Mentionsy

Ty, Michał, jesteś twórcą retrospektywy Petera Weira, australijskiego reżysera i w ramach tej retrospektywy wszystkie jego pełnometraże będą pokazane, prawda?

Weir jest znany z urody obrazu, między innymi oczywiście, więc bardzo się cieszę, że te filmy wrócą, a że to dla mnie także niesłychanie ważny reżyser, to cieszę się, że mogę tutaj wspólnie z Jakubem Duszyńskim być kuratorem tej sekcji, to znaczy Peter Weir, mistyk i podróżnik.

Ale trzeba powiedzieć, że Weir jest wyjątkowo równym reżyserem.

Jednocześnie reżyser, który jest, chyba dotknęła taka rzecz, że część jego filmów jest bardziej znana niż sam on, zwłaszcza te trzy, które wymieniłeś, Peter Weir.

Nie słyszeliśmy o skandalach na planach filmów Weira.

Więc chyba tak, Weir po prostu swoją pewną skromnością osobowości może w tym takim bardzo rozkrzyczanym świecie teraz przegrywać, ale filmy na dużym ekranie dalej mówią tak samo, więc jestem pewien, że po tej retrospektywie fanów i fanek Petera Weira przybędzie.

Więc jest ten aspekt i oczywiście Weir zawsze uwielbiał pokazywać bardzo różnorodne krajobrazy w swoich filmach.

W którym Peter Weir nie odnalazłby szansy, żeby przemycić odrobinę metafizycznego dreszczu.

Ponieważ Peter Weir nigdy nie cofał się przed gatunkiem, takim jak chociażby thriller policyjny w Świadku.

Więc Weir łączy takie rzeczy, które zazwyczaj są całkowicie rozłączne, to znaczy hollywoodzki pewien sznyt gatunkowy, popularny gust, coś co trafia tak naprawdę do każdego, z sztuką wyrafinowaną, bardzo autorską, eklektyczną.

No i w muzyce zostaniemy, bo dla Petera Weira też jest to filmowy temat.

No, Peter Weir to jest w zasadzie taki twórca, który jako pierwszy na taką skalę zaczął tworzyć do swoich filmów soundtracki bardzo odważnie łączące muzykę klasyczną i muzykę nowoczesną, często elektroniczną.

Natomiast późniejsze soundtracki Weira zawsze łączyły ze sobą bardzo ciekawe rzeczy.

To jest bardzo niewielki skalą, ale niesamowicie dobry psychologiczny thriller, który Weir zrealizował jeszcze w latach 70. w Australii, więc Hydraulika bym pod tym względem polecił.

Andy McDowell i Gérard Depardieu występują w komedii romantycznej, którą sam Weir napisał.

Zanim była Krystyna Feldman i Nicky Forr, to Weir zrobił to wcześniej i właśnie Linda Hunt otrzymała Oscarę za rolę Bilego Kwana.

Fantastyczny film, no i zdjęcia, za które Russell Boyd, wieloletni operator Weira, w końcu otrzymał Oscara.

W ramach Retrospektywy Petera Weira ukaże się też książka.

I co ciekawe, jest to jeden z pierwszych autorów w ogóle, który poświęcił Weirowi obszerne publikacje jeszcze w latach 80. i wczesnych 90.

Natomiast rzeczywiście był pierwszym polskim filmoznawcą, który z taką pasją się przyglądał kinu antypodów, Weirowi zwłaszcza.

Dodam, że będzie też specjalna instalacja wizualna Jakuba Duszyńskiego, sen weźmienia Petera Weira, więc naprawdę nie tylko wiele filmów, ale też wiele atrakcji dookoła kina.

A ze mną był kurator sekcji Petera Weira w ramach Timeless Film Festivalu, doktor Michał Oleszczyk z Wydziału Artes Liberales UW.