Mentionsy

Dzisiaj opowiem Wam o moich przemyśleniach na temat serialu Geniusz Picasso.

Jest taka scena, kiedy młody Picasso, będąc już w Paryżu wraz ze swoimi przyjaciółmi, słucha, jak jeden z nich czyta recenzję o jego obrazie.

Co do postaci, które grały swoje role, no to młody taki nastoletni, dwudziestoletni Picasso był grany przez Alexa Richa i nie znałam go wcześniej i tak jak na początku mocno nie pasował mi do tej roli, tak później uważam, że był wspaniały.

Zresztą nie było dla mnie łatwo przestawić się na takiego Picasso, no bo wszyscy dobrze znamy jego wygląd, bo jest pełno zdjęć Picasso, które ja bardzo często przeglądam.

Było to dosyć dziwne, bo dla mnie długo to nie był taki legitny Picasso, że tak powiem, bo na przykład dojrzałego i tego starego Pablo grał Antonio Banderas, który notabene urodził się w tym samym mieście co sam Pablo Picasso.

To co dla mnie jest też ciekawe, to jest cała dynamika serialu, ponieważ sceny z młodzieńczych lat przeplatają się ze scenami z dorosłego życia, jak Picasso był już uznanym i bogatym artystą.

Jest taka scena, kiedy naziści wkraczają do Francji, więc jego mecena schowa wiele dzieł Picasso do sejfu, większość wysyła też do Londynu, no bo wiadomo, że Niemcy zgrabiliby albo zniszczyli, co gorsza, obrazy Picasso i wtedy radzi Pablowi,

A jak wiecie, bo powtarzam to nieustannie, że Pablo był najbardziej płodnym artystą w historii, więc Picasso nie chce zostawiać swojej sztuki.

Wracając jednakże do kobiet, w serialu są opisane wszystkie główne kobiety z wiązki muzy Pabla Picasso i jest scena, kiedy Pablo opisuje Marie-Therese Walter.

I wiecie, ja oglądając ten serial miałam wielką wiedzę o Picasso, więc kojarzyłam większość historii, w sumie wszystkie historie związane z tymi kobietami.

która ile miała lat i w jakim dokładnie momencie pojawiła się w życiu Picasso.

Ale jeszcze do tej wiedzy a propos Picasso, myślałam, że będzie to dla mnie problemem.

Mało kto wie i w które nikt się nie zagłębia tak bardzo, czytając o Picasso, to może mieć mały problem ze zrozumieniem, jak istotny wpływ ci wszyscy ludzie wywarli na twórczość Picassa, na jego decyzje, no i tak naprawdę na całe jego życie.

I tutaj nie myślicie sobie, że ja mówię, o, ja wiem tyle o Picasso, wow.

To dużo mi ułatwiło i miałam ogromną przyjemność oglądając ten serial o Picasso.

Ale to, co mnie uderzyło, to fakt, że w serialu nie była pokazana taka skrajna bieda, w jakiej żył Picasso, jak był młodziutki i żył na Montparnasse czy na Montmantre.

I z tego co pamiętam, to była rzecz, która mnie zaskoczyła jakby po raz pierwszy w tym serialu, bo co prawda pamiętam, że błękitny okres Picasso gdzieś tam głównie skupiał się na biednych i chorych, ale totalnie nie zakodowałam, że on chadzał sobie do jakichś takich więzień, przytłuków, w których były kobiety lekkich obyczajów, które miały syfilis czy kiłę i on je szkicował.

I właśnie jak Picasso szkicował tę jedną z kobiet, ona trzymała chyba na ręku dziecko, to zresztą też jest bardzo znany obraz Picasso z tego okresu, no to ona się zapytała, czy mógłby ją naszkicować bez czepka, bo nie chciałaby być zapamiętana w taki sposób.

myśli, które wymawiał Pablo Picasso w tym serialu.

Był też malarzem, ale głównie tutaj skupiano się, że był poetą, który mieszkał z Picasso i który się w nim podkochiwał, Max Picasso.

Ale za to Picasso nigdy nie negował swojego przyjaciela i tego, kto go podniecał i z kim chciał spędzić swoje życie.

Max też był Żydem, Pablo od prawie zawsze ateistą, ale w pewnym momencie Max Jacob nawrócił się na chrześcijaństwo i poprosił Picasso, by został jego ojcem chrzestnym przy chrzcie, a ten się zgodził, więc tutaj mamy przykład, że Picasso jak chciał, to potrafił postawić innych ponad swoje przekonania.

Najpierw umiera siostra Picasso, potem Kasachemas, potem umiera malarz Henry Rousseau, on akurat był starszym już panem, jakiś młody artysta, który mieszkał w tym samym budynku i wielbił Pablo i on tam z nimi też się trzymał przez jakiś czas, no i Max, ale Max Jacob, jak już był starszym człowiekiem, ale tam też jest zawiła historia związana z

No i za każdym razem Picasso się obwiniał o ich śmierć, no i on w ogóle nie chciał ich widzieć w trumnie, bo nie chciał zapamiętać ich jako trupy.

Co jest zrozumiałe po części, ale wielu z jego bliskich i kobiet o nim w ogóle nie mogli zrozumieć, jak Picasso nie chce pożegnać się z przyjaciółmi.

I Picasso widział, jak on się męczy i bał się o niego, bo Carles zaczął bardzo dużo ćpać opium i bardzo dużo pić, tam były takie brutalne sceny,

I Picasso zabrał go do Hiszpanii, żeby zmienił klimat, żeby nie musiał widzieć tej Germine z innymi mężczyznami.

I udawał po prostu przed Picasso, że było wspaniale, że jednak wszystko tam działa.

Picasso wrócił sam do Paryża.

No i wtedy jest taka scena, która jest bardzo znana w każdej książce, jaką czytałam o Picasso, ona była powielana, ponieważ Kasachemas wchodzi do knajpki, bo on się powiedzmy pogodził z tą książką,

Także dzięki temu, że spudłował, ona przeżyła, ale w filmie jest pokazane, że do końca życia również winiła siebie i Picasso za to, co się tam wydarzyło.

Oni nawet tam w pewnym momencie rozmawiali z tą kobietą po latach, że ona powiedziała, że każdego dnia się obwinia i że wie, że Picasso robi dokładnie to samo.

I teraz ja wiem, że ja tak trochę skaczę, ale też tak to było w filmie pokazane, bo ja to przytaczam ponownie, to samobójstwo, bo sobie wtedy pomyślałam, że może dlatego Picasso potem był taki wobec swoich kobiet, że je kochał, ale nie dopuszczał całkowicie do swojego życia, bo cały czas miał w pamięci to, co miłość zrobiła z jego przyjacielem.

I właśnie tam chyba był taki motyw, że jedna kobieta nie mogła zrozumieć jakiegoś postępowania Picasso, więc on ją zabrał na ten mon mantry.

Jeden jedyny, który się wyróżniał i który zachwycił Picasso, był to obraz autorstwa Henry'ego Matisa.

Za to Picasso wykrzyknął, ale to jest zachwycające.

Tutaj Picasso był nadal młody, jeszcze nie był doceniony, ale już tam powoli gdzieś zaczął wkraczać pomiędzy mecenasów, którzy gdzieś go dostrzegali.

Zresztą jedna z kobiet Picasso, Francis Jullot, ona była ogromną fanką Henry'ego Matiza, uważała, że jest lepszym malarzem, artystą niż Pablo Picasso i on kiedyś jakby w takim prezencie, jak już byli długo razem, to pojechali go odwiedzić właśnie, żeby Jullot mogła poznać Matiza.

Też ciekawie się to oglądało, wiecie, że ja lubię, no bo też w taki sposób prowadzę podcasty, no ale ja bym chciała o jego genialnej twórczości więcej pooglądać, ale może też w tych wszystkich notatkach i biografiach jest bardzo dużo też po prostu opisów tego, jaką lafirendą był Picasso.

Widać, że chyba nie czytali Mój Dziadek Picasso, naszej ulubionej książki.

Ale ja mam w pamięci jego na przykład współpracę z Georgem Braque, który wraz z Picasso uważany jest za prekursora kubizmu i generalnie są uważani za prekursorów kolażu.

Ale zobaczcie, jak wielu z Was zna Braque'a, a jak wielu Picasso.

Z tym akurat się nie zgadzam, absolutnie, znowu zadając Wam pytanie, ilu z Was zna Picasso, a ilu twórczość braka.

I tutaj napomknę tak już od siebie, że Picasso z każdą z tych kobiet był bardzo długo.

I tutaj jest ważne, bo większość z jego kobiet przez to, że były artystkami albo były wykształcone, obracały się w środowisku, no to tak naprawdę miały pojęcie o tej sztuce i mogły porozmawiać z Picasso o jego danym dziele, które tworzył.

Otaczał się wieloma artystami i poetami, swoimi przyjaciółmi i częstym zjawiskiem w serialu było to, jak wszyscy siedzieli u młodego Picasso, który siedział przy sztaludze, a jego przyjaciele opisywali te jego obrazy, interpretowali i krytykowali.

Picasso to lubił.

O Jezus, to był naprawdę jeden z moich ulubionych wątków, jak oni interpretowali dzieła sztuki Picasso na bardzo wysokim poziomie, mimo że wszyscy zazwyczaj byli bardzo pijani i naćpani opium.

I tutaj wrócę do kobiet, bo Marie Thérèse była młodziutka, chyba miała jakieś 17 lat, jak go poznała i ona nie miała pojęcia o sztuce, a Picasso już wtedy był bardzo dojrzałym panem.

To było zabawne, ale niestety był kolejny minus, bo Françoise Gillot w tym serialu przedstawiona jest jako kobieta, którą najbardziej kochał Picasso.

Zresztą w serialu jest wątek, jak Gillo pisała tę książkę już po rozstaniu z Pablo, z własnej woli się z nim rozstała i jak Pablo i jego prawnicy utrudniali jej wydanie tej książki, a Pablo Picasso miał wtedy dostęp do najlepszych prawników i miał bardzo dużo kontaktów i pieniędzy.

Te dzieci nawet nie były uznane jako dzieci Pabla Picasso, mimo że to był, wiecie, więzy krwi.

I kiedy już chciała się zgodzić wyjść za Picasso, który nawet obiecał, że mogą być jeden dzień tylko małżeństwem, ale żeby to wszystko prawnie było uregulowane, to jest nagle taka scena, że właśnie podchodzi do ołtarza kobieta w welonie, w białej sukni,

Obok stoi Picasso i odkrywa jej twarz, a tam nie jest wcale Gillo, tylko właśnie Jacqueline.

Ale nie martwcie się, po latach te dzieci zostały uznane jako dzieci Picasso.

Zresztą też jest taki ciekawy wątek, ale tutaj trochę zboczy z tematu, bo ta Jacqueline cały czas mówiła o tym, że Picasso musi zrobić testament.

I Picasso bardzo się irytował, nawet jak już był bardzo starym człowiekiem, bo on umarł w bardzo późnym wieku.

Ale ciekawe jest to, że ten wątek śmiertelności bardzo często się przewijał, ponieważ sam Pablo Picasso, jak Louvre mu zaproponował, żeby zrobić taką retrospektywę jego prac,

Zboczyłam z tematu, ale chciałam jeszcze Wam powiedzieć a propos tej Jacqueline, bo z ciekawości się zagłębiłam w temat i wcale tak nie było, że Pablo Picasso jej nie lubił, bo tam też było tak bardzo pobieżnie pokazane, jakby ta Jacqueline od razu mu wskoczyła do łóżka.

Jeszcze pamiętam, jak w serialu babcia Gillot powiedziała do Gillot właśnie po zerwaniu z Picasso, że jesteś młoda, jeszcze wiele razy się zakochasz.

Wydaje mi się, że dlatego tyle kobiet kochało Picasso, bo on dawał im tą nieprzewidywalność i takiego coś boskiego, coś, co nie było dostępne dla większości ludzi.

Bardzo mocna, bardzo władcza kobieta, piękna fotografka, która wcale nie chciała związać się na początku z Picasso, w sensie nie chciała być jego żoną i tam rodzić mu dzieci, no bo ona miała swoje życie, ale potem jest pokazane jak on ją zniszczył, jak ona się biła z tą Marie Therese, jak się dowiadywała o kolejnych...

Miał kontakt, miał przecież z nią syna swojego najstarszego, Paolo, który właśnie jest też jakby główną postacią w tej książce, mój dziadek Picasso.

Ja myślałam, że ona po rozstaniu z Picasso trafiła do zakładu psychiatrycznego.

I ona już do końca życia się nigdy nie pozbierała po tej relacji z Pablo Picasso.

Nadal, tyle wiedząc o Pablo, po prostu nie rozumiem, jak one nie miały dumy i sumienia, by zostawić tego Picasso w spokoju, żeby swoje życie jakoś ułożyć normalnie.

Akurat tutaj nie dotarłam do źródeł, czy taka scena miała miejsce, ale jak się dowiem, to dam Wam znać jeszcze wiele biografii Picasso przede mną.

I tutaj po prostu w głowie Gillo już zaczęła taka myśl kiełkować, że to jest pora zostawić Picasso.

Także widzicie, jak jestem bardzo skrzywiona wiedzą o Pablo Picasso, ale w wielu książkach było powielane, że on kochał chodzić w espadrylkach i nieraz Wam o tym mówiłam.

I wydaje mi się, że w podcaście Mon Mantre za czasów Picasso był tam taki wątek.

Ja Wam o tym mówiłam, że kiedy Picasso się przeprowadził na Montparnasse, potem jeszcze gdzieś indziej, kiedy już miał dużo pieniędzy, osiągnął sukces, to nie mógł zrozumieć, dlaczego tylu zdolnych ludzi, jego przyjaciół, poetów, malarzy, rzeźbiarzy zostało w tym syfie i nadal ćpali i pili po prostu jak takie biedaki, jak wręcz bezdomni ludzie.

Jak byli młodzi i mieszkali na Montmantre, czyli Picasso z przyjaciółmi, to oni często palili opium z takich wielkich faj.

Mam tylko problem, bo dobrze wiecie, jak uwielbiam czytać i mówić o Picasso, ale jak się zagalopuję, no to wkręcam się na tyle, że chyba nie chcielibyście, żeby ciągiem było kilka podcastów o Picasso.

I ja kiedyś zrobię główny podcast o Picasso, ale już wtedy będziemy wszystko o nim wiedzieć.

I przyznam, że właśnie Francisze Gillot miała bardzo podobny styl do Picasso, no ale w sumie nie ma co się dziwić, bardzo często osoby, które są razem, a tworzą, no to przyjmują jakieś wspólne cechy, zresztą nie tylko w tworzeniu, ale też w życiu codziennym.

Jak wiecie, stworzyłam podcast o książce właśnie Mon Mantre za czasów Picasso albo Mój Dziadek Picasso, ale jeszcze chciałabym zrobić o tej książce Gillo, naprawdę jedna z moich ulubionych, bo Gillo opisuje tam nie tylko ich miłość, tak jak jest to w serialu głównie przedstawione, ale przede wszystkim proces twórczy.

Biografia Picasso w pigułce i ja na przykład nie mam dość.

Przyznam też, że zakończenie, czyli śmierć Picasso bardzo mnie wzruszyła.

w których żył Pablo Picasso.

Pewne jest, moi drodzy, to, że Picasso będzie inspirował jeszcze wiele pokoleń.