Mentionsy

Rosalía powiedziała, że poza Rodko, który jest jedynym artystą, którego sztuka wywołuje w niej płacz, to ona również uwielbia Pablo Picasso.

Ponieważ Rosalía wywołała szum, szczególnie wśród swoich hiszpańskojęzycznych fanów, bo to co powiedziała o Picasso oburzyło właśnie jej fanów i jak to bywa ostatnimi czasy od razu chciano ją skancelować.

Możliwe, że ja bym mogła być skancelowana przez moją miłość do Picasso, ale wydaje mi się, że nie ma jakichś większych powodów ku temu.

czynów albo tego co mówią o Picasso inni ludzie.

Ale zanim się rozpędzę z konkluzjami, to może właśnie omówimy szybko, pokrótce, co takiego Pablo Picasso robił.

Po pierwsze, z wiadomych względów Rosalía nie słucha Nie-winnej Sztuki, a tak to by wszystko widziała o Picasso i innych art-wajdakach, no ale może kiedyś zrobimy wersję po angielsku, kto wie co przyniesie życie, nie?

No dobra, ale już tak poważnie, bo dobrze wiemy o wszystkim co robił Picasso my, nie-winni słuchacze i ja, z jego licznych biografii, rzetelnie napisanych książek, na podstawie listów jego kochanek, partnerek, wnuków, dzieci, przyjaciół czy nawet wrogów.

W każdym razie, żebyśmy mieli właśnie pełny kontekst tego, co się wydarzyło za życia Picasso, najlepiej będzie to zrobić w ujęciu jego najbardziej znanych partnerek.

Jest to już jakiś obraz tego, jakim był mężczyzną Pablo Picasso i tutaj od razu mi przychodzi do głowy, zaraz Wam opowiem o tych jego partnerkach, ale Rosalía pochodzi z Hiszpanii, bo to sprawdziłam, więc jakby Picasso jest bogiem w Hiszpanii, tego nie da się ukrywać, pewnie dumą narodową.

No ale generalnie to fajne historie, ale na przykład Picasso wolał, by Fernanda leżała całymi dniami w łóżku, niż wychodziła załatwiać sprawunki na wzgórzu, żeby przypadkiem żaden absztyfikant się do niej nie dobrał.

I ten cytacik, parafrazę taką przytaczam, żebyście wiedzieli, że Picasso potrafił oczarować kobiety, nawet za czasów, kiedy nikt nie znał jego nazwiska, czyli w teorii było trudniej, prawda?

No bo też Pablo Picasso to jest wielopoziomowa postać, a nie tylko mężczyzna, który w całym swoim życiu naprawdę gnębił wiele kobiet.

No ale Fernanda i Picasso, oni byli bardzo młodzi, dwadzieścia kilka lat mieli, byli biedni, oni naprawdę się kochali, ale no przetrzymywanie swojej dziewczyny w domu z jakiejś tam zazdrości, robienie za nią wszystkiego, trochę pachnie Bliskim Wschodem, tak mi się wydaje.

Sami wiecie chyba najlepiej z odcinka pod tytułem Mój dziadek Picasso, czyli na podstawie jednej z moich ulubionych książek o nim.

Lubiła się pokazywać i brylować na przyjęciach, przy czym Picasso już z wyrobioną marką, był prostym chłopem, czas wolał spędzać z podpitą i brudną bochemką, w ogóle nie zależało mu na tytułach, zawsze był też hojny dla biedaków i to z nimi najlepiej się bawił.

Tutaj kobieta snobka, a Picasso świetny, hojny i po prostu najlepszy na całym świecie.

Bo dobrze wiemy, że Picassowi podobały się wyższe sfery przecież, w które jakby mógł wejść.

Czytam jako Marina Picasso.

Picasso nie jest dla mnie obiektem kultu.

Bo Picasso nie był okrutny tylko dla swoich kobiet, jak bardzo często gdzieś tam podają media, ale też dla niektórych dzieci i wnuków, no bo on miał swoich ulubieńców.

Jeszcze taki znalazłam cytat właśnie w tej książce, gdzie Picasso mawiał, Olga denerwuje mnie, drażni, uważam, że jest głupia, nachalna i płytka.

No i tutaj Marina odnosi się do sposobów, w jaki Picasso zwracał się właśnie do Olgi.

I dlatego ja tak bardzo lubię te pozycje, bo Marina pisząc tę książkę rozlicza się z Picasso całkowicie subiektywnie i jak słyszycie w ostrych słowach, jest to brutalne, szczere i totalnie jednostronne.

A to według mnie zawsze daje pełniejszy obraz, szczególnie kiedy znamy inne perspektywy, no bo jakby tak przeczytać tylko tę książkę, no to wiecie, Picasso byłby

Ta pełnia tego kontekstu Picassa się poszerza i fajnie jest znać z różnych stron, bo jak przeczytasz jedną książkę o Picasso, no to myślisz tak naprawdę tylko w jeden sposób.

No ale oczywiste jest to, że moja narracja o Picasso będzie całkiem inna niż jakiejś historyczki sztuki.

Ale wielki mistrz Pablo Picasso mógł sobie zmieniać kobiety jak rękawiczki, mając nadal oficjalnie żonę.

No i to też jest kolejny argument, który zarzucają Picasso, no bo to nie jest normalne, no ale poczekajcie, bo nie wiem czy pamiętacie, ale też będąc właśnie z Marii Teres w związku, on zaczął spotykać się z Dorą Mar i one obie się pobiły przed nim o niego, a mu się to podobało, a jakże inaczej?

Ona miała 28 lat, kiedy poznała Picasso.

Wiecie, ona zaintrygowała Picasso.

No ale wiemy, jak ona skończyła się przez te wszystkie rzeczy, które robił jej Picasso.

Picasso też, pewnie pamiętacie, często portretował Dorę jako płaczącą kobietę.

Zresztą Picasso bardzo lubił określać wszystkie kobiety mianem, cytuję, w cudzysłowie, cierpiących maszyn.

No bo wtedy też powiedziała najczęściej cytowane słowa, że po Picasso już tylko Bóg.

François miała 22 lata, a Picasso 62, więc widzicie ta granica, różnica wieku z każdą nową partnerką cały czas rosła.

Jakby nigdy się nie przyznał, kiedy ona pytała Picasso, czy ty masz kogoś, czy ty mnie zdradziłeś?

I sorry, że ja tak akcentuję, ale ja po prostu zawsze jak czytam, to zaznaczam wam słowem takim, że to jest ten fragment, gdzie Picasso był dupkiem i w ogóle jak on śmiał coś takiego powiedzieć.

Jest ciekawy fragment, kiedy Jlu zwierzyła się swojej przyjaciółce, że chyba chciałaby odejść od Picasso.

Jeszcze jedna rzecz tutaj na przykład, kiedy Picasso przekroczył siedemdziesiątkę, to François napisała, że coś się w nim zmieniło, że podobno strasznie irytował go fakt, że François jest od niego tyle młodsza,

Jak widzicie, Pablo Picasso był wielką drama queen.

Oni, czyli François Jules i Pablo Picasso mieli naprawdę wiele pięknych, wspólnych lat razem, które również François Jules opisuje w swojej książce.

Do czasu, kiedy w pewnym momencie Picasso jej powiedział, że żadna kobieta nie odchodzi od takiego mężczyzny jak on.

Bardzo smutno się czyta te ostatnie rozdziały właśnie, kiedy Picasso zachowuje się w taki sposób wobec

Ale jeszcze na koniec, już na koniec wiedzy o Picasso.

To był ostatni raz, kiedy ona widziała się z Picasso.

I oczywiście Picasso tylko twierdził ją, że zrobiła dobrze, bo ona wtedy poznała mężczyznę, który ją dobrze traktował i z którym się związała i była jego potem żoną.

Ale Picasso na ostatniej rozmowie powiedział tak.

Więc po tym kąciku wiedzy o Picasso, ja po prostu musiałam to zrobić, wiem, że troszkę przydługie, ale wydaje mi się, że właśnie takie przykłady ludzie powinni znać z życia Picasso, żeby potem się wypowiadać na jego temat, a nie jakieś pierdoły, clickbaity, jakieś tytuły po prostu z postów w internecie, które są wyrwane z kontekstu albo, no, co często się ostatnio dzieje, napisane przez czat GPT.

Zawsze jest tylko tutaj Picasso, twórczość z danego okresu, tutaj przyjechał, namalował i pojechał.

Jestem pewna, że chociaż raz ktoś jej o tym powiedział więcej niż Picasso jest B. Ona pochodzi z Hiszpanii.

Ale tej pierwszej nocy, kiedy z tego teatru poszliśmy wszyscy właśnie na to winko, no to ja sobie rozmawiałam z Blenardem i z Angelą właśnie o Picasso, o kancelowaniu geniusza.

Co on sądzi na przykład o kancelowaniu, no bo tutaj jest w ogóle totalnie inna perspektywa, która mnie na przykład nie interesuje, bo mnie interesuje perspektywa głównie artystów wizualnych jak Pablo Picasso.

Bo szybko jeszcze, szybko, no po prostu już wrócę do tego wywiadu, bo zastanawiam się czy w ogóle poruszyć ten ostatni fragment, czyli że Rosalía powiedziała, że nie wiem, może bylibyśmy przyjaciółmi, może nie, nigdy się tego nie dowiem, to a propos czy byłaby przyjaciółką z Picasso.

Jakby oddzielała sztukę od tego, co zrobił Picasso, no to przecież by ją nie interesowało to, czy będzie się z nim przyjaźniła, czy nie?

Wydaje mi się, że wszyscy wiemy, że akurat jeżeli chodzi o przyjaciół, to Picasso był dla nich wspaniały, wspierający, pomocny, inspirujący.

Jakby, no wiecie, jeżeli Picasso by nie wręczał nam złotej figurki małego faceta z wielkim penisem, to myślę, że byśmy się dogadali i miło spędzili czas, gdzieś tam karmiąc jego kozę Esmeraldę na przykład, no albo pozując mu.

Nie wchodźmy już w to, bo z drugiej strony widać, że wszyscy oburzeni wywiadem Rosalíi jednak tę wiedzę mają, co według mnie jest fajne i zaskakujące, no bo jeżeli, wiecie, oni punktują a propos feminizmu, a propos tego, co zrobił Picasso i jego biografii, no to widać, że to są słuchacze, jej odbiorcy, którzy mają

Od kilku dni chciałam nagrać to wideo, ale chciałam znaleźć odpowiednie słowa, bo nie czuję się komfortowo z tym, co się wydarzyło, kiedy mówiłam o Pablo Picasso.

Postaram się więcej uczyć i nie wypowiadać na pewne tematy, kiedy nie ma się wystarczającej wiedzy, bo myślałam, że Picasso był po prostu w cudzysłowie strasznym człowiekiem w takim ogólnym sensie, jak się czasami słyszy, ale nie wiedziałam, że istniały konkretne przypadki przemocy.

Ale jeżeli chodzi o te jej przeprosiny, to wydaje mi się, że bez względu na to, jak bardzo były autentyczne jej słowa, tego tak naprawdę nigdy się nie dowiemy, jeżeli nie znamy jej osobiście, to wydaje mi się, że dzięki tej art-aferze dużo z jej fanów dowie się o tym, jak zachowywał się Picasso.

Oni tam odnosili się do niektórych piosenek, chyba La Perla, że ona śpiewając, pisząc taki tekst, a potem może powiedzieć coś takiego o Picasso?

Bo teraz ona jest oceniana tak samo jak Pablo Picasso był oceniany i jest nadal oceniany.