Mentionsy

Globalizm jako bunt przeciw naturze.

Z perspektywy biologicznego ewolucjonizmu globalizm jawi się jako wielki regres gatunkowy.

Globalizm jest nie tylko nową mutacją egalitaryzmu, ale również buntem przeciw ludzkiej naturze, niebezpiecznym marzeniem i fałszywą obietnicą wiecznego pokoju.

Niniejszy artykuł stanowi próbę opisania antropologii politycznej globalizmu.

W pierwszej części tekstu referuję pojęcie globalizmu oraz fundującego cechy dystynktowne z naciskiem na antropologiczny wydźwięk tej idei.

W kolejnej staram się odpowiedzieć na pytanie, dlaczego globalizm jest nurtem niekompatybilnym nie tylko z klasycznym pojmowaniem człowieka i wspólnoty, ale również z wiedzą, jakiej na temat współczesnego społeczeństwa dostarczają nam nauki przyrodnicze.

Globalizacja a globalizm.

Globalizm jest ideą stojącą na antypolach ksenofobii.

Jednak globalizm nie jest jedynie opisem ponowoczesnego świata, w którym handel łamie państwowe granice, a technologia przekracza to, co wydawało się nieprzekraczalne – uwarunkowania kulturowe, psychologiczne i biologiczne.

Globalizm postrzegany jako miernik płynności towarów, ludzi i informacji to tylko jedna strona medalu.

Największy fałsz dotyczy jednak prezentacji globalizmu nie jako nieuniknionego procesu sprzężonego ze zjawiskiem postępu, tylko jako czegoś neutralnego światopoglądowo.

Globalizm w powszechnej świadomości zostaje odarty ze swego stricte politycznego ciężaru, stając się po prostu procesem polegającym na integracji państw, społeczeństw i gospodarek.

W rzeczywistości globalizm jest projektem ideologicznym, propozycją antropologiczną dla świata postnarodowego.

Dlatego też użyteczne będzie dla nas rozróżnienie między globalizacją, procesem dotyczącym intensyfikacji handlu i współpracy międzynarodowej, a globalizmem, procesem stricte politycznym.

Globalizm to ideologia bez ideologów.

Realizacja postulatów globalizmu oznaczałaby tymczasem właśnie rewolucję współczesnego świata, całkowitą zmianę panującego porządku na poziomie geopolitycznym, społecznym, ekonomicznym i antropologicznym.

Innymi słowy, aby w pełni rozkwitnąć, globalizacja potrzebuje globalizmu.

Antropologia polityczna globalizmu.

Fundamentalnym, acz przez wielu jego apologetów zapewne nawet nieuświadomionym celem, do którego dąży globalizm, jest zaprojektowanie nowego człowieka, oderwanego od wszelkich form lokalności, gdyż w świecie zglobalizowanym lokalność jest oznaką społecznego upośledzenia i degradacji.

Nie wnikamy tutaj, w jakim stopniu jest to świadome działanie, a w jakim naturalna konsekwencja idei globalizmu.

Globalizm, aby mógł się urzeczywistnić, musi posunąć się naprzód po trupie tego, co Alain de Benoit określa mianem holistycznego społeczeństwa organicznego, czyli musi nastąpić przejście od wspólnoty do społeczeństwa, od życia w jedności mitów i kodów kulturowych do życia opartego na umowie.

Globalizm w teorii dąży do redukcji suwerenności, a zatem likwidacji granic i ujednolicenia świata.

Otóż jeżeli polityczność jest ufundowana na rozróżnieniu między wrogiem a przyjacielem, znaczelną ideą globalizmu jest zniesienie tegoż rozróżnienia w celu zaprowadzenia wiecznego pokoju, to konsekwencją musi być głęboka, rewolucyjna wprost zmiana dla gatunku ludzkiego.

Jeżeli zatem globalizm zakłada zniesienie tego, czym w istocie jest polityczność, jeżeli chce wykorzenić jednostkę z jej naturalnej wspólnoty, jeżeli dąży do anihilacji granic dzielących państwa i narody, a zatem decydujących o tym, kto jest przyjacielem, kto wrogiem, to czyż nie jest to nurt jawnie antyludzki?

Globalizm budujący świat bez granic nie może stworzyć żadnej tożsamości, gdyż ktoś pochodzący z całej planety w rzeczywistości nie pochodzi z nikąd.