Mentionsy

teoretykiem, głównym myślicielem, który można powiedzieć w dużym skrócie, że użyje tego pojęcia, że suwerenność ludu wprowadził na salony, był oczywiście Jean-Jacques Rousseau.

Wola powszechna, pisze Rousseau, w jednym z miejsc jest to wola rozumna, wyrażająca dobro zbiorowości, dobro danej wspólnoty, dobro np.

Istotne jest to, że Rousseau w zasadzie jako taki pierwszy istotniejszy myśliciel, w sposób dość świadomy, w czasach nam dość bliskich już, no bo to jest XVIII wiek, jeśli chodzi o historię myśli politycznej, no dużo się od tego czasu stało, natomiast patrząc tak

Rousseau jest pierwszym, który tak świadomie rozumie politykę jako ten świat, w którym podmiotem są zbiorowości ludzkie, nie monarchowie, nie jest też podmiotem tego świata państwo.

to niech wybrzmi jeszcze raz, to nie jest wola większości, dysponentem tej woli większości, woli powszechnej, przepraszam, u Rousseau może być mniejszość, prawda?

I w zasadzie można powiedzieć, ja się tu skłaniam ku takiemu twierdzeniu, że Rousseau jest postacią dla powstania nacjonalizmu, taką kluczową, można powiedzieć, bardzo istotną.

Jak widzicie tutaj już ten zasadniczy temat Rousseau, rewolucja wybrzmiał na starcie, nie bierzemy jeńców, nie ma tutaj żadnego tabu i właśnie o to nam chodzi.

Charles Muras, generalnie jego tożsamość polityczna była mocno budowana też na krytyce żona Jacques'a Rousseau zdecydowanej i Jakobinów.

Możemy sobie wyobrazić demokrację zbudowaną o inny fundament i jak najbardziej w doktrynie katolickiej demokracja jest ustrojem dopuszczalnym, ale nie zbudowana o ten fundament, który został potępiony, o ten fundament, który postawił Rousseau.

I przykładem takiej demokracji może być Ekwador pod rządami Gabriela García Moreno, więc jakby oczywiście dopuszczalna jest demokracja, ale nie zbudowana na tym fundamencie, w którym mamy lud, który jako suweren, który jest tak naprawdę, na to Jean-Jacques Rousseau też pisze, że nie może być niczym ograniczony, żadną konstytucją, że jedyne ograniczenie, jakie ma, to te, które sobie sam nada i które zawsze może zrzucić.

Koledzy wprost cytują Rousseau, odwołują się do niego, nawiązują do jego potępionych błędów, a w tej koncepcji Rousseau moim zdaniem lud, czy ten desponent woli powszechnej jest funkcjonalnie postawiony w miejsce Pana Boga.

Wedle Rousseau sprzeciwiałoby się to naturze ciała politycznego, ażeby zwierzchnik przypisał sobie prawo, którego nie mógłby przekroczyć.

Ten król nie miał takiej zupełnej suwerenności, jakiej pisze Rousseau.

I zresztą Rousseau to robił.

Że Rousseau dobrze rozumiał ludzką naturę w swoim optymizmie antropologicznym?

I zresztą podobnie zdani pisarze, tacy jak biskup Pelczar Święty, pisze o tym, że Rousseau był twórcą doktryn masońskich.

Ojciec Maksymilian Kolbe, który staje się patronem Młodzieży Wszechpolskiej, także o tym pisał, że Rousseau jest, że jego poglądy są zaaprobowane przez masonerię.

I tam jest właśnie artykuł ojca Maksymiliana Kolbe, gdzie jest o Rousseau napisane.

To sobie przeczytali, co pisał ojca Maksymiliana Kolbe o Rousseau, o suwerenności ludu.

Taką postać przybiera ta zachodnioeuropejska prawica, która w takim kierunku poszła od rzucenia chrześcijaństwa i zapatrzenia właśnie w te zasady, których takim ogólnym symbolem jest Rousseau.

Bo jeżeli mamy zasadę demokratyczną i uznajemy tą tak zwaną suwerenność ludu, czyli w wersji Rousseau, że lud tworzy ład, że lud decyduje, czy uznaje panowanie Chrystusa, jak pisał kolega Szabelak, a jak nie, to nie ma żadnej sankcji doczesnej na to.

Zacznijmy może od tego, że nawet u samego Rousseau nie jest to wszystko takie jednoznaczne.

gdzie Rousseau pisze, że jeśli lud zdecyduje o czymś, choćby nawet o odrzuceniu religii, chyba tam taki właśnie przykład pada, no to jest w stanie to zrobić.

W jednym z listów Rousseau pisze, że z późniejszego okresu Rousseau pisze, że...

Tak, lud jest suwerenem i właściwie może wszystko, ale jest jednak ograniczany przez Boga, którego przecież Rousseau wierzył jako jeden z niewielu, wierzył zupełnie szczerze w jakiegoś tam swojego Boga, prawda?