Mentionsy

Porozmawiamy dzisiaj w naszym cotygodniowym przeglądzie politycznym na temat rekonstrukcji w rządzie Donalda Tuska.

Donald Tusk w swoich wypowiedzi zapowiadającej tę rekonstrukcję czy przedstawiającej kształt rekonstrukcji wspominał w tym duchu moralnego wzmożenia, takiego walce dobra ze złem.

Wręcz przeciwnie, konkretne nominacje, tak jak chociażby powrót pana Kierwińskiego do MSWiA, zaufanego człowieka Tuska, czy zastąpienie ministra Bodnara jeszcze bardziej zaciekłym ministrem Żurkiem, byłym sędzią.

Wydaje mi się, że ta emocja taka ambicjonalna w Polsce jest i Donald Tusk też próbuje się chyba w pewien sposób w nią wpasować, przykrywając te różne porażki, porażki rządów, porażki wyborcze, nieudolność w zarządzaniu różnymi kryzysami jak kryzys migracyjny i on teraz mówi właśnie wielkimi słowami, że to jest nowe otwarcie, wielki krok w przyszłość.

Brak ciągle programu rządu, brak jakiejś strategii, no bo można było zastanawiać się, czy Donald Tusk przedstawi na przykład jakiś nowy, ambitny program rządowy.

Grzanie tego teatru, że Donald Tusk tutaj prowadzi rozmowę, tutaj dogrzewa, to może tego wyrzuci, tego weźmie, wydaje mi się, że jest próbą przytrzymania uwagi dla rządu, która jednocześnie nie jest taką uwagą opartą tylko i wyłącznie na krytyce.

Dodałbym do tego, że to co się dzieje, to znaczy to, że Donaldowi Tuskowi też udaje się tak skupić publiczną uwagę na kwestiach personalnych, a nie programowych, to jest dla niego bardzo dobra sprawa, ponieważ Donald Tusk nigdy nie był odważnym reformatorem, człowiekiem, który wychodzi z odważnymi programami.

Donald Tusk się raczej dawał poznać jako administrator zarządzający pomiędzy różnymi kotteriami, potrafiący się utrzymać na powierzchni mimo różnych wpadek, mimo problemów koalicjantów i tak dalej.

No i Donald Tusk nigdy czegoś takiego nie zaproponował i raczej nie zaproponuje, ponieważ to nie jest jego politycznym DNA.

Dlatego też, no właśnie, praprzyczyną tutaj jest, może nawet niebie pustka programowa, bo pustka programowa, czy pozorowanie ruchów takich reformatorskich, to jest raczej modus operandi Norla Tuska.

przyczyną tego, że ten rząd jest tak nieudolny, to znaczy kluczy i często nie wprowadza tych reform, jest w ogóle sama postać Donalda Tuska, która, jak to chyba Paweł Musiałek napisał w klubie Jagiellońskim, że jest to człowiek, który woli się położyć i leżeć, niż wstać w obawie, że może się przewrócić, to znaczy lepiej się nie wychylać, niż po prostu wyjść naprzeciw jakimś wyzwaniom i potencjalnie

Czyli Tusk był zawsze raczej politykiem takiego ciepłej wody w kranie i budowania mostów, czyli przepalania tak naprawdę środków unijnych, a nie tutaj wielkich reform, wielkich wizji, wielkich czynów.

Także tutaj to jest polityczne DNA Donalda Tuska i ciężko dopóki on będzie premierem spodziewać się czegoś innego.

No tak, Donald Tusk jest takim politykiem, jak nasz kolega redakcyjny Kacper Kita nazwał Rafała Trzaskowskiego, Fukujamowskim, że politykiem takim, który się skupia na ciepłej wodzie w kranie, który ma właśnie być taki, który się na salonie pokaże, ale nie jest zdolny do bycia silnym człowiekiem na twarde czasy, czy na ciężkie czasy, używając jednego ze sloganów kandydata na prezydenta.

Można się wydawać, wszyscy tak komentują na prawicy, że rząd Donalda Tuska niczego się nie uczy i nie podejmuje żadnej poważnej zmiany.

To jednak czegoś rząd Donalda Tuska się nauczył, a mianowicie nauczył się tego, że minister czy ministra równości zajmująca się chodzeniem tylko na tęczowe parady to wcale nie jest...

lubianymi twarzami, z ludźmi, których po prostu da się, nie będąc silnym razem czy innym fanatykiem Donalda Tuska, po prostu lubić albo szanować.

bo to jest jednak człowiek, który jest bardzo często, no podkreśla się, że w jakimś stopniu profesjonalny, wiadomo, że to różnie z tym bywa, ale mówię, jaka jest teraz opinia na jego temat, że jednak spośród tych ministrów w rządzie Donalda Tuska to jest jedna z osób, która cieszy się chyba najlepszą opinią i będzie chyba on stawiany jako taki, no jedna z nowych twarzy Platformy Obywatelskiej, Koalicji Obywatelskiej, no bo...

Donald Tusk postawił sobie tak po bokach sędziego Żurka oraz Kierwińskiego, żeby pokazać właśnie taką siłę, że on teraz będzie już dopnie te rozliczenia do końca, że trzeba się go bać.

do tego, aby od Donalda Tuska się jak najbardziej odróżniać, żeby pokazywać, że mimo, że on jest członkiem tej koalicji rządzącej, mimo, że z Donaldem Tuskiem rozmawia, rządzą wspólnie, to jednocześnie nie jest małym Donaldem Tuskiem.

Nie chciał się w żaden sposób wyróżnić, nie chciał się w żaden sposób, w żaden sposób można powiedzieć, budować swojej podmiotowości politycznej w opozycji do Donalda Tuska.

A po co głosować na małego Tuska, jak mamy dużego Tuska, tak?

Polska 2050 realnie różni się od Donalda Tuska, ma inny plan na Polskę no i po prostu jest jakimś niezależnym bytem, tworem, który ma własne postulaty, ma własną ocenę rzeczywistości i tak dalej.