Mentionsy

Im większe ich zasięgi, tym bardziej intensywna ich obecność, tym pewniejsze zwycięstwo przeciwników liberalnej lewicy, gdyż dokonujący wyborów ludzie są szczelnie pozamykani w swoich bańkach.

Choć kwestia ta jest w zasadzie dobrze rozpoznana przez część ludzi lewicy, to środowisko to, szczycąc się swoimi zdolnościami poznawczymi, dalej popełnia te same błędy, wynajdując coraz to nowe uzasadnienia swojej porażki.

Narcyzm jest największym wrogiem Lewicy, albowiem zapatrzona w samą siebie jak Narcyz ginie, nie rozumiejąc nawet, że to jej własne wyobrażenia i działania są powodem nieszczęśliwego finału.

Istotnie, tak bywało i nadal jest, ale czasami, twierdzi Wolcer, okazuje się ona bezcenna dla lewicy.

Co więcej, nie służy ono Lewicy przypominającej Prymusa, który wszystko, jak mu się wydaje, wie najlepiej, lecz nikt nie chce wziąć go do składu na mecz.

Czy naprawdę fatalny wynik poparcia Lewicy wśród tradycyjnego elektoratu robotniczego jest wynikiem tego, iż zamknięto go w algorytmicznej bańce, która uniemożliwia im zrozumienie rzeczywistości swojej niecyfrowej przecież pracy?

Może warto także, oprócz formułowania diagnoz na podstawie wiedzy zza ekranów oraz tej przetransportowanej z Ameryki, przyjrzeć się rzeczywistości lub poczytać tych, którzy w tej rzeczywistości spędzili trochę czasu, starając się ją zrozumieć od środka, co dla akademickiej lewicy jest dużo łatwiejsze.

Miejsce Lewicy w walce klas.

Aby dostrzec siedem grzechów głównych lewicy, należy je rozpatrzyć na tle innego marksistowskiego pojęcia, którego tak chętnie lewica już nie przywołuje, czyli walki klas.

To dla Lewicy pojęcie niewygodne, gdyż jej elektorat, jak i władze partii, nie pochodzą z klasy podporządkowanej, słabszej, ludowej, ale raczej dominującej, zamożniejszej, niepracującej fizycznie.

Przedstawiciele Lewicy są od tych biednych ludzi po prostu społecznie różni, nie współdzielą z nimi świata życia, nie mówiąc już o wyczuwalnym dystansie kulturowym oraz odmiennych habitusach.

Tak było za czasów wiecznie żywej lewicy postkomunistycznej i tak jest obecnie, gdy na scenie politycznej mamy obok siebie dwie nominalne lewice, czyli Nową Lewicę oraz Razem.

W przypadku lewicy postkomunistycznej, nazwijmy ją Millerową, brak wiarygodności jest wynikiem prowadzenia zupełnie nielewicowej polityki i zmarnowania potencjału lewicy.

Nawiasem mówiąc, sam Miller jest tutaj ciekawym przykładem, gdyż uważa się go za człowieka lewicy, ale jest on w gruncie rzeczy neoliberałem w bazie.

W przypadku nowej lewicy czy lewicy kulturowej, jak się ją czasami określa, tutaj reprezentantem jest razem.

Problem lewicy, i to zarówno nowej lewicy, czyli lewicy tuskowej, parlamentarnej, jak i pozaparlamentarnej, czyli razem, jest taki, że przegrywają właśnie przez wszystko to, co postulują, ale czego nie mogą wprowadzić w życie.

Podsumowując, na skutek wieloletnich i strategicznych błędów Lewicy jej rolem przejęli socjalni populiści, przynajmniej będący nimi do tej pory.

Jeśli PiS robi to, co miało być domeną Lewicy, to oddany głos wyborczy lokowałby różnicę tylko w nadbudowie, światopoglądzie.

Słowem, po rządach neoliberałów oraz wcześniejszej postkomunistycznej lewicy, czyli pod wodzą neoliberalnego Leszka Millera, rządy objęła socjalna prawica, szczególnie za pierwszej czteroletniej kadencji, radząca sobie całkiem dobrze i to w trudnych czasach w sferze realizacji swoich socjalnych postulatów.

To nie jest zatem tak, że Polacy nie chcą Lewicy, bo Polacy są konserwatywni.

Spora część polskiego społeczeństwa i to z różnych jego segmentów chce lewicy, choć może nawet nie znosić tego pojęcia.

Co więcej, nawet sprawczość Lewicy paradoksalnie działa na jej niekorzyść, co pokazuje kłopotliwą sytuację Lewicy w rządzie Tuska.

To jest właśnie metafora działań lewicy, która znalazła się w jakiejś matni na swoją prośbę.

Obecnie trwają prace Agnieszki Dziemianowicz-Bąk, dzisiaj Nowej Lewicy, dawniej Razem nad uprawnieniami Państwowej Inspekcji Pracy, w tym walką z tzw.

Paradoksalnie nie przynosi im to uznania ze strony swoich wyborców, którzy chętnie przechodzą do Nowej Lewicy, jeśli razem krytykuje Tuska i Nową Lewicę zbyt mocno, gdyż wtedy zbliża się do PiS.

Wystarczyło, aby Marcelina Zawisza powiedziała to samo co prawica o powodach obecności Nowej Lewicy w rządzie, aby dotychczasowy wyborca Razem uznał to za zbrodnie.

Przewodniczący Nowej Lewicy i obecny Marszałek Sejmu udzielił krytyce politycznej wywiadu, w którego tytule twierdził, że gdyby wyszli z rządu, ten kraj byłby w dupie.

Myślę niestety, że ten początek nie nastąpi szybko i do tego czasu wszyscy ci, których realnie dotyka model neoliberalny, nie mówię tutaj rzecz jasna o nominalnej lewicy, gdyż ta sobie i tak poradzi, będą tam, gdzie mówi Czarzasty.