Mentionsy

Za chwilę wysłuchasz wersję audio najnowszego tekstu z naszego portalu.

Wszystkie artykuły przeczytasz na enlat.pl Dlaczego politycy hołdują karykaturalnemu koncyliaryzmowi, który współpracę definiuje jako lojalność partyjną?

Tekst Jacka Tomczaka W kutnie nie jedzą sushi Polska polityka między oddolnością a odgórnością

Paulina Matysiak jest politykiem koncyliacyjnym.

Jeśli przyjąć definicję koncyliaryzmu nieprzemieloną w wirowej pralce do obsługi pojęć i wartości, w świetle reguł skarykaturowanego koncyliaryzmu okaże się już politykiem konfliktowym.

Skoro w tym świecie chodzi o partie, i to nawet nie partie w rozumieniu depozytariuszek własnych programów, lecz w rozumieniu skupisk lojalnych wobec siebie ludzi, nie można zawierać porozumień z przedstawicielami stronnictw odległych, choćby ich postulaty wcale tak dalekie od naszych nie były.

Politykom partii razem nie przeszkadzało poparcie rządu z udziałem zadeklarowanych gospodarczych liberałów.

Nie widzieli problemu we współpracy z postkomunistami, choć mieli być nową jakością na lewicy, unikającą powiązań z minionym ustrojem.

Politykom partii razem przeszkadzało, dodajmy, bardzo przeszkadzało, co innego.

Współpraca z politykami PiSu posłanki Pauliny Matysiak.

Podkreślmy, współpraca ukierunkowana na realizację konkretnego celu, to jest budowy centralnego portu komunikacyjnego.

Wydawać by się mogło, że trudno o lepszy przykład do naśladowania dla każdego polityka.

Stawianie dobra Polski ponad interesem partyjnym w świecie, w którym i to pierwsze stanowi zazwyczaj racjonalizację tego drugiego.

Wydawać by się mogło, że to jakaś nowa jakość, w tym spektaklu sabotujących grę i wyćwiczonych w powtarzaniu sloganów, niż polityczne czatboty aktorów raz po raz wzywających do zgody narodowej, by w ramach dania przykładu nawyzywać przeciwnika.

Przecież właśnie na tym powinno polegać poważne traktowanie idei dobra wspólnego i jest to odkrycie nieszczególnie doniosłe, a zarazem na poziomie praktyki politycznej niemal obce.

Od razu przypomniał mi się Paweł Kukiz i jego idea jednomandatowych okręgów wyborczych, dla której od lat bezskutecznie szuka poparcia.

Partyjnictwo skazuje tych, którzy ponad partiami stawiają ważne sprawy na samotność.

Wspomnijmy choćby o dyskusji z udziałem Piotra Musiołka z Klubu Jagiellońskiego, Kacpra Kity z Nowego Ładu oraz Łukasza Warzechy z Do Rzeczy.

Najogólniej rzecz ujmując, spór dotyczył charakteru tej formacji, czyli zachodzących w jej składzie proporcji pomiędzy osobami pokroju Pauliny Matysiak, a chociażby piewcami ideologii woke oraz możliwości współdziałania niektórych środowisk prawicowych z Razem w celu realizacji określonych postulatów.

Kilka miesięcy wcześniej stwierdziła też, że forsowanie zaimków nie pomoże zdobyć głosów w Polsce powiatowej.

Wciąż przecież generalnie popiera ona liberalną obyczajowo agendę w sprawach takich jak aborcja czy postulaty LGBT.

Nie tylko to przecież w aktywności Matysiak powinno podlegać ocenie prawicy i nie na tym dziś się skoncentruję.

W moim przekonaniu istotne przy dokonywaniu oceny partii Razem i jej środowiska z prawicowej perspektywy jest rozdzielenie ocen ludzkich charakterów od odniesienia się do kwestii pożytku danej formacji dla Polski.

Przy ocenie samego sensu istnienia przeciwnych nam organizacji politycznych zawsze wśród nas samych niechybnie dojdzie do konfrontacji dwóch stanowisk.

Z jednej strony pojawiają się nieco poprawne, a zarazem mające świadczyć o byciu wolnym od ideologicznego zasklepienia deklaracje typu mi nie przeszkadza, że ktoś ma inne poglądy ode mnie, byle w merytoryczny sposób je wyrażał.