Mentionsy

Agresja USA i Izraela na Iran nie złamie Republiki tekst Michała Nowaka.

Amerykańsko-izraelska agresja wymierzona w Iran, której skutkiem jest śmierć irańskiego przywódcy oraz szeregu innych prominentnych liderów polityczno-wojskowych, stawia nas na powrót w świecie, w którym mocarstwa dla realizacji partykularnych interesów swoich lub swoich sojuszników są gotowe do najbrutalniejszych działań, odrzucając przy tym elementarne zasady, które miały rządzić stosunkami międzynarodowymi.

Atak na Iran i śmierć najwyższego przywódcy.

Przez kilka ostatnich tygodni amerykańskie siły zbrojne przygotowywały się do spodziewanej operacji powietrznej wymierzonej w Islamską Republikę Iranu.

W warstwie obronnej Iran poniósł wówczas bezsprzeczną klęskę, tracąc w pełni kontrolę nad własną przestrzenią powietrzną, a izraelskie lotnictwo bez strat w ludziach przez niemal dwa tygodnie dokonywało precyzyjnych nalotów na wybrane cele.

Jednocześnie aż do ostatniego dnia Iran był w stanie atakować z sukcesami terytorium Izraela przy użyciu pocisków balistycznych.

W tym samym czasie, gdy nadal trwały rozmowy dotyczące ewentualnego porozumienia, Amerykanie przygotowywali swoje siły zbrojne do operacji wymierzonej w Iran, a także wzmacniali swoje bazy w państwach Bliskiego Wschodu.

W sobotę 28 lutego USA i Izrael przeprowadziły serię ataków powietrznych na Iran wymierzonych w kluczowych urzędników, dowódców wojskowych i obiekty.

Iran odpowiedział atakami na izraelskie i amerykańskie bazy wojskowe na Bliskim Wschodzie, a także inne cele.

Najwyższy przywódca Iranu Ali Khamenei oraz kilku irańskich urzędników, w tym minister obrony oraz szef Gwardii Rewolucyjnej Iranu zginęli w tych nalotach.

Po raz kolejny Iran poniósł znaczącą porażkę w wymiarze obronnym i nie powinno to zaskakiwać zważywszy na ogromną wręcz dysproporcję potencjałów militarnych obu stron.

Tak jak w czerwcu, również i teraz izraelskie lotnictwo, tym razem przy szerokim udziale USA, dokonuje kolejnych precyzyjnych nalotów operując w przestrzeni powietrznej Iranu, którego obrona przeciwlotnicza albo przestała istnieć, albo jest zbyt przestarzała, by stworzyć jakiekolwiek zagrożenie dla przeciwnika.

Objął ten funkcję po Ayatollahu Khomeinim, twórcy Islamskiej Republiki Iranu.

To człowiek, który swój życiorys związał z Islamską Republiką Iranu.

Iran nie jest dyktaturą taką, jakie istnieją w wielu innych blisko wschodnich krajach, jak słyszymy często w masowych środkach przekazu.

Wspólna operacja izraelsko-amerykańska jasno wskazuje na gotowość Waszyngtonu do pełnej realizacji interesów Izraela, do pełnego wsparcia jego polityki wymierzonej w Iran.

W rzeczywistości trudno jest znaleźć realne przyczyny dla podjęcia takich działań przez Donalda Trumpa, biorąc pod uwagę same interesy USA inne niż chęć pełnego podporządkowania sobie Iranu jako jednego z istotniejszych niepokornych państw odrzucających

Mimo nawoływań ze strony amerykańskich i izraelskich decydentów czy potomka ostatniego szacha Iranu, próżno jest poszukiwać w irańskich miastach oznak zorganizowanych protestów wymierzonych we władze.

Z drugiej strony Donald Trump nie zgromadził w pobliżu Iranu żadnych potencjalnych sił inwazyjnych.

W swoich odpowiedziach Iran nie jest bynajmniej powściągliwy i w sposób efektywny eskaluje konflikt atakując wiele celów w całym regionie.

Od pierwszych godzin bezpośrednio po rozpoczęciu amerykańsko-izraelskiej agresji Iran regularnie atakuje, przy użyciu pocisków balistycznych oraz dronów, amerykańskich sojuszników i partnerów na Bliskim Wschodzie.

Podobnie jak deklaratywna blokada cieśniny Ormus, ataki te mają spotęgować koszty dla amerykańskich partnerów w regionie i doprowadzić do tego, by ci zaczęli wymuszać na Trumpie zakończenie działań zbrojnych wobec Iranu.

To z kolei Teheran będzie mógł przedstawić jako sukces, zważywszy na fakt, że oficjalnym celem amerykańsko-izraelskiej operacji jest obalenie systemu w Iranie.

Obierając taktykę wyczekania i zmęczenia przeciwnika, Iran każdego dnia wystrzeliwuje w kierunku Izraela do kilkunastu pocisków, w salwach po 2-3.

Więcej środków Iran wykorzystuje do atakowania państw arabskich, które są słabiej bronione, co zwiększa tym samym koszty zarówno ponoszone przez nie, jak i ich amerykańskiego protektora.

Zakłócenie dostaw ropy i wymiany handlowej na skutek deklaracji dotyczących zamknięcia cieśniny Ormus sprawiają, że mimo wyraźnie słabszej pozycji Iranu finał tego starcia nie jest w tym momencie pewny.

W czerwcu Iran okazał dużą odporność na otrzymywane ciosy, a śmierć kolejnych decydentów wojskowych nie sparaliżowała państwa i jego zdolności do projekcji siły.

Iran wyraźnie postawił na długotrwały opór i nieustanne stwarzanie zagrożenia dla swoich przeciwników i ich regionalnych zasobów.

Nie ulega jednak wątpliwości, że pod względem potencjałów konwencjonalnych Iran nie ma szans w starciu z USA i Izraelem i nie może nawet myśleć o pokonaniu przeciwnika.

Najkrócej rzecz ujmując, wobec deklarowanego przez przywódców USA i Izraela celu operacji, jakim jest obalenie władzy w Iranie, by osiągnąć strategiczną porażkę przeciwnika, system ten musi po prostu przetrwać.

Biorąc pod uwagę obecne deklaracje Izraela i USA o konieczności powstrzymania Iranu przed rozwojem programu atomowego, wygląda na to, że działania tych państw w czerwcu 2025 roku zakończyły się strategiczną porażką, mimo osiągnięcia przytłaczającej przewagi, wszak cele tej operacji nie zostały zrealizowane.

Biorąc z kolei pod uwagę obserwowany rozwój wypadków, także obecne działania wymierzone w Iran mogą zakończyć się podobnie.

2 marca przewodniczący Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Ali Larijani oświadczył, że Iran nie będzie prowadził negocjacji z USA.

Realnym efektem działań amerykańskiego prezydenta jest osłabienie Iranu, zabicie jego przywódcy, ale niedługo później w miejsce tego ostatniego może przyjść ktoś znacznie mniej przewidywalny.

Gdyby jednak cele USA i Izraela zostały osiągnięte, a system w Iranie implodował pod ciosami tego tandemu, to najbardziej prawdopodobnym efektem stałaby się wieloletnia wojna domowa i chaos, który zapewne rozlałby się na cały region, a płonący Bliski Wschód i okolica to ostatnie, czego dziś potrzebujemy.

Polacy na froncie wojny z Iranem?

Mało zaskakujące, acz nadal rozczarowujące okazały się postawy części polskich elit polityczno-medialnych, które nie zmarnowały okazji i amerykańską operację skierowaną przeciwko Iranowi wykorzystały do otwartego stanięcia po stronie Waszyngtonu.

Rzeczywiście faktem jest, że przed laty Iran dostarczał Rosji drony bojowe typu Szachet, ale od co najmniej kilkunastu miesięcy Federacja Rosyjska produkuje masowo takie drony całkowicie samodzielnie i na własnym terytorium, po drodze znacząco modernizując ten rodzaj uzbrojenia.

W efekcie obecna rola Iranu w rosyjskim wysiłku wojennym jest praktycznie żadna.

Dodatkowo zauważmy, że amerykańsko-izraelska agresja przeciwko Iranowi w praktyce działać może na niekorzyść Ukrainy, jeżeli już pod kątem interesów tego państwa musimy patrzeć na wszelkie wydarzenia na świecie.

Polska nie ma żadnego interesu w skonfliktowaniu się z Iranem, jak i nie ma realnego interesu, by występować jako moralny obrońca wszelkich działań naszych sojuszników, czy popierać co najmniej kontrowersyjną politykę opartą na sile i agresji,

Tym bardziej, że Stany Zjednoczone jako nasz sojusznik w czasie poprzedzającym atak na Iran nie były zagrożone bezpośrednio irańską agresją.

Wynikają one wyłącznie z wyboru Trumpa i jego chęci zmiany reżimu w Iranie na taki, który będzie odpowiednio przychylny Izraelowi i USA.

Jest to tym istotniejsze, że najwyraźniej trzeba przypominać, iż Stany Zjednoczone nie rozpoczęły działań przeciwko Iranowi z pobudek antyrosyjskich, jak wydaje się chyba części polskich komentujących, a co najwyżej z chęci osiągnięcia stanu korzystnego dla Izraela.