Mentionsy

Biorą udział w rytuałach, którym przewodzi prawie stuletni staruszek, strażnik ksiąg Gormengast, Sordas.

Mamy tu bowiem zaprezentowane losy Fuksji, głupiutkiej i melancholijnej siostry Tytusa, hrabiny, zwalistej, nieczułej dla swych dzieci, a miłującej zwierzęta wzgórz Gormengast, protektorki rodu, która na kartach powieści ukazuje się nam również z innej strony.

Ich aktywność przeplata się ze sobą, ponieważ w drugim tomie Tytus jako 77. rabia Gormengast ma obowiązek przebywać w świecie służby, poznając proste życie swoich poddanych i ucząc się pokory.

Warto zaznaczyć, że Tirpajk staje się głównym antagonistą Tytusa w drugim tomie Gormengast, więc burzenie starego porządku konstruowane jest w atmosferze sprzeczności.

Nad Gormengast pojawia się tęcza.

Mervyn Peake, Gormengast.

Mamy więc dwie drogi buntowania się przeciwko absurdalnym rytuałom zamkowym, które sprawiają, że ludzie mieszkający w Gormengast zamieniają się w kukiełki dziecięcego teatrzyku, a nie z ludzi z krwi i kości.

Gormengast jest więc, można powiedzieć, opowieścią o dojrzewaniu do sprawowania określonych rządów lub próbie przejęcia kontroli nad własnym życiem, które dotychczas dominowane było w przypadku Tytusa przez rytuały dystansujące go od reszty świata i ostatecznie od własnej rodziny.

Frenezja pojawia się również w końcowej scenie drugiego tomu Gormengast, kiedy wszyscy mieszkańcy zamku obserwują śmiertelne zmagania Tytusa ze Sir Pajkiem na skąpanym w księżycowym świetle bluszczowym murze ponad ciemnymi wodami powodzi.

Gormengas to arcydzieło literatury światowej, które spokojnie można postawić na królewskim miejscu, bo książek to gina.