Mentionsy

Tak, a tematem naszej rozmowy będzie film, nowy film Paolo Sorrentino, La Gracia, ale myślę, że będzie to taki trochę punkt wyjścia do dyskusji w ogóle na temat polityki, polityczności, no bo film opowiada o...

odchodzącym prezydencie Włoch, granym jak to zwykle u Sorrentino przez Toniego Servillo, prezydencie wywodzącym się z chrześcijańskiej demokracji, który zastanawia się nad z jednej strony podpisaniem ustawy o eutanazji

że nie jestem wielkim znawcą twórczości Paolo Sorrentino, więc może trudne jest mi, że jeden jego film widziałem przedtem i wydał mi się takim standardowym, to był film Młodość i zapamiętałem z niego, że była to

i jakby jakoś nie przykuło mojej uwagi, natomiast ten film, który obejrzałem mną wstrząsnął i mówię to nie bez kozery, natomiast nie wiem na ile to był celowy zabieg Sorrentino, a na ile

Ja bym tak naprawdę porównał ten film do obozu świętych, tylko że właśnie nie wiem, czy taki był zamiar Sorrentino, bo mam wrażenie, że być może nie do końca, że on tak trochę opowiadał sobie tą historię nie z pozycji,

piosenkę, wspominają, on wstaje, śpiewa razem z nimi, to jakby wzrusza zebranych, ale i tak Sorrentino to pokazuje w taki sposób, że w tym jest jakiś fałsz, że to jednak są ludzie starzy, że jednak jakby nie widać, żeby to miało do czegoś prowadzić.

Ja z kolei poczynię wyznanie, że właśnie lubię twórczość, może znawcą to pewnie nie jestem, ale jestem entuzjastą twórczości Paolo Sorrentino.

Sorrentinowe

Sorrentino to jest na pewno agnostykiem, ale bardzo zawsze porusza, ale ewidentnie bardzo dotkniętym tą chrześcijańską formą i niewątpliwie można to czytać jako pewną metaforę,

A z drugiej strony jest to wszystko jakoś poruszające i wydaje się, że u Sorrentino zawsze, bardzo często jest ten motyw, czy w ogóle warto żyć.

A to co jest fajne w tym papieżu filmowym, oprócz oczywiście takiego typowego dla Sorrentino

ta religia nie daje już tak jedno dla Sorrentino na pewno, ale dla niego jest typowe właśnie takie sięganie do chrześcijaństwa po to, żeby pokazać pewną pokusę ładu i wartości estetyczne i takie pragnienie transcendencji, które jednakowoż nigdy się nie dopełnia.

To znaczy, to jest myślę też bardzo ważne, bo to też powracał w różnych filmach z Sorrentino i to jest tutaj bardzo wyraźnie zaznaczone.

Sorrentino bardzo lubi pokazywać, że za tymi surowymi, poważnymi ludźmi zawsze kryje się człowiek, człowiek, który jest kruchy, wrażliwy, potrzebuje bliskości, potrzebuje ciepła drugiego człowieka, ma jakieś swoje trudne doświadczenia no i to też jest myślę tutaj pokazane,

Należy jasno powiedzieć, że Sorrentino też w moim odczuciu nie ukrywa, gdzie są jego osobiste poglądy.

Jednak widać, że serce Sorrentino jest po centrolewicowej stronie, tak anatomicznie i on tutaj absolutnie tego nie ukrywa.

Sorrentino, na tyle na ile mogę się w nich pobieżnie znacznie gorzej niż ty zorientować.

To jest ciekawe, bo z pełną świadomością tego właśnie Sorrentino umie

Zresztą biograf Androttiego wspomina, że Sorrentino robiąc ten film przyszedł do niego i pyta, a czy ty uważasz tak naprawdę, że Androtti to był w mafii?

To nie jest coś i tutaj się włącza mój kalwinizm i uważam, że być może dlatego Sorrentino tego nie jest w stanie rozwikłać, bo śmiem twierdzić, że na gruncie katolicyzmu to ciężko jest to rozwikłać i być może dlatego nie jestem katolikiem, bo uważam, że na gruncie katolicyzmu praktycznie teologicznie jest ciężko zrozumieć, że na łaskę nie da się zasłużyć.

na gruncie wiary, już mniejsza o to, jakiej konfesji, ale na gruncie wiary jest osiągalny, ale na gruncie tylko rozważań, nazwijmy to estetyczno-terapeutycznych, jakie prowadzi Sorrentino, nie.

La Gracia Paolo Sorrentino.