Mentionsy

Słuchasz audycji Normalnie o tej porze.

Gdy ty wozisz się po mieście, my rozmawiamy z zajawkowiczami o kulturze i lifestyle'u.

Słuchaj na żywo codziennie po 15 albo odtwórz podcast na Radiocampus FM.

Daj znać, zasubskrybuj i zaobserwuj Radiocampus.

Ze mną w studiu Ewelina Węgiel i Weronika Zalewska, artystki wizualne i kuratorki prowadzące dyskucyjnego klubu filmowego Dobra Wspólne w Kinomuzeum.

Cześć, witamy.

Jak tak się zastanawiałam nad tym, jaki mógłby być taki motyw wspólny filmów w tym waszym cyklu.

to od razu wpadłam na motyw z filmu Salome Jashi, kiedy te wielkie drzewa były wycinane, wykopywane i przynoszone do posiadłości gruzińskiego miliardera.

I tak naprawdę ten motyw był dla mnie taką esencją

hipokryzji, trochę takiej śmiesznej, ale też i tragicznej relacji człowieka z naturą.

Jak dla Was, jak Wy sądzicie, czy ten motyw dobrze by określał motyw przewodni tego cyklu Waszych filmów?

W pewnym sensie tak.

Ja myślę, że te relacje w każdym filmie są nieco inne.

Generalnie wiele z tych filmów, które pokazujemy, rzeczywiście wraca do miejsc, z których w ogóle pochodzą artystki, reżyserki, które te filmy tworzą.

Więc jest tam też dużo ciepła i jakichś takich struktur społecznych, które działają na innych zasadach i też alternatywnie, ale z drugiej strony też rzeczywiście odchodzimy od jednoznacznej romantyzacji też tego, co dzieje się na przykład poza miastem, na wsi i wydaje mi się, że w ogóle te relacje, które występują w filmie, o którym mówisz, rzeczywiście...

wyjątkowo gdzieś wchodzą w takie zawiłości też ekonomiczne w relacji z ziemią, bo tam też pojawia się taka sytuacja, w której tak naprawdę często to sprzedanie wielkiego, starego drzewa, w którym często społeczności mają jakieś bliskie relacje, jest jedyną możliwością, takim przetargiem, żeby zdobyć na przykład dostęp do lepszej drogi, zbudowaną właśnie drogę, żeby to drzewo mogło w ogóle przejechać i

Jest to często taki deal, w którym dostaje się dostęp do prądu, więc często właśnie te ironie całej transakcyjności też bycia w naturze, poza miastem, rzeczywiście pokazują, że te relacje są wszędzie bardzo uwikłane.

I też nawet ta nazwa DKF-u, Dobra Wspólna, która myślę, że brzmi bardzo tak afirmująco, miękko,

ale miała też trochę pokazać taki dualizm.

Może on bardziej się ujawnia w języku angielskim, jak jest to słowo goods, które rzeczywiście od razu sugeruje też jakąś taką ekonomizację i po prostu goods, dobra jako produkty, ale nam też trochę chodziło o takie przełamanie.

jakiś metod współdzielenia, wzrostu, jakichś takich struktur poza pieniądzem, a z drugiej strony właśnie tego, jak te dobra wspólne są wiecznie ekonomizowane, od wody, gleby, po bardzo różne rzeczy, które się stają produktami.

Tak właśnie, bo ten tytuł mi się też, dobra wspólne, skojarzył z tym, czy właśnie, że są wspólne, ale tak naprawdę, czy naprawdę są wspólne, do kogo tak naprawdę należą.

Wiele tych filmów daje odpowiedzi, ale wiele pozostaje tak naprawdę bez odpowiedzi na to pytanie i te więzi społeczne jakoś tak zostawia otwarte i niedopowiedziane.

Ale na pewno też przez to, że w waszych spotkaniach jest to spotkanie przed, są też spotkania potem, dyskusje, to te jakoś nieścisłości, nieodpowiedziane pytania można trochę wyjaśnić i trochę uzyskać na nie odpowiedź.

Tak, w ogóle cała idea programu wzięła się z tego, że gdzieś tam z Weroniką dużo rozmawiałyśmy o tym właściwie, co my jako osoby artystyczne możemy zrobić w takiej ciężkiej sytuacji po prostu związanej z kryzysem klimatycznym, z różnymi wojnami, kryzysami, których doświadczamy, którymi jesteśmy świadkiniami.