Mentionsy

Jednego z czterech biskupów pomocniczych wyświęconych dla Bractwa przez jego założyciela, arcybiskupa Marcela Lefebvre w roku pańskim 1988.

Od tamtej pory kwestia święceń biskupich dla Bractwa staje po raz pierwszy.

Biskup Tissier de Mallerais wyświęcił w 1991 roku biskupa Luciano Rangela, by na czele bractwa św. Jana Vianneya zaopiekował się wiernymi brazylijskiej diecezji Campot.

To nie dotyczyło jednak Bractwa.

Niedawna zapowiedź święceń biskupich wynika natomiast z sytuacji Bractwa, którego działalność i nieuregulowany status można kwestionować, ale nie można decyzji tej uznawać za nagłą, zaskakującą i arbitralną.

Jeśli więc Rzym chciałby kontynuować proces regulacji sytuacji bractwa, jest tu konkretna materia uzgodnień.

I odwrotnie, odmowa rozmowy na ten temat oznaczałaby właściwie zakwestionowanie działalności i pracy bractwa jako takiego.

W długim, ćwierćwiekowym już procesie regulacyjnym, począwszy od udziału Bractwa w rzymskim jubileuszu roku 2000 przez wycofanie kar, które po ich wyświęceniu dotknęły biskupów Bractwa, przyznanie księżom Bractwa prawa, spowiedzi i błogosławienia ślubów,

może mieć charakter publiczny, pokazując, jak każde wielkie zgromadzenie religijne, skalę zaangażowania wiernych, albo może mieć charakter skromny, w gronie duchownych, podkreślając w ten sposób konieczny charakter aktu, którego intencją jest kontynuacja pracy bractwa, a nie petryfikacja jego nieuregulowanego statusu.

Może nią być np. komunikat Stolicy Apostolskiej opisujący nieregularną sytuację kanoniczną Bractwa.

Oczywiście, sięgając po to porównanie, które zresztą ostatnio przywołał również generał Bractwa, zaznaczyć należy mocno, że nie ma tu żadnej symetrii.

Natomiast pragmatyczne rozwiązanie kwestii zapowiedzianych święceń Bractwa św. Piusa X byłoby wielkim aktem jedności Kościoła, potwierdzeniem prymatu katolickiego credo i dogmatów wiary, mimo ciągle dyskutowanych różnic teologicznych.

Dla oceny działalności Bractwa św. Piusa X kluczowe znaczenie ma analiza jego rozwoju po 1988 roku, po oświęceniach biskupich.

W stopniu, którego w żaden sposób nie tłumaczy sama aktywność Bractwa.

Przy grobie założyciela bractwa powiedział, dziękuję księże arcybiskupie.

Ksiądz Schmidt-Berger odpowiedział listem, w którym zdefiniował stanowisko bractwa.

Chodzi owszem o mszę tradycyjną i o możliwość opieki bractwa nad jego klerykami i wiernymi, więc o bardzo ludzki, w najlepszym tego słowa znaczeniu, motyw.

Dość tylko powiedzieć, że w ciele Kościoła i katolicy dalecy od struktur Bractwa powinni zrozumieć, co Bractwu św. Piusa X zawdzięczają i Bractwo powinno docenić, a nie deprecjonować życie katolickie toczące się wokół.