Mentionsy

Wypełniam sobie dzieckiem mój lęk przed samotnością i trudno mi jest pogodzić się z tym, że to dziecko chce wyfrunąć z mojego gniazda.

Zaczynam wpadać w jakieś stany emocjonalne, trudne, albo w ogóle manipuluję tą relacją stanami emocjonalnymi, że jest mi przykro, że coś tam, kontrolowaniem syna, cały czas uważnością, nie daję mu możliwości wyfrunąć z tej złotej klatki, cały czas na smyczy jakby, nie?

Zwłaszcza u takiej zaboczej mamy, bo ja nie mówię, jak tam ktoś się opiekuje, raz na jakiś czas padnie, jest to zdrowe, że mama ma przestrzeń, dobra, synu, nie kontroluję cię, robisz to, to jest okej, że mogę sobie wyfrunąć do swojego gniazda i ja decyduję, kiedy chcę do tej mamy pojechać bez poczucia winy.