Mentionsy

Za chwilę wysłuchasz wersję audio najnowszego tekstu z naszego portalu.

Dyskusja Bosak-Zandberg sprzed dwóch miesięcy odbiła się głośnym echem, jako debata ekstremów, starcie dwóch zupełnie przeciwstawnych wizji Polski.

jak chcą niektórzy, stojącego w obliczu wyboru, powielać w kwestiach społeczno-ekonomicznych narrację nowej nadziei Mensena, czy formułować wspólnotowy, a więc daleko od tej pierwszej odbiegający, przekaz ideowo-polityczny.

Potraktujmy ją raczej jako punkt wyjścia do ogólnej diagnozy sytuacji.

Zarówno więc Krzysztof Bosak, jak i Adrian Zandberg uchodzą za liderów formacji kontestujących obecny dłopol PiSu i PO.

Chociaż panów dzieli światopoglądowa przepaść, nie sposób nie zauważyć, że zarówno partia Razem, jak i wchodzący w skład Konfederacji Ruch Narodowy będą walczyły o rząd dusz w młodym pokoleniu, co najlepiej obrazują sondaże poparcia najmłodszych wyborców.

Debata, która odbyła się miesiąc temu na forum w Krynicy zapowiadała się jako jeden z najciekawszych paneli, a dla wielu okazała się rozczarowaniem i nie bez powodu.

Być może część widzów spodziewała się fajerwerków albo przynajmniej liczyła na pokaz gwiazdorskiego stylu Krzysztofa Stanowskiego prowadzącego debaty.

Zamiast tego widz mógł zobaczyć konfrontację pomiędzy liderami Razem i RN w kwestiach służby zdrowia oraz mieszkalnictwa.

Być może sam fakt, że debata dotyczyła dokładnie tych zagadnień powinien napawać optymizmem wszystkich, którym na sercu leży rozwój kraju.

Jednocześnie należy zauważyć, że prawica niezależnie czy spod znaku PiSu czy Konfederacji nie ma i nie będzie miała w sprawie mieszkalnictwa oraz służby zdrowia poglądów tak wyrazistych jak razem, które wywodzi się m.in.

Oczywiście możemy mówić, że Prawo i Sprawiedliwość, tak jak każdy inny rząd, realizowało swoje, lepsze i gorsze, pomysły rozwiązania problemów opieki zdrowotnej oraz polityki mieszkaniowej, ale nigdy te tematy nie wysunęły się na pierwszy plan.

Pokłosie ustępstw.

W przypadku Polski kluczowe jest samo w sobie przekroczenie progu wyborczego wynoszącego 5% głosów.

Ideę wśród partii antysystemowych do tej roli poczuwają się zarówno Konfederacja, jak i razem idące pod szyldem inna polityka jest możliwa.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że obie partie podczas minionych wyborów musiały w swoim idealizmie pójść na pewne ustępstwa, co wynikało nie tylko z dostosowania retoryki do wyborców, lecz również z postawy koalicjantów.

O ile razem było wówczas w pozycji w pewien sposób uprzywilejowanej, wszak nastroje w społeczeństwie przechylały się w stronę liberalną, a koalicjanci podzielali z partią poglądy obyczajowe, o tyle ruch narodowy musiał godzić się na kompromisy z konserwatywnymi liberałami, co w oczywisty sposób tworzyło pewne sprzeczności w retoryce konfederacji.

Pewne przechylenie w stronę koalicjantów mogliśmy zaobserwować już podczas kampanii prezydenckiej Krzysztofa Bosaka w 2020 roku.

Wówczas jako kandydat wybrany w prawyborach Konfederacji musiał on podkreślać wolno-rynkowy profil ruchu, aby zadowolić elektorat liberalny ówczesnej partii Korwin.

Tego typu ustępstwa wobec lefeserystycznej retoryki Sobomira Mensyna, prawiącego wówczas o likwidacji PiS, PO, PSL, SLD, ZUS, VAT i PZPN, mogą jawić się z perspektywy ruchu narodowego jako zło konieczne jedynie w dwóch momentach – w latach 2020 i 2023.

A mimo wszystko wydaje się, że dziś ruch narodowy brnie w tę retorykę co postkorwieniści, opartą na gospodarczym liberalizmie i właśnie to mogliśmy zaobserwować podczas debaty z Adrianem Zandbergiem w Krynicy.

Pisząc o nastrojach społecznych, możemy przypomnieć sobie Edith Piaf, śpiewającą jeden z jej najbardziej znanych utworów.

Narodowcy mogą poczuć, że również są w pewien sposób miotani przez tłum, który pędzi i pogrąża się w pewnym nieskoordynowanym tańcu.

Nie trzeba być politologiem, by dostrzec zmiany nastrojów społecznych w ostatniej dekadzie.

Narodowcy zyskiwali poparcie, gdy demokracja liberalna i elity Unii Europejskiej zawodziły.

W czasie pierwszych rządów Tuska tworzyli Marsz Niepodległości, a w czasie kryzysu migracyjnego stali twardo po stronie społeczeństwa monoetnicznego.

Tracili je zaś, gdy przychodziło im odpowiadać za błędy, winy i niedociągnięcia innych prawicowych partii u władzy.

Po tzw.

aferze wizowej liberalne media o hipokryzję oskarżyły wszystkich przeciwników nielegalnej emigracji.

niedźwiedziom przysługę swojej partii oddał sławomir mentzen opowiadający o pracowitych hindusach w polsce a obrona katolickich i patriotycznych wartości przez polityków erenu mimochodem bywała łączona z wizjami pisu

W 2020 roku w obronie kościołów stali i nacjonaliści i kluby Gazety Polskiej.

Nie, ale w momencie, w którym wahadło po raz kolejny odbija w prawo, ruch narodowy musi jednocześnie nie zatracić ideałów, nie odciąć się od wyborców i odróżniać się od prawa i sprawiedliwości.

Bardzo dobrze ta strategia sprawdziła się we wspomnianych już wyborach do Parlamentu Europejskiego.

Przypomnijmy sobie, że na trzy miesiące przed wyborami z rąk imigranta szturmującego granicę zginął na służbie 21-letni sierżant Mateusz Sitek.

A na jaw wychodziły głębokie zaniedbania w polskiej armii spowodowane wytycznymi ówczesnego prokuratora generalnego i ministra sprawiedliwości Adama Bodnara.

W mniej więcej tym samym czasie odbywały się strajki rolników przeciwko europejskiemu Zielonemu Ładowi, do których dołączyli się przewoźnicy i wszyscy wściekli na import ukraińskiego zboża złej jakości do Polski.

A i powoli do mainstreamu przechodziły kwestie zagrożeń spowodowanych przyjęciem umowy Mercosur.

Na protestach tych pojawiali się przyszli eurodeputowani ruchu narodowego Tomasz Buczek, startujący z Podkarpacia i Anna Bryłka z Wielkopolski.

Ostatecznie, bazujące na hasłach tożsamościowych, a nie stricte liberalnych, Konfederacja zdobyła w eurowyborach 12,08% głosów i wprowadziła 6 europosłów do Parlamentu Europejskiego, w tym wyżej wymienionych dwóch członków Ruchu Narodowego.

I pomijając frazesy o trzeciej sile w polityce oraz wywracaniu mebli, odniosła w pełni zasłużony sukces.

Narodowiec potrafi.

Środowisko narodowe potrafi zorganizować największą manifestację patriotyczną w Europie, jaką jest Marsz Niepodległości.

Potrafi uwypuklić w debacie publicznej konkretne kwestie, co widzieliśmy na przykładzie problemu masowej imigracji, przeciwko której manifestacje odbywały się w wielu polskich miastach i miasteczkach.

To, czego brakuje środowisku narodowemu, to nieustanne uwypuklanie demokratycznego, społecznego aspektu tych wydarzeń.

W krynickiej debacie zabrakło podkreślenia samej w sobie woli narodu.

Krzysztof Bosak powinien był ukazać, co Polacy odczuwają w związku z masową imigracją zarobkową.

Powołując się na dane dotyczące masowych zwolnień rodzimych pracowników, które mają miejsce zwłaszcza w średnich ośrodkach.

Na fakt, że inicjatywa patroli obywatelskich wyszła od samych w sobie zaniepokojonych obywateli i na poparcie rodaków dla walki z patologiami masowej imigracji, co widzieliśmy podczas protestów w liczącym niecałe 6 tysięcy mieszkańców mieście Nowe, gdzie kilka dni przed manifestacją doszło do zabójstwa dokonanego rękami kolumbijczyka sprowadzonego przez agencję pracy.

Adrian Zandberg, czy to podczas debaty w Krynicy, czy też w innych debatach oraz wywiadach podkreśla prospołeczny charakter swojego ugrupowania.

W podobne tony musi uderzać środowisko narodowe, mając na uwadze samą treść ideałową nacjonalizmu jako nurtu stawiającego na pierwszym miejscu dobro narodu.

Nacjonalizm prezentowany przez ugrupowania polityczne nie może opierać się jedynie na programie dotyczącym sfery obyczajowej i wspomnieniach o szczelności granic.

Marcin Giełzak nazywa liberalizm wodą królewską polityki, która rozpuszcza każdy dodany do niej człon i konserwatyzm i nurty lewicowe.

Skąd się jednak tego typu głosy biorą i kierownictwo partii nie powinno ich zupełnie bagatelizować?

Trudno zresztą być na nie głuchym, jeśli słyszy się wypowiedzi takie jak te, które padły w Krynicy.

Z bólem należy przyznać, że słowa lidera ruchu narodowego w kwestii mieszkalnictwa brzmiały po prostu liberalnie, czego pewnie nie zmieniają jasne strony jego retoryki.

Włącznie z przytykiem w stronę Adriana Zandberga odnośnie do niewykorzystywania wpływu razem na politykę miasta stołecznego.

mogły one po prostu zawieść młodego wyborcę.

Jak podaje CBOS, 51% ankietowanych gniazdowników na pytanie o przyczynę tego stanu rzeczy podała brak własnego mieszkania, a 39% podkreśliła niezdolność finansową do wyprowadzki.

Te dane przekładają się na niechęć wobec zakładania rodziny, co w dobie kryzysu demograficznego stanowi poważny problem.

Teza Krzysztofa Bosaka o mikrokawalerkach jako rozwiązaniu dla urzędników była na tym samym poziomie wybiórczości, co wypowiedź Adriana Zandberga o prześladowanych chrześcijanach i dysydentach znajdujących się wśród mas imigrantów.

brzmiała jak próba uniknięcia niewygodnego tematu za pomocą ucieczki do wygodnego przykładu.

Przeciętny słuchacz debaty zauważy, że ruch narodowy poza odmitologizowaniem powtarzanego jak w Katarynce frazesu o wiedeńskim mieszkalnictwie nie ma sprecyzowanego planu rozwiązania kwestii mieszkalnictwa.

To trochę tak jak z Razem, które nie ma sensownego pomysłu w sprawie masowej migracji, w związku z czym chętnie zasłania się sprowadzaniem jej do tematów pobocznych, mało istotnych.

Co więc powinien zrobić ruch narodowy?

Co powinna zrobić konfederacja?

O ile zdaję sobie sprawę z tego, że pełen sprzeciw wobec podatku katastralnego, skądinąd niezbyt popularny w środowisku narodowym, w wykonaniu ruchu narodowego nie zmieni się w kilka dni, o tyle partia ta...

Chcąca reprezentować interesy narodu oraz zdobyć wyborców wśród młodych ludzi, powinna generalnie przemyśleć korektę swojej retoryki w kierunku bardziej solidarystycznym, lokalistycznym.

Największym, chociaż niestety nie w pełni wyłożonym, atutem wypowiedzi Krzysztofa Bosaka było wspomnienie deglomeracji, która może przełożyć się realnie na poparcie dla ugrupowań narodowych i prawicowych.

W wyborach prezydenckich dwa lata później, kiedy Mensen odwiedzał każdy powiat w Polsce, zdobył prawie 20% głosów.

Na spotkania w każdym mieście, nawet tak małym jak Grybów czy Gorlice, przychodziły setki osób.

Zresztą słusznie Krzysztof Bosak podkreślał w debacie, że podatki służą głównie do realizacji konkretnych inwestycji.

Ale w dobie młodych zbierających podpisy pod projektem ustawy tak dla CPK, protestujących przeciwko obcinaniu połączeń kolejowych czy załamanych wzrostem cen mieszkań, bezkrytyczne niemal podejście do wolnego rynku po prostu się nie sprawdza.

Wspomniana w tekście debata podczas forum w Krynicy nie stanowiła ani triumfu, ani klęski lidera RN, ale być może odsłoniła piętę achillesową samej jego partii.

Nie był z pewnością to najlepszy występ Krzysztofa Bosaka, przecież jednego z najsprawniejszych medialnie polityków, choć pewnie nie należałoby dramatyzować.

Ale przecież każdy polityk powinien się liczyć z trudnymi pytaniami.

Twórcy programów gospodarczych muszą projektować je tak, by nie były odrealnione.

O tym czy innym wystąpieniu można zapomnieć, lecz przecież nie o samym zagadnieniu.

Z perspektywy sympatyka idei narodowej, czy nawet po prostu zwolennika wspólnotowej patriotycznej prawicy, trudno rozpatrywać tę sprawę inaczej niż wyrażając oczekiwanie aktywnego formułowania propozycji stojących nieraz w kontrze do tego, co zaproponują partnerzy RN z partii Mensena.

Koalicje, pakty, porozumienia partyjne nie są wieczne.

Zachęcamy państwa serdecznie do polubienia i skomentowania tego nagrania, czym pomogą nam państwo w docieraniu do nowych odbiorców.

Wspierać nas Państwo mogą za pośrednictwem serwisu Patronite pod adresem patronite.pl ukośnik nowy lat, a wszelkie szczegóły odnośnie tej, a także innych możliwych form wsparcia znajdą Państwo w opisie tego nagrania.