce
06.03.2026 08:30
-
#38 Cywile podczas wojny – po co nam prawa czło...
20.02.2026 09:58
-
#37 To nie jest sprawa prywatna. O przemocy wob...
13.02.2026 10:20
-
#36 Niewidoczni - o prawach osób starszych
30.01.2026 09:39
-
#35 W walce o przyszłość. Wojowniczki o Amazonię
02.01.2026 09:20
-
#34 „Oddajmy głos tym, których nie słychać”. O ...
19.12.2025 08:00
-
#33 Saamowie. Ostatni rdzenni mieszkańcy Europy.
12.12.2025 10:59