Mentionsy

Także, moi drodzy, przedstawiam Wam Michelangelo Merizida Caravaggio.

I możliwe, że trochę Was to zdziwi, bo zapewne wiecie, że rzadko sięgam do baroku czy renesansu, a jednak zostałam zainspirowana przez pewną osobę i postanowiłam zagłębić postać Caravaggio i dla mnie, i dla Was.

Caravaggio.

Ale moi drodzy, to miejsce, Caravaggio, miało straszną historię, ponieważ było nazywane krainą granic złodziei i morderców.

1571 rok, wrzesień, urodził się nasz drogi Caravaggio.

Chociaż w sumie to nie jest takie istotne, no bo chciałabym bardziej zagłębić się w Caravaggio, ale już od samego początku to jego życie zaczęło się w bardzo kiepski sposób.

Bo mały Caravaggio większość swojego wolnego czasu spędzał jednak na ulicach po śmierci ojca.

I tak właśnie zaczęła się historia Caravaggio.

Ale Caravaggio chciał się uczyć, to było najważniejsze dla niego, bo on chciał się nauczyć wszystkiego, co było związane z malarstwem.

I Caravaggio naprawdę bardzo pasuje do takiego klimatu miasta.

I powiem Wam, że te opisy to jest po prostu coś zjawiskowego, kiedy Caravaggio kilkoma szybkimi i pewnymi ruchami na oczach osoby, którą portretuje, tworzy dzieło sztuki.

Jeżeli znacie dzieła Caravaggio, a zapewne tak jest, to wiecie, że mogą zachwycać swoim perfekcjonizmem.

Caravaggio był zachwycony, że w końcu ktoś zacznie mu płacić za jego dzieła odpowiednie kwoty, no i że będzie to regularne.

Bardzo mało mu płacił, Caravaggio bardzo często chodził głodny i sfrustrowany, więc postanowił po prostu uciec od tego prawnika, zabierając przy okazji ze sobą jego podwładnego, przystojnego i pięknego jak miłość Aleksandra, w którym się podkochiwał.

Problem tylko w tym, że Caravaggio jest świadomy swojego ogromnego talentu i absolutnie nie satysfakcjonuje go malowanie obrazków na sprzedaż,

Caravaggio w tamtym czasie dużo maluje i udaje mu się nawet sprzedawać swoje obrazy, co jest dobrym początkiem, bo po wyjściu ze szpitala namalował obraz, który uważany jest przez naukowców i jego biografów za swego rodzaju podziękowanie za wyzdrowienie.

I nosi tytuł Chory Bachus i jest to autoportret Caravaggio.

Oczywiście nie mogłoby się obyć bez porównania do Chrystusa, ponieważ biograf Caravaggio porównuje ten obraz do Chrystusa stworzonego przez Dürera i mają bardzo podobny układ ramion, głowy, dłoni.

I z ciekawych ciekawostek powiem Wam, że istnieje też druga, zdrowa w cudzysłowie wersja Bachusa, ale on już nie przypomina Caravaggio, siedzi w innej pozycji, jego rysy są delikatne i bardziej kobiece i on powstał też kilka lat później, ale tak Wam chciałam po prostu napomknąć.

No ale jakby Caravaggio miał ogromny talent i technicznie był genialny.

Jak na początku Wam powiedziałam, Caravaggio nazywał się Michelangelo i Rafael stworzył kiedyś portret Michała Anioła Buonortiego,

Moim zdaniem, bo mam nadzieję, że słuchacie tego podcastu właśnie oglądając te obrazy w trakcie, bo jest to uczta dla oczu i zdecydowanie przy Caravaggio wskazane, żebyście sobie je oglądali, bardziej może rozumiejąc, bo jednak w tych obrazach jest bardzo dużo.

I w przypadku Caravaggio oczywiście nie może obyć się bez ciekawostek z życia, bo przecież to jest esencja niewinnej sztuki, ale chciałabym też opowiedzieć Wam w trakcie jednak o kilku obrazach, bo Caravaggio był nazywany mordercą realizmu, a to mnie bardzo zaintrygowało patrząc na jego obrazy.

Dobra, chyba poleciałam zbyt poważną metaforą, więc czas wrócić do geniusza Caravaggio.

Ciekawe jest to, że bardzo dużo mówiło się o tym, jak temperamentny był Caravaggio.

Tak samo jak w przypadku Caravaggio, ale całe mięcho zostawiam na koniec tej złej strony Caravaggio.

Bo w wielu notatkach widziałam wzmianki o tym, że Caravaggio był awanturnikiem na miarę niejednego gwiazdora rock'n'rolla.

Z dokumentów Archiwum Państwowego w Rzymie z przełomu XVI-XVII wieku wynika, że życie Caravaggio było pełne incydentów, które kończyły się w sądzie.

Możemy też domniemać, że Caravaggio nie zostawił na piwku.

Kolejna rzecz to, że Caravaggio w suficie studia, które wynajmował, zrobił dziurę, bo się okazało, że pomieszczenie było za niskie, by pomieścić jego obrazy.

I gospodyni nie okazała wyrozumienia i pozwała drogiego Caravaggio do sądu, co oczywiście zostało zapisane w protokołach.

Caravaggio nie czekając na wyrok, obrzucił okna właścicielki kamieniami.

Kolejna ciekawostka z policyjnych protokołów to fakt, że Caravaggio nosił ze sobą broń.

I Caravaggio miał za nic prawo, to na pewno, ale to już możecie wiedzieć z powyższych wybryków.

Zamawiali u niego liczne obrazy i po prostu zależało im na tym, żeby Caravaggio mógł tworzyć na wolności, bo był im zwyczajnie potrzebny, a że kościół w tamtych czasach był bardzo ważną instytucją, miał ogromną moc, także Caravaggio po prostu wiedział,

I w czasie jednej z takich ustawek Caravaggio zabił człowieka i musiał uciekać z Rzymu.

Bo chciałam tylko dodać, że dotarłam do wielu źródeł z XVI i XVII wieku i nie tylko Caravaggio był tak przemocowy.

Dobra, ale w końcu Caravaggio został doceniony jako artysta.

Ale Caravaggio z pewnością był świadomy tradycyjnej tożsamości Judyty jako symbolu triumfu nad tyranią.

I Caravaggio zwiększa intensywność w ogóle mowy ciała, nie tylko w pozach, w gestach,

Ta w ogóle osobliwość mi się wydaje, że wynikała prawdopodobnie z tego, że Caravaggio albo nie rozwinął jeszcze pełni techniki przedstawiania na takim dwuwymiarowej powierzchni efektu,

Bardzo mnie zastanawiają ludzie, którzy uwielbiają Caravaggio, bo każdy jeden obraz jest przerażający, naprawdę.

No a o tej kompozycji musiałam Wam powiedzieć, dlatego że według mnie, jako artystki, to jest ciekawe, bo bardzo rzadko kiedyś łamało się taką konwencjonalną kompozycję, więc Caravaggio po raz kolejny poszedł swoją drogą.

I powiem Wam, że myślę, że właśnie te czasy około 1600 roku były najbardziej przełomowe i to wtedy właśnie Caravaggio zaczął być opisywany jako malarz rewolucjonista, bo ogromną sławę przyniosło mu zlecenie na dekorację kaplicy Contarelli.

powiedzmy realistycznie, ale nikt nigdy nie robił tego w taki dosadny i perfekcyjny sposób jak Caravaggio.

Bo to, co jest niesamowite w Caravaggio, to jest to, w jaki sposób on potrafił tych wszystkich świętych uczłowieczyć.

I właśnie to, co istotne, a tylko o tym wspominałam, to niesamowite operowanie światłem w twórczości Caravaggio, bo to jest element, który mocno przyciąga i sprawia, że jakby cała scena jest mocno teatralna.

To, co mnie zaskoczyło, to fakt, że Caravaggio wcale nie robił dokładnych szkiców.

To, co też w Caravaggio niesamowite, to że on robił to, na co miał ochotę, nawet jeżeli były to zlecenia, głównie były to zlecenia, ale jednak chyba jeżeli masz tak wielki talent, to możesz sobie pozwolić na dużo więcej, co jest też kolejnym przykładem w świecie sztuki.

Znalazłam cytat jego biografów, którzy przytaczają dialog, który miał mieć miejsce pomiędzy Caravaggio a osobą, która zlecała mu obraz.

Także dosyć frywolny łobuz tego Caravaggio.

Na wstępie powiedziałam Wam, że Caravaggio odchodząc od pierwszego prawnika, tego co go tam wyzyskiwał, zabrał w cudzysłowie ze sobą jego pomocnika Aleksandra.

Chyba najważniejszym wątkiem jest kardynał Del Monte, ten od kościoła i wyciągania Caravaggio z aresztu, ponieważ chodzą pogłoski, że on się zainteresował sztuką Caravaggio w dużej mierze przez jego pierwsze obrazy, które były obfite w młodych chłopców, a kardynał takowych podobno bardzo lubił miewać w swoim kardynalskim lubieżnym łożu.

Nawet sugerowano, że Caravaggio i jego patron, ten kardynał, mogli uprawiać seks.

Na przykład w filmie pod tytułem Caravaggio jest taka scena, w której młody artysta ćwiczy czytanie na łóżku patrona, a Del Monte próbuje wykonać jakieś tam seksualne zaloty w stronę Caravaggio ubranego w taką satynową koszulę z odsłoniętym ramieniem i kwiatkiem w uchu.

który mówił właśnie o tym, jak wyglądała sztuka Caravaggio podczas tego okresu, który spędzał z kardynałem.

Ale były też akta policyjne znowu, bo one są najbardziej obfite w ciekawostki, chyba bardziej niż jakikolwiek pamiętnik Caravaggio.

Pisali o jego związku z kobietą o imieniu Magdalena, która rzekomo jest też modelką właśnie tam w tym filmie Caravaggio.

Ale poza tym jeszcze natrafiłam na jedną tam wspominkę lafirindową, na jakiś wpis, gdzie mówiono o tym, że Caravaggio miał służącego, który był od tego, by go po prostu zabawiać seksualnie.

Bo prawda jest taka, że dowody na homoseksualizm Caravaggio są bardzo skąpe i jak sugeruje jakiś tam biograf życie seksualne artystów renesansu, prawdopodobnie często było biseksualne, więc to był skraj z barokiem, więc myślę, że mógł mieć rację, tak jak powiedziałam Wam o tej płynności seksualnej.

Ale przejdźmy teraz do najciekawszego wątku, czyli do końcówki życia Caravaggio.

A za morderstwo groziła mu kara śmierci, więc Caravaggio...

Tego, że Caravaggio chciał odkupić swoje grzechy, bo w połowie 1607 roku otrzymał on szansę rozpoczęcia nowego życia.

Ponieważ książę Fabrizio Sfora Colonna dowodził okrętem, który płynął na Maltę i on zabrał ze sobą Caravaggio.

I Caravaggio doświadczył tam wielkiego zaszczytu i społecznej nobilitacji, mistrzowsko w ogóle wywiązywał się z powierzonej mu roli, czyli wybitnego malarza zakonu.

Także wspaniale potoczyło się to życie Caravaggio w dostatku, w chwale.

Ale moi drodzy, nie po to się tu zebraliśmy, żeby zakończyć ten podcast w podniosły sposób, ponieważ drogi Caravaggio podczas pewnej gry w karty

I te wszystkie obrazy, które Caravaggio stworzył na Sycylii, pokazują, jak wybitnym był malarzem, jak potrafił uchwycić ludzkie emocje, które wręcz wylewały się z płótna.

I tutaj powoli kończy się historia Caravaggio, ponieważ on wiedział, że zostanie ukarany za to, co się wydarzyło na Malcie, jakby to był kolejny raz, więc znowu wyruszył w drogę.

Caravaggio musiał być przez wiele miesięcy pod stałą opieką lekarzy i znowu schronił się u tej rodziny z Neapolu, która tam na początku go przygarnęła.

I ja Wam powiem, że to w ogóle jest bardzo fascynujące, że tak naprawdę jedynymi tropami jakby były obrazy, jakie i gdzie po sobie pozostawił Caravaggio.

Bo Caravaggio chciał wrócić do Rzymu i to było jego miejsce na ziemi, tam się czuł najlepiej i po dopłynięciu do jakiegoś portu on został aresztowany na dwa dni tylko, pewnie dlatego, że jeszcze tam jego nazwisko było na liście gończym, ale go wypuścili i kiedy go wypuścili i kiedy przekroczył próg wolności,

No to historia się urywa, bo nikt nie wie, co się dokładnie wydarzyło w tamtym momencie, co się wydarzyło z Caravaggio.

Nie wiadomo na co, jak i w ogóle, ale to są jakby trzy opcje, które możemy wybierać w nich, jak mógł zakończyć się los Caravaggio.

I jego grobu nigdy nie odnaleziono, chociaż właśnie w przypadku Caravaggio są te domniemania, że został pochowany na małym cmentarzu w San Sebastiano w Porto Ercole, no bo to właśnie tutaj znaleźli te kości, o których Wam mówiłam, że robili analizę, że tam pasowały jakby te kości, jak je złożyli, to był wysoki człowiek, no że przypominał w każdym razie Caravaggio, że wiekiem się zgadzało, że on tam miał 38-40 lat.

Ale no to są tylko domniemania i analizy, no bo nawet oni porównywali jakieś DNA z ludźmi tam z tych wszystkich miasteczek, no ale co z tego, jakby to trzeba byłoby porównać DNA Caravaggio z jego rodziną, a myślę, że skoro ojciec matka zginęli, chyba rodzeństwa nie miał, nie wiem, nie było nic o tym, także chyba nigdy się nie dowiemy, gdzie ten Caravaggio spoczywa.

No i tak, moi drodzy, kończy się historia, powiedzmy, 38-40-letniego Caravaggio i przez ten krótki czas, jak uciekał, zdążył znowu kogoś pobić, zadźgać, przeżyć atak na własne życie i zapisać się też przy okazji w historii jako wybitny i genialny malarz, ale także jako taka wielka tajemnica, która intryguje do dzisiaj.

Powiem Wam szczerze, że jakby oczywiście wiem, przed podcastem wiedziałam, kim jest Caravaggio, ale nie spodziewałam się, że ta jego historia jest taka zawiła.

Ale była bardzo ciekawa, także wydaje mi się, że chyba nigdy Caravaggio na żywo nie widziałam.

A byłam już dwa razy w Rzymie, także chyba trzeci raz to będzie jednak śladami Caravaggio.

Moi drodzy, mam nadzieję, że z przyjemnością zagłębicie się dodatkowo jeszcze w sztukę Caravaggio.

No bo muszę Wam jeszcze powiedzieć, że to nowatorstwo, o którym się tak mówi a propos Caravaggio, polegało właśnie w głównej mierze na jego kontrastowym i ostrym światłocieniu.

Nie można zatem zaprzeczyć, że Caravaggio był bardzo dziwną osobą, a jego dziwactwa skróciły jego życie i nieco zmniejszyły sławę, jaką zdobył dzięki swojemu zawodowi.