Mentionsy

Pisał jeszcze przed wojną o Gilbertzie Chestertonie jeden z uznanych badaczy literatury.

Rewolucyjny ideał Chestertona.

Nie ma chyba właściwie istotniejszego tekstu Chestertona, w którym rewolucja francuska nie zostałaby w ten lub inny sposób wspomniana i uczczona.

Pisał na portalu Myśl Konserwatywna dr Maciej Wąs-Sobiech, niegdyś prowadzący nieodżałowany serwis chestertonpolska.org.

Biograf Chestertona, William Odie, pisał wręcz, że kult rewolucji francuskiej był glebą, z której wyrosły inne poglądy Anglika.

Dodajmy tu jedynie, we własnej autobiografii Chesterton wyraża się o przyjacielu słowami, cytat, jako tradycjonalista jest on angielskim tradycjonalistą, ale kiedy był rewolucjonistą, to w pełnym tego słowa znaczeniu rewolucjonistą francuskim.

By zobrazować, jakiego rodzaju były to fascynacje, przytoczmy anegdotę, którą opisywał przyjaźniący się z Chestertonem i Bellockem jeszcze inny pisarz katolicki, Maurice Baring.

Dodajmy, zbliżony chyba stosunek żywił Chesterton do Robespiera.

Jeszcze przed wojną wybitny literaturoznawca, a przy okazji znajomy Chestertona, Wacław Borowy, pisał o nim cytat.

Co więcej, dokonując pobieżnego nawet, nie czując się bynajmniej znawcą zagadnienia, przyglądu pism Chestertona, trudno oprzeć się wrażeniu, że z rewolucją zidentyfikował się on nad wyraz silnie.

Ciekawe, że zdaniem Chestertona rewolucja w pewnym sensie stanowiła powrót europejskich narodów do korzeni.

W ujęciu Chestertona rewolucja dawała wiarę w pewien ideał.

Krytyczny wobec brytyjskiego konserwatyzmu i plutokratycznego liberalizmu, Chesterton w ogóle żałował, że Anglia nie poszła drogą kontynentalną.

Co więcej, cytat, wielka część naszego współczesnego zamętu wynika z faktu, że rewolucja francuska tylko w połowie zwyciężyła, a w połowie przegrała, uważał Chesterton.

Co może najważniejsze, trwałą zdobyczą rewolucji jest jej nacjonalizm, za którego kontynuatora Chesterton się uważał.

Dopowiadając nieco, można byłoby faktycznie postrzegać myśl narodową Chestertona w charakterze hybrydy elementów obu nurtów, gdyby nie to, że w istocie mają one wspólny rdzeń.

Pisał Chesterton w 1930 roku.

Twórcy dystrybucjonizmu, katoliccy pisarze Chesterton i Belloc widzieli prekursorów tego, nie bez racji utożsamionego z prawicą, nurtu m.in.

W krótkiej historii Anglii Chesterton podkreśla niezrozumienie russowskiej idei równości, które bije w szeregu krytycznych, wobec niej konserwatywnych tekstów.

Pisze Chesterton w 1932 roku.

Przyjaciel Chestertona proponuje swoistą gradację dorobku Rousseau.

Czy to więc takie dziwne, że What's Wrong with the World Chesterton preferował teistę, gorliwie wierzącego Robespiera, ponad twórcę konserwatyzmu Burka, któremu przypisywał ateistyczne, charakterystyczne dla swoich czasów inklinacje?

Wspomniano, że Chestertona uważa się czasem za przedstawiciela trzeciej drogi, pomiędzy nacjonalizmem lewicy i nacjonalizmem prawicy.

W innym, późniejszym tekście z 2018 roku Maciej Wąs pisze, że Chestertona nazwać można, w pewnym sensie przynajmniej epigonem, względnie kontynuatorem tradycji nacjonalizmu jakobińskiego.

Jest Chesterton demokratą, ale pozbawionym nabożnego stosunku do parlamentaryzmu.